บทที่ 420 ข้ามาไม่เสียเที่ยว (ตอนพิเศษตอบแทนราชันของขวัญ)

เสิ่นเจาเย่ยืนอยู่ตรงช่องว่างระหว่างต้นเหมยสองต้น เขาสวมชุดสีเงินคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาวล้วน บนไหล่มีเกล็ดหิมะเกาะบางๆ ชั้นหนึ่ง ราวกับเพิ่งเดินฝ่าหิมะมาไกล

ทั้งสองสบตากันนิ่งกลางดงเหมยท่ามกลางหิมะโปรยปราย โดยเว้นระยะห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ไม่มีใครเอ่ยปากก่อน

ในที่สุดซูหร่วนก็เป็นฝ่ายเก็บสีหน้า ย่อกายลงเล็กน้อยแล้วทำความเคารพเขาตามธรรมเนียมอย่างเหมาะควร