บทที่ 433 ดูเหมือนข้าจะเป็นดาวหายนะอย่างที่พวกเขาพูดกันจริงๆ

ตอนที่ท่านผู้เฒ่าหลงถอนกระบี่หักเล่มนั้นออกมา เกิดเสียง "ชี่" แผ่วเบา คล้ายเสียงเปิดจุกไม้ออกจากไหสุรา โลหิตสีแดงคล้ำสายใหญ่พลันพวยพุ่งทะลักตามออกมาทันที

ซูหร่วนยังคงไร้ปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

นางนอนสงบนิ่ง แผงขนตาเกรอะกรังด้วยคราบเลือดเป็นหย่อมๆ ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ไออุ่น