บทที่ 442 ท่านต้องปรนนิบัติข้าไปตลอดชีวิตแล้วนะ

ภายในห้องมีถ่านไฟลุกโชนอย่างอบอุ่น ไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากท่อทำความร้อนใต้พื้นทำให้ทั่วทั้งห้องอวลไปด้วยความสบาย

ท่านผู้เฒ่าหลงนั่งอยู่ริมเตียงพลางเปลี่ยนยาให้ซูหร่วน เขาเหลือบมองความเคลื่อนไหวข้างนอกแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำแผลต่อ พลางส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ

"โตจนป่านนี้แล้ว ยังจะทำตัวถอยหลังลงคลองไปได้ จะไปโมโหเป็นฟืนเป็นไฟกับเด็กเมื่อวานซืนทำไมกัน"