บทที่ 441 ข้าพาเจ้ากลับบ้าน ดีหรือไม่?

หิมะโปรยปรายลงมาหนาตาขึ้น เกาะทับกิ่งก้านแห้งกรอบของต้นโพธิ์จนโน้มต่ำ เมื่อสายลมพัดหวีดหวิวชั่ววูบก็ร่วงกราวลงสู่พื้น

เยี่ยนเฉินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก ซุกใบหน้าลงกับซอกคอของนาง น้ำตาหลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย

ตอเคราสั้นระคายสีเขียวคล้ำตรงแนวกรามดุนแนบอยู่กับผิวเนื้อบอบบางตรงลำคอของนาง ขยับเสียดสีไปมาตามแรงสั่นสะท้านของหัวไหล่ ให้ความรู้สึกคันยุบยิบ