บทที่ 456 นี่คือดอกเบี้ยให้เถ้าแก่เนี้ยซู

ซูหร่วนถูกเขาคลอเคลียจนร่างซีกหนึ่งอ่อนระทวยไปหมด ได้แต่หดคอพลางเอี้ยวตัวหลบไปด้านหลัง ทว่าเอวยังคงถูกเขากอดรัดไว้แน่นจนหนีไม่พ้น ทำได้เพียงหัวเราะคิกคักพลางยื่นมือไปดันใบหน้าของเขาออก

"อย่าแกล้งสิเจ้าคะ… ฮ่าๆ…"

สองมือนั้นเพิ่งจะจับก้อนถ่านหินมา ฝ่ามือจึงเปรอะเปื้อนคราบเขม่าดำ พอผลักออกไปเช่นนี้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาจึงเลอะเทอะมอมแมมไปทั้งแถบ