บทที่ 467 ซูหร่วน ใครสั่งใครสอนให้เจ้าพูดกัน?

ทั่วป๋าหวยอู๋จึงค่อยลุกขึ้น ย่างเท้าช้าๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าเยี่ยนอวิ๋นจี้ในระยะสามก้าว ก้มมองอีกฝ่ายที่นอนขดตัวสั่นเทิ้มอยู่บนพื้น

“ย่อมเป็นยาที่ทำให้ฝ่าบาททรงพระสำราญพ่ะย่ะค่ะ”

มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้น