บทที่ 468 เขารู้สึกว่าตนเองคงมีแต่ไปไม่มีกลับเสียแล้ว

เว่ยเฟิงขมวดคิ้วแน่น เอ่ยอย่างลังเล "ท่านอ๋อง จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า… ฝ่าบาททรงเดาได้แล้วว่าพวกเราจะก่อการ จึงได้เตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้า"

"เขาน่ะหรือ"

เยี่ยนเฉินปิดหนังสือเสียงดัง 'เพียะ' แล้วโยนทิ้งไว้บนโต๊ะเตี้ยข้างกายอย่างไม่ไยดี "เขามิได้มีสมองเช่นนั้นหรอก"