บทที่ 477 ไม่ถึงตาย แต่ทำเอาวิ่งวุ่นจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด

ในตำหนักฮองเฮา ถ่านไฟกำลังลุกโชนให้ไออุ่น

บนโต๊ะหนังสือปูกระดาษซวนจื่อสีขาวแผ่นหนึ่ง ปลายพู่กันของหลินหว่านหนิงกำลังตวัดวาดกิ่งเหมยแดงที่ดอกตูมใกล้จะแย้มบาน

นางจรดพู่กันช้ามาก ค่อยๆ ลากเส้นเน้นรอยขรุขระของกิ่งก้านทีละเส้น พอตัดเส้นกลีบดอกเหมยกลีบสุดท้ายเสร็จ ก็ค่อยๆ สะบัดแต้มเกสรดอกไม้บางเบา ทิ้งสีเหลืองจางระเรื่อไว้จุดหนึ่ง