บทที่ 485 อย่าเชื่อฟ้า จงเชื่อข้า

ซูหร่วนกลั้นขำ พยักหน้ารับอย่างจริงจังเป็นที่สุด

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ”

จากนั้นนางก็ยกแขนขึ้นคล้องคอเยี่ยนเฉิน ดึงเขาให้โน้มลงมาเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นประทับริมฝีปากอุ่นแนบลงบนปลายจมูกของเขา แล้วละเลียดชิมเกล็ดน้ำตาลก้อนเล็กนั้นเข้ากลีบปากอย่างแผ่วเบา