บทที่ 508 จะทำอะไรได้อีกล่ะ? ก็ไปแบกหนามขอขมาน่ะสิ

เยี่ยนเฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงอู้อี้อยู่ข้างเอวของนาง

“ข้าจะตัดใจทิ้งเจ้าลงคอได้อย่างไร ข้าเองก็กลัวเจ้าโกรธ กลัวเจ้าเสียใจ เพราะอย่างนั้นในตอนแรกข้าถึงอยากจะดันทุรังพาเจ้าไปอยู่ข้างกายจริงๆ… ข้าคิดไว้แล้วจริงๆ นะหร่วนหร่วน… ข้าคิดไว้แล้วจริงๆ”

“แต่สุดท้าย… ข้าก็ยังกลัวอยู่ดี”