บทที่ 51 คุณหนูรองซูหายตัวไป

ยามนั้น สาวใช้คนหนึ่งประคองสิ่งของชิ้นสุดท้ายก้าวเข้ามา มันคือรองเท้าปักลวดลายประณีตงดงามยิ่งนักคู่หนึ่ง

หน้าผ้ารองเท้าเป็นผ้าต่วนเนื้อนุ่มสีส้มอมชมพูเช่นเดียวกัน ปักลายเถาบัวด้วยไหมสีกลมกลืน ตรงปลายหัวรองเท้าแต่ละข้างประดับไข่มุกบูรพาเม็ดกลมเกลี้ยงผุดผ่อง ดูหรูหราทว่ามิได้ฉูดฉาดบาดตาจนเกินงาม

ซูหร่วนเปลี่ยนมาสวมคู่นี้ แล้วลุกขึ้นลองเยื้องย่างดูสองสามก้าว

พื้นรองเท้านุ่มแข็งกำลังพอดี ขนาดก็พอดิบพอดีไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย แนบกระชับราวกับวัดเท้าของนางตัดอย่างไรอย่างนั้น

นางเงยหน้าขึ้น มองอวี้เคอด้วยความประหลาดใจ “เจ้ารู้ขนาดเท้าข้าได้อย่างไรกัน ช่างพอดีเหลือเกิน”

“ข้าหรือ” สายตาของอวี้เคอเหลือบไปยังทิศทางห้องหนังสือของเยี่ยนเฉิน มุมปากเจือรอยยิ้มหยอกเย้า “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร คนที่รู้น่ะ…เป็นผู้อื่นต่างหาก”

ซูหร่วนชะงักไป

อวี้เคอดึงสายตากลับมา มองนางด้วยรอยยิ้มพราวระยับ

“ข้ามิเคยใส่ใจเรื่องพรรค์นี้แต่ไหนแต่ไร เสื้อผ้าอาภรณ์พวกนี้ตั้งแต่ตัวในยันตัวนอกล้วนมีคนจัดเตรียมไว้อย่างประณีตล่วงหน้าทั้งสิ้น ข้ามีหน้าที่เพียงหยิบติดมือมาให้เจ้า แต่งองค์ทรงเครื่องให้งดงาม แล้วพาตัวไปก็เท่านั้น”

คนอื่นงั้นหรือ

ซูหร่วนมิต้องถามก็รู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร

มุมหนึ่งในหัวใจพลันอ่อนยวบลง คล้ายมีขนนกปัดผ่านแผ่วเบา เกิดเป็นระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวเป็นวงเล็กๆ

เขายังอุตส่าห์รู้ขนาดเท้านางด้วยหรือนี่…

พอนึกภาพบุรุษหน้านิ่งเย็นชาคนนั้นออกปากสั่งให้คนไปตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้สตรีเหล่านี้ ความหวานละมุนในอกก็พลอยเจือด้วยความหวั่นไหวบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

ทว่าเธอรีบกดความรู้สึกแปลกๆ นั้นลงไปทันควัน แสร้งเบ้ปาก ทำน้ำเสียงไม่ยี่หระ

“เชอะ เขารังแกข้ามาตั้งนาน จะทำดีกับข้าบ้างมันก็สมควรแล้ว! ข้าใช้ได้อย่างสบายอกสบายใจอยู่แล้ว”

อวี้เคอมองท่าทางปากไม่ตรงกับใจของนางแล้วก็มิได้เปิดโปง เพียงแค่อมยิ้ม

“เอาละ ในเมื่อเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ไปกันเถิด หากชักช้ากว่านี้ กลับถึงเมืองฟ้าจะมืดเสียก่อน”

“อืม” ซูหร่วนพยักหน้า พลันนึกถึงหลีจื่อขึ้นมาได้ “เช่นนั้นข้าไปตามหลีจื่อ…”

สิ้นเสียงไม่ทันไร หลีจื่อก็ถลาเข้ามาปานวิหค ในมือยังชูเนื้อย่างน้ำมันเยิ้มส่งเสียงซู่ซ่าอยู่สองสามไม้ กลิ่นหอมยวนใจโชยแตะจมูกมาแต่ไกล

“คุณหนูรีบชิมดูเจ้าค่ะ หอมมากเลย!”

หลีจื่อยื่นเนื้อย่างมาตรงหน้าซูหร่วนราวกับอวดของล้ำค่า ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

ซูหร่วนรับมา แล้วแบ่งให้อวี้เคอครึ่งหนึ่งก่อน

“ท่านจวิ้นจู่ลองชิมดูเจ้าค่ะ สาวใช้คนนี้เรื่องอื่นไม่ได้ความ แต่เรื่องสรรหาของกินถือว่ามีฝีมือทีเดียว”

อวี้เคอมิได้ถือตัว รับมาแล้วกัดไปหนึ่งคำ เนื้อสัมผัสแน่นหนึบ รสชาติกำลังดีจริงๆ

นางลิ้มรสอย่างละเอียดแล้วเลิกคิ้วขึ้น “อร่อยจริงๆ ด้วย ทว่าเนื้อนี่…รสสัมผัสไม่เหมือนเนื้อหมูเนื้อแพะทั่วไป เป็นเนื้อม้า หรือว่าเนื้อกวางกัน”

“เนื้อเสือเจ้าค่ะ!”

หลีจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ชิงตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

“เสือที่ท่านอ๋องล่ามาได้ตายแล้วเจ้าค่ะ ข้าอ้อนวอนท่านเว่ยอยู่นานสองนาน เขาถึงยอมเฉือนเนื้อแบ่งมาให้ข้าย่างกิน!”

“เนื้อเสือรึ?!”

มือของซูหร่วนที่กำลังจะส่งเนื้อเข้าปากพลันชะงักกึก นางก้มลงมองเนื้อย่างติดมันวาววับในมือ พลันนึกถึงภาพกรงเล็บแหลมคมของพยัคฆ์ร้ายที่โผนทะยานกลางเวหาขึ้นมาในหัวทันใด

“อุ้ก…”

ท้องไส้ปั่นป่วนตีตื้น น้ำย่อยเปรี้ยวปร่าแล่นพล่านขึ้นมาถึงลำคอจนแทบจะขย้อนออกมาตรงนั้น

“คุณหนู เป็นอะไรไปเจ้าคะ!”

หลีจื่อเห็นสีหน้าของนางเปลี่ยนไปกะทันหันก็ลนลานขึ้นมาทันที

“มะ…ไม่มีอะไร…”

ซูหร่วนรีบยัดเนื้อย่างคืนใส่มือหลีจื่อ พลางยกมือปิดปาก โบกมือรัวๆ ด้วยความขวัญผวา

“วันหน้าเจ้าอย่าได้เอ่ยคำว่าเสือให้ข้าได้ยินอีกเชียว ข้าทนไม่ไหวแล้ว…อุ้ก!”

…

จวนมหาเสนาบดีตรวจการ เรือนปีกตะวันตก

“เอี๊ยด…”

บานประตูห้องที่ปิดสนิทมาหลายวันในที่สุดก็ถูกผลักเปิดออก เฉียวจิงม่อเกาะกรอบประตู สูดลมหายใจเข้าลึก

หลังงานกวีเทศกาลบุปผาคราวนั้น บิดาเห็นว่านางทำให้จวนมหาเสนาบดีตรวจการต้องอับอายขายหน้า จึงบันดาลโทสะสั่งกักบริเวณ ให้นางคัด 《บัญญัติสตรี》 หนึ่งร้อยจบ แม้แต่มารดาก็มิยอมให้เข้ามาเยี่ยม

นางทำได้เพียงนั่งระบายโทสะใส่ผนังสี่ด้านไปวันๆ ในใจสาปแช่งซูหร่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่านับพันนับหมื่นครั้ง

“ซูหร่วน…เจ้าคอยดูเถอะ”

นางกัดริมฝีปากล่าง แววตาสาดประกายเย็นเยียบ

“ต้องมีสักวัน ข้าจะทำให้เจ้าต้องมาคุกเข่าอยู่แทบเท้าข้า และจะเอาคืนความอัปยศที่เจ้าเคยมอบให้เป็นสิบเท่าร้อยเท่า!”

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ!”

ชุนซิ่ง สาวใช้คนสนิทรวบชายกระโปรงวิ่งผลุนผลันเข้ามาจากนอกประตูราวกับพายุ ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้นจนไม่อาจสะกดกลั้น

เฉียวจิงม่อขมวดคิ้ว ตวัดสายตามองนางด้วยความไม่พอใจ

“ลนลานอันใดกัน ไร้กิริยามารยาทสิ้นดี”

“คุณหนูโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ!”

ชุนซิ่งรีบย่อกายคารวะ ก่อนจะอดมิได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลงอย่างมีลับลมคมใน

“บ่าวมีเรื่องสำคัญจะมารายงานเจ้าค่ะ!”

เฉียวจิงม่อหมุนตัว เดินไปนั่งลงข้างโต๊ะอย่างเนือยๆ ยกน้ำชาอุ่นขึ้นจิบคำหนึ่ง

“ว่ามา”

ชุนซิ่งเลียริมฝีปาก กดเสียงให้ต่ำลงไปอีก

“สองสามวันมานี้ บ่าวแอบไปเฝ้าอยู่ที่เพิงน้ำชาฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ กับจวนฝู่กั๋วต้าเจียงจวินตามคำสั่งของคุณหนูมาตลอด จับตาดูประตูใหญ่จวนตระกูลซูไม่ให้คลาดสายตาเลยเจ้าค่ะ”

มือที่ถือถ้วยชาของเฉียวจิงม่อชะงักไปเล็กน้อย

“แล้วอย่างไรต่อ”

ชุนซิ่งเห็นผู้เป็นนายเริ่มสนใจ ก็ยิ่งเล่าอย่างออกรส “คุณหนูรองซูผู้นั้นนับแต่กลับมาจากงานกวีเทศกาลบุปผา ก็หดหัวอยู่ในกระดองมิยอมโผล่หน้าออกมาอีกเลยเจ้าค่ะ”

“แม้แต่เทียบเชิญชมบุปผาที่ส่งมาจากจวนฮูหยินฉิน ทางจวนตระกูลซูก็ตอบปฏิเสธด้วยข้ออ้างสารพัด”

มุมปากของเฉียวจิงม่อผุดรอยยิ้มหยัน

“นางย่อมไม่มีหน้ามาพบผู้คนอยู่แล้ว คนอย่างนางมีปัญญาชนะเลิศเสียที่ไหน ต้องใช้เล่ห์กลสกปรกอันใดแน่ ยามนี้คงหลบหัวอยู่ในบ้านเพราะกลัวคนจะจับได้ละสิ”

“ที่แปลกมันอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะคุณหนู” ชุนซิ่งเล่าต่อ “คุณหนูรองซูปิดประตูเรือนไม่ออกไปไหน ทว่าแม่นมจางในจวนของพวกเขากลับพาบ่าวไพร่หลายคนเข้าๆ ออกๆ จวนไม่หยุดหย่อน สีหน้าดูร้อนรนยิ่งนัก บ่าวรู้สึกผิดสังเกต เมื่อวานจึงแอบสะกดรอยตามไปเงียบๆ ตลอดทาง คุณหนูทายสิเจ้าคะว่าเป็นอย่างไร”

“อย่ามามัวลีลา!”

“เจ้าค่ะๆ”

ชุนซิ่งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นระทึกใจราวกับล่วงรู้ความลับสวรรค์

“แม่นมจางผู้นั้นถือม้วนภาพวาด แอบไปสืบหาเบาะแสของหญิงสาวนางหนึ่งตามท่าเรือทางใต้ของเมือง แถวย่านโรงรถม้าที่เป็นแหล่งรวมชนชั้นต่ำพวกนั้นเจ้าค่ะ!”

เฉียวจิงม่อเงยหน้ามองนาง คิ้วขมวดมุ่นขึ้นทีละน้อย

“ภาพวาดรึ เจ้ามองชัดหรือไม่”

“ชัดเจนเจ้าค่ะ!” ชุนซิ่งพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “ถึงแม้บ่าวจะแอบมองอยู่ห่างๆ แต่ดูเค้าโครงคิ้วตาแล้ว คล้ายคุณหนูรองซูอย่างน้อยถึงแปดส่วนเจ้าค่ะ!”

ภายในห้องเงียบกริบลงในบัดดล

เฉียวจิงม่อค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปยังริมหน้าต่าง สายตาทอดมองดอกไห่ถังที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งอยู่ในลานเรือน

มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นทีละนิด รอยยิ้มยิ่งทวีความลึกล้ำ

“คุณหนูในห้องหอที่ยังมิได้ออกเรือน อยู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จวนตระกูลซูกลับไม่กล้าเอะอะโวยวาย ได้แต่แอบตามหาตัวอย่างลับๆ ล่อๆ…”

นางหมุนตัวกลับมา มองไปยังชุนซิ่ง แววตาลึกล้ำทอดประกายวูบหนึ่ง “เจ้าว่า เพราะเหตุใดกัน”

ชุนซิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดตามทัน

“แสดงว่าเรื่องที่คุณหนูรองซูหายตัวไปนั้นไม่น่าดูเท่าใดนัก หากข่าวรั่วไหลออกไป จะทำลายชื่อเสียงของคุณหนูรองซู วันหน้า…ก็คงยากจะออกเรือนแล้วเจ้าค่ะ!”

“ถูกต้อง”

เฉียวจิงม่อตบมือ รอยยิ้มยิ่งลึกล้ำและเย็นเยียบขึ้น

“สตรีสูงศักดิ์ที่ยังมิได้ออกเรือน หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งหลายวัน…เรื่องนี้ชวนให้ผู้คนจินตนาการไปได้สารพัด ถูกโจรลักพาตัวไปหรือ หรือว่าหนีตามชายชู้ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็เพียงพอจะทำให้นังแพศยานั่นไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีก!”