บทที่ 52 ไปร่วมสนุกที่จวนตระกูลซูด้วยกัน

“คุณหนูเจ้าคะ นี่มันโอกาสทองชัดๆ เลยนะเจ้าคะ!” ชุนซิ่งตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย “ให้บ่าวแอบปล่อยข่าวนี้ออกไปดีหรือไม่เจ้าคะ ให้คนรู้กันทั่วทั้งเมืองหลวงไปเลยว่าน้องรองซูไร้ยางอาย ถึงขั้นหายตัวไปกลางดึก!”

ทว่าเฉียวจิงม่อกลับค่อยๆ ส่ายหน้า

“เจ้าเป็นแค่สาวใช้ ต่อให้พูดจนลิ้นฉีก จะไปก่อคลื่นลมได้สักเท่าไรกัน ข่าวลือตามตรอกซอกซอยพวกนั้น จริงบ้างเท็จบ้าง หากจวนตระกูลซูคิดจะปิดเรื่องให้มิด แค่กุเรื่องขึ้นมาว่าไปพักรักษาตัวที่คฤหาสน์นอกเมือง ก็กลบเกลื่อนได้แล้ว”

“เช่นนั้น…เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

ชุนซิ่งได้ยินดังนั้นก็ร้อนรนจนกระทืบเท้าไปมา

“หรือจะยอมปล่อยให้โอกาสงามๆ เช่นนี้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาหรือเจ้าคะ คุณหนู ในงานเทศกาลบุปผานางทำท่านขายหน้าถึงเพียงนั้น ความแค้นนี้ท่านกลืนลงคอได้ แต่บ่าวกลืนไม่ลงจริงๆ เจ้าค่ะ!”

“กลืนหรือ” เฉียวจิงม่อหัวเราะเยาะ พลางเอื้อมมือไปหยิบปิ่นหยกเขียวลายพวงองุ่นออกมาจากกล่องเครื่องประดับ “ข้าปิดประตูเก็บตัวอยู่หลายวัน ถึงเวลาต้องออกไปเดินเล่นบ้างแล้ว”

นางถือปิ่นทาบกับผมพลางพินิจในกระจกทองเหลืองอย่างละเอียด จากนั้นจึงค่อยๆ ปักปิ่นลงบนมวยผม

“ไป เตรียมเทียบเชิญ บอกไปว่าข้าเลื่อมใสในกวีของน้องรองซูมานาน วันนี้จึงตั้งใจมาขอคำชี้แนะถึงจวน”

“แล้วก็ไปเชิญพวกคุณหนูตระกูลเฉินใต้เท้า侍郎 (ชื่อเฉิงหลาง), คุณหนูตระกูลหลี่ใต้เท้าซ่างซู, คุณหนูตระกูลหวังใต้เท้าฮั่นหลินที่สนิทสนมกับข้ามาด้วยกัน ไปร่วมสนุกที่จวนตระกูลซูพร้อมหน้าพร้อมตากันหน่อย”

ชุนซิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “คุณหนูหลักแหลมยิ่งนักเจ้าค่ะ! ไปเปิดโปงต่อหน้าคุณหนูผู้สูงศักดิ์มากมายเพียงนั้น คราวนี้เรื่องคงปิดไม่มิดแล้ว!”

“ต่อให้จวนตระกูลซูอยากจะแต่งเรื่อง ก็ไม่อาจปิดปากคนได้มากถึงเพียงนี้ ถึงตอนนั้นคนหนึ่งเล่าสิบคนสิบคนเล่าร้อยคน ชื่อเสียงของน้องรองซูคราวนี้ก็คงต้อง…”

“เน่าเหม็นจนหมดสิ้น”

เฉียวจิงม่อรับคำต่อ นางหยิบต่างหูทัวร์มาลีนสีเขียวสะดุดตาขึ้นมาสวม รอยยิ้มกระหยิ่มผุดขึ้นตรงมุมปาก

“ในเมื่อรู้แล้ว เหตุใดยังไม่รีบไปเตรียมรถม้าอีก”

“เจ้าค่ะ! บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้!” ชุนซิ่งขานรับอย่างเบิกบานใจ หมุนตัวแล้วซอยเท้าวิ่งออกจากเรือนไปทันที

แสงตะวันส่องผ่านกิ่งไห่ถังลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทอดเงาแสงสว่างสลับมืดลงบนใบหน้าของเฉียวจิงม่อ

นางมองดูใบหน้าของตนเองในกระจกแล้วทอดถอนใจเบาๆ ในที่สุดรอยยิ้มก็เจือความสะใจอย่างแท้จริงออกมา

“ซูหร่วนนะซูหร่วน เจ้าทำให้ข้ากลายเป็นตัวตลกในงานเทศกาลบุปผา ทำให้ข้าถูกท่านพ่อกักบริเวณลงโทษ”

“วันนี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสดูบ้าง ว่าการที่ชื่อเสียงป่นปี้จนไม่มีวันได้ผุดได้เกิดมันเป็นเช่นไร!”

“เจ้าจงรอรับให้ดีก็แล้วกัน”

…

จวนตระกูลซู เรือนอี๋หลาน

เทียนเล่มแล้วเล่มเล่ามอดดับลง น้ำตาเทียนทับถมกันอยู่บนเชิงเทียน กลายเป็นก้อนสีขาวซีดขรุขระก้อนเล็กๆ

ชิวหว่านโหรวเอนกายนั่งอยู่บนตั่งริมหน้าต่าง บนตัวยังคงสวมเสื้อผ้าชุดเดิมของเมื่อวานที่ยับยู่ยี่ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ ยิ่งขับให้ใบหน้าดูซีดเซียวและอิดโรยยิ่งขึ้น

ผ่านไปอีกหนึ่งคืนแล้ว

อีกหนึ่งคืนที่ไร้ซึ่งข่าวคราวใดๆ

“เอี๊ยด…”

แม่นมจางยกอ่างน้ำร้อนผลักประตูเดินเข้ามา เงยหน้าขึ้นเห็นสภาพของชิวหว่านโหรว หัวใจพลันเจ็บแปลบขึ้นมา

นางวางอ่างทองแดงลงบนชั้น บิดผ้าชุบน้ำร้อนแล้วยื่นส่งให้ น้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยนยิ่ง

“ฮูหยินเจ้าคะ เช็ดหน้าเช็ดตาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

ชิวหว่านโหรวไม่ได้รับไป เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมองนาง

ประกายความหวังอันริบหรี่สุดท้าย แตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านที่ไร้ชีวิตในทันทีที่สบเข้ากับสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของอีกฝ่าย

“…ยังไม่มีข่าวคราวเลยใช่หรือไม่”

ริมฝีปากของแม่นมจางขยับ ทว่าสุดท้ายก็มิได้เอ่ยคำปลอบโยนที่ไร้ความหมายออกไป เพียงค่อยๆ ส่ายหน้าช้าๆ

“โรงเตี๊ยม บ้านเรือนชาวบ้าน หรือแม้กระทั่งวัดร้างศาลเจ้าร้างในรัศมีห้าสิบลี้รอบเมืองหลวง บ่าวพาคนแอบไปค้นหาจนทั่วแล้วเจ้าค่ะ ไม่พบแม้แต่เงาของคุณหนูรองเลย”

“ท่าเรือกับสำนักรถม้าก็ไปซักถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในช่วงหลายวันนี้ไม่มีสตรีอายุน้อยจ้างรถหรือเรือออกจากเมืองหลวงเพียงลำพังเลยเจ้าค่ะ…”

ร่างของชิวหว่านโหรวโงนเงน ก่อนจะหมดแรงทรุดฮวบพิงกับตั่ง นิ้วมือจิกแน่นจนขาวซีด “คนทั้งคน จะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”

แม่นมจางรีบเข้าไปประคองนางไว้ พลางลูบหลังเบาๆ ทีละครั้ง ดวงตาก็พลอยแดงก่ำตามไปด้วย

“ฮูหยินต้องรักษาสุขภาพนะเจ้าคะ! คุณหนูรองเป็นคนมีบุญ ย่อมต้องปลอดภัยกลับมาอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!”

นางซับหางตา พยายามฝืนใจดึงสติเพื่อเอ่ยปลอบ

“บ่าวสั่งการลงไปแล้ว ให้ขยายวงค้นหาออกไปอีกสามสิบลี้ ค้นไปตามเส้นทางหลวงและทางน้ำอย่างต่อเนื่องเจ้าค่ะ”

“ทางท่านแม่ทัพก็ได้รับจดหมายแล้ว ตอบกลับมาว่ากำลังเร่งเดินทางกลับมาทั้งวันทั้งคืน อย่างช้าที่สุดวันพรุ่งนี้ก็น่าจะถึงเมืองหลวง คนใต้บังคับบัญชาของท่านแม่ทัพมีความสามารถมากมาย ย่อมต้องหาตัวคุณหนูรองพบแน่เจ้าค่ะ!”

ชิวหว่านโหรวหลับตาลง หยาดน้ำตาไหลรินผ่านหางตาลงมาอย่างเงียบงัน

วันพรุ่งนี้หรือ…

นางเป็นสตรีที่เติบโตมาอย่างทะนุถนอม บัดนี้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวภายนอก ไม่รู้ว่าจะประคองตัวรอจนถึงวันพรุ่งนี้ได้หรือไม่

ขณะที่หัวใจกำลังเจ็บปวดราวมืดกรีดอยู่นั้น

จู่ๆ นอกประตูก็มีเสียงหอบเหนื่อยของสาวใช้ดังเข้ามารายงาน “ฮูหยินเจ้าคะ แม่นางเฉียวมาเจ้าค่ะ!”

ชิวหว่านโหรวชะงักไป คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

“แม่นางเฉียวคนไหน”

สาวใช้รายงานผ่านม่านบังตา “เป็นแม่นางเฉียว บุตรสาวของใต้เท้าเฉียว มหาเสนาบดีตรวจการเจ้าค่ะ บอกว่าเลื่อมใสในกวีของคุณหนูรองมานาน วันนี้จึงตั้งใจมาขอคำชี้แนะเรื่องบทกวีถึงจวน อีกทั้ง…อีกทั้งยังพาพวกคุณหนูจากตระกูลเฉินใต้เท้า侍郎 (ชื่อเฉิงหลาง), ตระกูลหลี่ใต้เท้าซ่างซู และตระกูลหวังใต้เท้าฮั่นหลินมาด้วยอีกหลายคน ตอนนี้มาถึงประตูชั้นสองแล้วเจ้าค่ะ!”

หัวใจของชิวหว่านโหรวดิ่งวูบลงทันที

ในงานเทศกาลบุปผา เฉียวจิงม่อถูกซูหร่วนทำให้อับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัลจนถึงขั้นเป็นลมหมดสติ แม้ทั้งสองตระกูลจะยังไม่ถึงขั้นตัดขาดแตกหัก แต่ต่างฝ่ายต่างรู้แก่ใจดีว่าได้ผูกใจเจ็บกันเข้าให้แล้ว

ด้วยนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นไม่ยอมเสียเปรียบของเฉียวจิงม่อ การที่ไม่คิดหาทางล้างแค้นก็นับว่ายากแล้ว ไฉนจู่ๆ ถึงมาเยือนถึงหน้าประตูเรือนเช่นนี้

สีหน้าของแม่นมจางก็เปลี่ยนไปเช่นกัน นางลดเสียงลงเอ่ยอย่างร้อนรน “ฮูหยินเจ้าคะ แม่นางเฉียวผู้นี้มาแปลกยิ่งนัก! หรือว่านางจะไปแว่วข่าวเรื่องที่คุณหนูรองไม่อยู่ในจวนมาจากที่ใด จึงจงใจพาคนมาหาเรื่องราวีเจ้าคะ”

ปลายนิ้วของชิวหว่านโหรวเย็นเฉียบ

เรื่องที่ซูหร่วนไม่อยู่ในจวนนั้น นางพยายามปิดข่าวอย่างมิดชิดมาโดยตลอด คนภายนอกบอกเพียงว่าปิดประตูพักรักษาอาการป่วย ไม่รับแขกภายนอก

บ่าวไพร่ในเรือนก็กำชับแล้วกำชับเล่า ผู้ใดกล้าปากมากแม้แต่คำเดียวจะถูกส่งตัวไปขายทิ้งทันที

ทว่าในโลกนี้มีหน้าต่างใดที่ลมพัดผ่านไม่เข้าเล่า

ยิ่งไปกว่านั้นเป็นคนอย่างเฉียวจิงม่อ หากตั้งใจจะมาจับผิด มีเรื่องใดที่นางจะสืบเสาะไม่ได้

นางสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสติให้มั่นคง

“ไป บอกแม่นางเฉียวไปว่า คุณหนูรองเมื่อวานนี้ต้องลมเย็น อาการป่วยยังไม่ทุเลา ไม่สะดวกจะพบแขก ขอเชิญพวกคุณหนูไปดื่มน้ำชาที่โถงบุปผาก่อน ประเดี๋ยวข้าจะออกไปพบ”

สาวใช้ขานรับแล้วรีบร้อนจากไป

ทว่าเพียงชั่วครู่เดียว สาวใช้คนเดิมก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาด้วยความตระหนกจนพูดจาตะกุกตะกัก

“ฮูหยินเจ้าคะ แย่…แย่แล้วเจ้าค่ะ!”

“เมื่อครู่บ่าวถ่ายทอดคำพูดตามที่ท่านสั่งไปแล้ว แต่แม่นางเฉียวกลับบอกว่า ยิ่งคุณหนูรองป่วยนางก็ยิ่งต้องไปเยี่ยม อีกทั้งยังบอกว่าพวกนางเป็นดั่งพี่น้องกัน วันวานอาจมีความเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง วันนี้ถือโอกาสมาเยี่ยมไข้จะได้พูดคุยปรับความเข้าใจกันให้กระจ่างเจ้าค่ะ…”

สาวใช้หอบหายใจ น้ำเสียงเริ่มเจือเสียงสะอื้น

“บ่าวขัดขวางไม่ไหวจริงๆ เจ้าค่ะ พวกนาง…พวกนางพาคนตรงไปยังเรือนฮวาเฉาแล้วเจ้าค่ะ!”

“ว่าอย่างไรนะ!”

ชิวหว่านโหรวผุดลุกขึ้นยืนในทันใด ภาพตรงหน้าพลันมืดมัวไปชั่วขณะ

เฉียวจิงม่อผู้นี้ ถึงกับกล้าไม่เห็นแก่ธรรมเนียมมารยาท พาคนบุกรุกเข้าไปถึงเรือนพักชั้นในของสตรีเชียวหรือ!

นางจงใจอย่างแน่นอน นางปักใจเชื่อแล้วว่าซูหร่วนไม่ได้อยู่ในจวน จึงเจตนาพาพวกคุณหนูตระกูลขุนนางที่มีหน้ามีตามาเพื่อเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล และทำให้จวนตระกูลซูต้องอับอายขายหน้า

“เร็ว!” ชิวหว่านโหรวไม่สนใจกิริยามารยาทใดๆ อีกแล้ว นางสะบัดมือของแม่นมจางออกแล้วก้าวเท้าออกไปทันที “ไปเรือนฮวาเฉา! จะปล่อยให้นางไปก่อเรื่องที่นั่นไม่ได้เด็ดขาด!”

แม่นมจางรีบสาวเท้าตามไปติดๆ มือหนึ่งคอยพยุงชิวหว่านโหรวที่ก้าวเดินอย่างซวนเซ อีกปากก็ร้องสั่งบ่าวไพร่หญิงที่ยืนรออยู่ใต้ระเบียงอย่างร้อนรน

“ยังจะยืนบื้อกันอยู่ทำไม รีบส่งคนสองสามคนไปที่เรือนฮวาเฉาเพื่อสกัดไว้ก่อน บอกไปว่าฮูหยินกำลังจะไปถึงเดี๋ยวนี้!”