บทที่ 53 ยวี่ชิงเหอ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรกัน?

เวลานั้นเอง นอกเรือนฮวาเฉา

สาวใช้ใช้แรงงานหลายคนที่เฝ้าเรือนยืนเรียงแถวหน้าประตูวงเดือน กัดฟันยืนหยัดไม่ยอมถอย

"คุณหนูทั้งหลาย คุณหนูรองของข้าป่วยจริงๆ เจ้าค่ะ ไม่สะดวกรับลมหรือพบแขกเลย"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ ทุกท่านโปรดกลับไปก่อนเถิด วันหลังค่อยมาใหม่นะเจ้าคะ…"

เฉียวจิงม่อยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว สายตากวาดมองใบหน้าของสาวใช้เหล่านี้ที่เห็นได้ชัดว่าร้อนรนและไร้ความมั่นใจ ก่อนจะเลื่อนไปมองประตูเรือนที่ปิดสนิทอยู่เบื้องหลังพวกนาง

ข้อสันนิษฐานในใจยิ่งทวีความแน่ชัด

หากซูหร่วนแค่ป่วยจริง เหตุใดต้องให้สาวใช้ชั้นล่างพวกนี้มาคอยยืนกรานขวางทางอยู่ตรงนี้? จวนตระกูลซูถึงกับส่งแม่นมที่มีหน้ามีตาออกมาสักสองสามคนไม่ได้เชียวหรือ?

"ชุนซิ่ง"

นางเอี้ยวคอส่งสายตาให้

ชุนซิ่งรู้ใจทันที รีบถลกแขนเสื้อก้าวขึ้นหน้า ปากตะโกนลั่น "หมาดีไม่ขวางทาง!" สองมือออกแรงผลักแยกไปสองข้าง แหวกช่องว่างตรงกลางกำแพงคนออกมาอย่างไม่เกรงใจ

"โอ๊ย!"

สาวใช้สองคนถูกผลักจนเซถลาล้มลงกับพื้น

พอกำแพงคนแตก เฉียวจิงม่อก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ก้าวข้ามธรณีประตู เดินตรงเข้าไปในลานเรือนฮวาเฉาทันที

เหล่าคุณหนูที่มาด้วยกันทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว ต่างพากันก้าวตามเข้าไปในลานเรือนเช่นกัน

ภายในลานเรือนกลับจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ต้นไห่ถังกำลังเบ่งบานสะพรั่ง ดอกสีชมพูอมขาวห้อยระย้าเป็นพวง ตรงมุมกำแพงมีกอโบตั๋นผลิบานออกดอกตูม เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

มีเพียงประตูไม้ฉลุลายของเรือนประธานทั้งสองบานที่ปิดสนิท บานหน้าต่างก็ปิดแน่นหนา ไม่ยอมให้มีรอยแยกแม้แต่เพียงนิด

ผิดปกติอย่างแท้จริง

เฉียวจิงม่อยืนอยู่กลางลานเรือน รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งหยั่งลึก "ชุนซิ่ง ไปเคาะประตู"

"เจ้าค่ะ"

ชุนซิ่งขานรับ กำลังจะก้าวขึ้นหน้าไปที่หน้าประตู

"แม่นางเฉียว"

เสียงใสดุจสายน้ำดังมาจากนอกประตูวงเดือน

ทุกคนหันกลับไปมอง ก็เห็นยวี่ชิงเหอเยื้องกรายเข้ามาในลานเรือนอย่างสุขุม วันนี้นางสวมชุดหรูฉวินสีขาวอมฟ้าปักลวดลายกิ่งไม้เลื้อยสีม่วงอ่อน มวยผมเกล้าเรียบร้อยไร้ที่ติ แม้บนใบหน้าจะมีรอยยิ้มบางเบา แต่ก้นบึ้งดวงตากลับไร้ความอบอุ่น

"คารวะคุณหนูทุกท่าน"

นางเดินตรงมาต่อหน้าทุกคน ย่อตัวคารวะอย่างมีมารยาท กิริยาไม่อาจหาข้อตำหนิได้แม้แต่น้อย

"หร่วนหร่วนต้องลมเย็นจนจับไข้ หลายวันมานี้นอนพักผ่อนอยู่บนเตียงตลอด ไม่สะดวกพบแขกจริงๆ ลำบากพี่น้องทุกท่านต้องเดินทางมา ชิงเหอขอเป็นตัวแทนหร่วนหร่วนขอบคุณในความหวังดีของทุกท่านเจ้าค่ะ"

พูดพลางเอี้ยวตัวผายมือเชิญ

"ทุกท่านโปรดกลับไปก่อนเถิด รอวันหน้าหร่วนหร่วนหายดีแล้ว ค่อยเชิญทุกท่านมาพบปะพูดคุยกันที่จวนอีกครั้ง"

เฉียวจิงม่อมมองดูท่าทีที่ไร้ช่องโหว่ของนาง ในใจยิ่งแค่นหัวเราะเยาะ

"แม่นางยวี่พูดเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อพวกเรามาถึงที่นี่แล้ว จะให้กลับไปทั้งที่ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูได้อย่างไรกัน?"

นางก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ใบหน้าปั้นรอยยิ้มเสแสร้ง

"อีกอย่าง คนเยอะก็ครึกครื้นดี ไม่แน่ว่าพอพวกเราเข้าไปพูดคุยกับน้องหร่วน นางอารมณ์ดีขึ้นมา อาการป่วยอาจจะหายเป็นปลิดทิ้งก็ได้นะ?"

พูดจบ นางก็เดินอ้อมยวี่ชิงเหอ ตรงดิ่งไปยังประตูเรือนประธาน ทำท่าจะผลักบานประตู

"แม่นางเฉียว!"

ยวี่ชิงเหอก้าวขยับตัว ขวางหน้านางไว้อีกครา

"หร่วนหร่วนต้องการพักผ่อนอย่างสงบ ได้โปรดเข้าใจด้วย"

เฉียวจิงม่อชะงักฝีเท้า เอียงศีรษะมองยวี่ชิงเหอ รอยยิ้มจอมปลอมในดวงตาพลันเย็นเยียบลงอย่างสิ้นเชิง

"แม่นางยวี่ขัดขวางครั้งแล้วครั้งเล่า หรือว่าอาการป่วยของน้องหร่วนจะมีเงื่อนงำอันใด? หรือจะบอกว่า…"

สายตาของนางมองข้ามไหล่ยวี่ชิงเหอไปหยุดอยู่ที่บานประตูห้องซึ่งปิดสนิท พลางยิ้มเยาะกึ่งไม่ยิ้ม

"หรือจะบอกว่า ในห้องนี้ไม่มีคนอยู่เลยแม้แต่เงา ถึงได้ไม่กล้าให้คนเข้าไปดูเช่นนี้?"

แววตาของยวี่ชิงเหอหม่นลงเล็กน้อย ทว่าสายตากลับไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย

"แม่นางเฉียว ที่นี่คือเรือนชั้นในของจวนฝู่กั๋วต้าเจียงจวิน ท่านไม่ฟังคำทัดทานแล้วยังบุกรุกมาถึงที่นี่ หรือว่าใต้เท้าเฉียวสั่งสอนท่านมาเช่นนี้หรือ?"

วาจานี้กล่าวได้รุนแรงยิ่งนัก

สีหน้าของเฉียวจิงม่อพลันดำคล้ำลงในพริบตา

"ยวี่ชิงเหอ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไร? ก็แค่นางเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ตายหมดจนต้องมาอาศัยชายคาผู้อื่นซุกหัวนอน ยังกล้ามาวางท่าใส่ข้าอีกหรือ? ข้ายอมเสียเวลาคาราคาซังกับเจ้าอยู่ตรงนี้ตั้งนานก็นับว่าไว้หน้าเจ้ามากพอแล้ว"

พูดจบ นางก็ก้าวประชิดเข้าไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงพลันแปรเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด ยื่นมือออกไปจะผลักยวี่ชิงเหอให้พ้นทาง

"ไสหัวไป!"

ทว่ายวี่ชิงเหอกลับไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว แขนของทั้งสองปะทะกัน ต่างฝ่ายต่างออกแรงต้านอยู่เงียบๆ ไม่มีใครยอมล่าถอย

"หยุดมือเดี๋ยวนี้!"

เสียงตวาดก้องพลันระเบิดขึ้น

ทุกคนต่างสะดุ้งตกใจ หันไปมองพร้อมๆ กัน

เห็นชิวหว่านโหรวกำลังพาแม่นมจางและพวกบ่าวหญิงอีกสองสามคน ก้าวเร็วรี่เข้ามาในลานเรือนด้วยสีหน้าเย็นชา ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายกดดันจนทั้งลานเรือนเงียบกริบลงทันตา

เมื่อเฉียวจิงม่อเห็นชิวหว่านโหรว ความโอหังพลันหดหายไปสามส่วน นางก้มหน้าสำรวมกิริยาลงตามสัญชาตญาณ ย่อกายคารวะอย่างมีมารยาทพร้อมกับพวกคุณหนูคนอื่นๆ

"ฮูหยินซู"

"คารวะฮูหยินซูเจ้าค่ะ…"

ชิวหว่านโหรวไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกนาง เดินตรงดิ่งไปยังข้างกายยวี่ชิงเหอ ยื่นมือประคองแขนนางไว้

"เป็นอะไรหรือไม่?"

ยวี่ชิงเหอส่ายหน้าเบาๆ

"ท่านป้าโปรดวางใจ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

ชิวหว่านโหรวจึงค่อยโล่งอก ตบหลังมือนางเบาๆ ส่งสัญญาณให้นางไปยืนด้านหลังตน

จากนั้นจึงหันกลับไปมองเฉียวจิงม่อ

สายตาเย็นชาจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

"แม่นางเฉียว วันนี้ยกโขยงมาเอิกเกริก พาคนมากมายขนาดนี้บุกรุกเรือนหลังของข้า ตกลงต้องการจะทำสิ่งใดกันแน่?"

"ข้าเพิ่งจะรู้วันนี้เอง ว่าจวนฝู่กั๋วต้าเจียงจวินของข้า ตกอยู่ใต้การดูแลของสำนักตรวจการตั้งแต่เมื่อใดกัน?"

บิดาของเฉียวจิงม่อเป็นมหาเสนาบดีตรวจการ ขุนนางขั้นสาม ทว่าซูฉิ่งบิดาของซูหร่วนเป็นถึงฝู่กั๋วต้าเจียงจวินขั้นสอง มีอำนาจบัญชาการทหารแท้จริงอยู่ในมือ ฐานะแตกต่างกันลิบลับ

เฉียวจิงม่อถูกวาจานี้ทิ่มแทงจนใบหน้าเห่อแดง ทว่ายังคงฝืนเชิดหน้าขึ้น เค้นรอยยิ้มออกมา

"ฮูหยินซูไยต้องส่งเสียงเกรี้ยวกราดใส่พวกเราซึ่งเป็นผู้น้อยถึงเพียงนี้เล่าเจ้าคะ? พวกเรา… เพียงแค่ได้ยินว่าน้องหร่วนล้มป่วย ด้วยความห่วงใย จึงรวมตัวกันมาเยี่ยมเยียนเท่านั้น"

สายตาของนางปรายมองยวี่ชิงเหออย่างมีความหมาย แล้ววกกลับไปยังบานประตูที่ปิดสนิท

"แต่แม่นางยวี่กับฮูหยินซูกลับขัดขวางร้อยแปดกระบวนท่าไม่ยอมให้พบ หรือจะเป็นจริงดังข่าวลือภายนอก ว่าน้องหร่วนไม่ได้ป่วย แต่หนีตามผู้ชายไปแล้วเจ้าคะ?"

ทันทีที่คำว่า 'หนีตาม' หลุดออกมา ลานเรือนพลันเงียบสงัดราวป่าช้า

คุณหนูหลายคนที่มาด้วยกันต่างมองไปยังเฉียวจิงม่อด้วยความตกตะลึง แล้วแอบเหลือบมองสีหน้าของชิวหว่านโหรว

"เฉียวจิงม่อ"

สีหน้าของชิวหว่านโหรวเปลี่ยนไปทันควัน ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตา

"เจ้ารู้จักระวังปากบ้างหรือไม่?!"

เมื่อเฉียวจิงม่อเห็นอีกฝ่ายโกรธจัด ในใจกลับยิ่งมั่นใจมากขึ้น ความกล้าก็พองโตตามไปด้วย

"ฮูหยินซู มิใช่ว่าข้าพูดจาซี้ซั้วเลื่อนลอย แต่ยามนี้ในตลาดลือกันสะพัดไปหมดแล้ว ทุกคนต่างพูดกันว่าคุณหนูรองซูหนีตามชายนอกจวนไป แม่นมจางของจวนท่านถือภาพเหมือนออกตามหาคนลับๆ แถวท่าเรือกับสำนักรถม้าทุกเมื่อเชื่อวัน…"

นางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วผ่อนน้ำเสียงลงอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"เดิมทีข้าเองก็ไม่เชื่อ แต่ในเมื่อวันนี้เห็นฮูหยินซูกับแม่นางยวี่คอยระแวดระวังและกีดกันพวกเราแน่นหนาถึงเพียงนี้ ก็ทำให้ข้า… อดที่จะเชื่อขึ้นมาไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ"

ชิวหว่านโหรวโกรธจนนิ้วมือสั่นระริก แม่นมจางที่อยู่ด้านข้างก็หน้าซีดเผือด อ้าปากคล้ายจะพูดสิ่งใดแต่ก็กลืนกลับลงไป

"แม่นางเฉียว"

ยวี่ชิงเหอก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าวได้จังหวะ บังอยู่เบื้องหน้าชิวหว่านโหรว มองสบตาเฉียวจิงม่อตรงหน้าด้วยความเย็นชา

"แม่นางเฉียวกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจถึงเพียงนี้ มั่นใจว่าหร่วนหร่วนในยามนี้ไม่ได้อยู่ในห้องนี้อย่างนั้นสินะ?"

เฉียวจิงม่อเชิดคางขึ้น

"ใช่แล้วจะทำไม?"

"ได้"

ยวี่ชิงเหอพยักหน้ารับอย่างเปิดเผยไร้พิรุธ

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็เชิญแม่นางเฉียวและพี่น้องทุกท่าน เข้าไปดูพร้อมกันเลยเถิด"