บทที่ 54 ข้าขอเดิมพันกับแม่นางยวี่สักครานี้!

เฉียวจิงม่อไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะยอมอ่อนข้อลงกะทันหัน นางชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะแค่นยิ้มหยัน

"ควรจะเป็นเช่นนี้ตั้งนานแล้ว!"

นางยกเท้าเตรียมจะก้าวไปข้างหน้า

"แต่ทว่า…"

เสียงของยวี่ชิงเหอดังขึ้นอีกครา น้ำเสียงมิได้ดัง ทว่ากลับทำให้ฝีเท้าของเฉียวจิงม่อชะงักนิ่งอยู่กับที่

"มีคำพูดหนึ่ง ข้าจำเป็นต้องกล่าวไว้เสียก่อน"

สายตาของนางกวาดมองเฉียวจิงม่อช้าๆ แล้วเลื่อนผ่านไปยังเหล่าคุณหนูด้านหลังที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป

"หากหร่วนหร่วนไม่อยู่ในห้องจริงๆ เรื่องในวันนี้ จวนตระกูลซูย่อมต้องสืบสวนหาความจริงให้กระจ่างแจ้งเพื่อคืนความยุติธรรมให้ทุกท่านอย่างแน่นอน แต่หากหร่วนหร่วนยังอยู่ดีมีสุขและพักรักษาตัวอยู่ในห้องเล่า…"

นางชะงักคำพูด แววตาสุภาพพลันเย็นเยียบลง "นางเป็นเพียงสตรีในห้องหอยังมิได้ออกเรือน ถูกพวกท่านสาดน้ำโคลนใส่ร้ายอย่างไร้หลักฐานว่าหนีตามบุรุษ หากชื่อเสียงต้องมัวหมองไป ภายหน้านางจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร?"

"เมื่อถึงเวลานั้น คงต้องรบกวนแม่นางเฉียวและคุณหนูทุกท่านที่มาด้วยกันในวันนี้ ร่วมเดินทางไปสำนักตรวจการกับข้าสักเที่ยว เพื่อนำข่าวลือตามท้องตลาดเมื่อครู่นี้ไปชี้แจงแถลงไขต่อหน้าใต้เท้าเฉียวให้ชัดเจน"

ยวี่ชิงเหอเคยปะทะกับเฉียวจิงม่อมาหลายครา รู้ซึ้งดีว่าคนผู้นี้ภายนอกดูฉลาดหลักแหลมและเย่อหยิ่ง ทว่าแท้จริงแล้วขลาดเขลา ทั้งยังหวงแหนเกียรติของตนเองและหน้าตาของวงศ์ตระกูลยิ่งกว่าสิ่งใด

หากยกระดับเรื่องนี้ไปถึงสำนักตรวจการ จนกระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงในราชการของบิดา อีกฝ่ายย่อมไม่กล้าดึงดันเป็นแน่

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ความกระหยิ่มยิ้มย่องบนใบหน้าของเฉียวจิงม่อพลันแข็งค้าง แววตาเผยความลังเลออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เหล่าคุณหนูด้านหลังนางต่างก็หน้าถอดสีไปตามๆ กัน

พูดตามตรง พวกนางมิได้มีความแค้นเคืองอันใดกับซูหร่วน เพียงแค่ตามมาดูเรื่องสนุกเท่านั้น มิได้คิดจะเอาตัวเองเข้าไปพัวพันด้วยเสียหน่อย

ไปสำนักตรวจการงั้นหรือ?

ที่นั่นเป็นสถานที่เช่นไรกัน? นั่นเป็นหนึ่งในสามตุลาการของราชสำนัก เป็นโถงว่าการสำหรับไต่สวนคดีความเชียวนะ! สตรีในห้องหอเช่นพวกนาง หากเหยียบย่างข้ามธรณีประตูนั้นเข้าไป แม้สุดท้ายจะเดินออกมาอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทว่าชื่อเสียงก็คงพังทลายไปแล้ว

"จิงม่อ…"

มีคนแอบกระตุกแขนเสื้อของเฉียวจิงม่อเบาๆ

"หรือว่า…ช่างมันเถอะ?"

"จริงด้วยจิงม่อ พวกเรากลับกันเถอะ…"

คุณหนูอีกคนช่วยเกลี้ยกล่อมเสียงแผ่ว

"ไม่แน่ว่าคุณหนูรองซูอาจกำลังพักรักษาตัวอยู่ข้างในจริงๆ ก็ได้ พวกเราจะไปรบกวนทำไมกัน?"

ในแววตาของเฉียวจิงม่อเกิดความลังเลใจอย่างหนัก

นางย่อมรู้ดีถึงผลลัพธ์ของการบุกรุกเข้าไป แต่พอคิดถึงความอัปยศอดสูครั้งใหญ่ที่ซูหร่วนเคยมอบให้นางในงานเทศกาลบุปผา คิดถึงโอกาสตรงหน้าที่สามารถเหยียบย่ำซูหร่วนให้จมลงไปในโคลนตมได้อย่างสิ้นเชิง

นางก็ไม่ยอมตัดใจเด็ดขาด!

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เฉียวจิงม่อก็กัดฟันหันไปมองชุนซิ่งที่อยู่ข้างกาย "เรื่องภาพเหมือน เจ้าเห็นชัดเจนแล้วจริงๆ หรือ?"

ชุนซิ่งพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"บ่าวไม่กล้าโป้ปดเจ้าค่ะ"

เมื่อได้รับคำตอบยืนยันแน่ชัด เฉียวจิงม่อจึงตัดใจยอมเสี่ยง แววตาฉายประกายเด็ดเดี่ยวของการทุ่มหมดหน้าตัก

"ได้! ข้าจะยอมเดิมพันกับแม่นางยวี่สักครา!"

สิ้นเสียง นางก็ผลักยวี่ชิงเหอออก แล้วสาวเท้าก้าวพรวดๆ มุ่งตรงไปยังบานประตูห้องที่ปิดสนิท

"แม่นางเฉียว!"

ชิวหว่านโหรวหน้าเปลี่ยนสี คิดจะเข้าไปขัดขวางแต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว

"ปัง!"

บานประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เฉียวจิงม่อก้าวเท้าข้ามธรณีประตู สายตากวาดมองไปทั่วห้องอย่างกระวนกระหาย คำพูดหลุดออกจากปากทันควัน

"ซูหร่วน เจ้าไม่อยู่จริงๆ ด้วย…"

เสียงพลันชะงักค้าง

เฉียวจิงม่อยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้าค้าง ทว่ากลับไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีกแม้แต่คำเดียว

ชิวหว่านโหรวและยวี่ชิงเหอสบตากันด้วยความกังขา ทั้งสองรีบสาวเท้าตามเข้าไปข้างในทันที

แล้วพวกนางก็ต้องตกตะลึงไปเช่นกัน

ตรงโต๊ะกลมริมหน้าต่าง มีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่

นางสวมชุดผ้าต่วนเนื้อนุ่มสีชมพูประกายส้มชุดใหม่เอี่ยม ในมือถือถ้วยชาเคลือบสีเขียวไข่กา ยกขึ้นจิบอย่างเนิบนาบ จากนั้นจึงค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้น

คิ้วตาประหนึ่งภาพวาด มุมปากประดับรอยยิ้มบางเบา มิใช่ซูหร่วนแล้วจะเป็นผู้ใดได้อีก?

สายตาของนางเลื่อนไปหยุดอยู่บนร่างของเฉียวจิงม่อที่แข็งทื่อตรงหน้าประตู พลางเอียงคอเล็กน้อย "แม่นางเฉียว? ช่างเป็นแขกที่หาพบได้ยากยิ่ง วันนี้มีเวลาว่างแวะมาหาข้าถึงที่นี่เชียวหรือ?"

เฉียวจิงม่อราวกับถูกตรึงแน่นอยู่กับที่ สีเลือดบนใบหน้าค่อยๆ ซีดเผือดลง ก่อนจะกลับกลายเป็นแดงก่ำขึ้นมาทีละน้อย

นางอ้าปากค้างอยู่นานสองนานกว่าจะหาเสียงของตนเองเจอ แล้วเอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อหู "ซู…ซูหร่วน? เจ้า…เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

เมื่อซูหร่วนได้ยินเช่นนั้น ก็ส่งเสียง "หึ" ในลำคอเบาๆ

ปลายนิ้วไล้เป็นวงกลมบนขอบถ้วยชาช้าๆ "แม่นางเฉียวถามได้น่าขันแท้ นี่เป็นห้องนอนของข้า ข้าไม่อยู่ที่นี่ แล้วควรจะไปอยู่ที่ใดเล่า?"

นางหยุดไปชั่วครู่ น้ำเสียงพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา

"หรือจะต้องให้เป็นไปตามที่พวกปากพลอยสอยปากสว่างด้านนอกนั่นลือกันจริงๆ ว่าข้าหนีตามบุรุษภายนอกไปแล้ว?"

"ข้า…"

เฉียวจิงม่อถูกนางเย้ยหยันจนพูดไม่ออก ได้แต่กัดริมฝีปาก ใบหน้าเปลี่ยนเป็นแดงสลับขาว

วินาทีที่ชิวหว่านโหรวมองเห็นซูหร่วน ขอบตาก็พลันแดงก่ำ ความกังวล ความรู้สึกผิด ความโกรธแค้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา…อารมณ์นานาประการประดังประเดเข้ามาจนทำให้นางรู้สึกแสบจมูก

นางจิกฝ่ามือตัวเองไว้แน่น สะกดกลั้นหยาดน้ำตาเอาไว้อย่างยากลำบาก เพราะกลัวว่าคนนอกจะสังเกตเห็นพิรุธ

ยวี่ชิงเหอตบหลังมือนางเบาๆ จากนั้นจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หันไปมองเฉียวจิงม่อที่ยืนนิ่งงันดั่งท่อนไม้

"แม่นางเฉียว เจ้าก็เห็นแล้ว หร่วนหร่วนนางก็พักรักษาตัวอยู่ในห้องเป็นปกติดี ไม่ทราบว่าข้อกล่าวหาที่เจ้าพูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะเมื่อครู่ว่านางหนีตามบุรุษไป ยังมีหลักฐานอื่นอีกหรือไม่?"

เฉียวจิงม่อหน้าซีดเผือด หันขวับไปมองชุนซิ่งที่อยู่ด้านหลัง แววตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"มันเรื่องอะไรกัน?!"

ชุนซิ่งตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นเสียงดัง "ตุบ" โขกศีรษะลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"คุณหนู! บ่าว…บ่าวเห็นแม่นมจางถือภาพเหมือนของคุณหนูรองออกตามหาคนไปทั่วจริงๆ นะเจ้าคะ! บ่าวไม่กล้าโป้ปด! เรื่องจริงนะเจ้าคะ!"

เดิมทีแม่นมจางรออยู่ด้านนอกห้อง ครั้นได้ยินเสียงเอ่ยถึงชื่อตน จึงรีบก้าวเข้ามาข้างในทันที

นางย่อกายคารวะชิวหว่านโหรวและทุกคน จากนั้นจึงหันไปหาชุนซิ่งที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น

"ที่คุณหนูท่านนี้กล่าวถึง มิใช่เรื่องที่สองสามวันก่อนบ่าวพาคนออกไปตามหาชิวเหนียง สาวใช้ในเรือนหรอกหรือ?"

ชุนซิ่งเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

แม่นมจางทอดถอนใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเวทนา

"พูดไปแล้วก็เป็นเรื่องน่าอับอายในเรือน สองสามวันก่อน ชิวเหนียง สาวใช้คนสนิทที่ดูแลกุญแจสินเดิมของฮูหยินเกิดหน้ามืดตามัว ขโมยพระพุทธรูปหยกมันแพะของฮูหยินแล้วหลบหนีไปในยามวิกาล"

"บ่าวกลัวว่าหากเรื่องบานปลายจะกระทบถึงชื่อเสียงของจวน จึงไม่กล้าเอะอะโวยวาย ได้แต่นำคนที่ไว้ใจได้สองสามคนแอบถือภาพเหมือนของสาวใช้ผู้นั้นออกไปสืบถามตามที่ต่างๆ นึกไม่ถึงว่าจะทำให้แม่นางชุนซิ่งท่านนี้เข้าใจผิดไปได้"

เมื่อกล่าวจบ นางยังค้อมตัวลงขออภัยซูหร่วน "ทั้งหมดเป็นความผิดของบ่าวเอง ที่ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างไร้สาระขึ้นมา จนเกือบจะทำลายความบริสุทธิ์ของคุณหนูเสียแล้ว"

คำพูดทุกถ้อยคำราบรื่นไร้ช่องโหว่

ชุนซิ่งคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น อยากจะแก้ต่างทว่ากลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"เรื่องนี้จะโทษแม่นมได้อย่างไรกัน? เห็นชัดๆ ว่าเป็นเพราะดวงตาของบางคนสกปรก จึงมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างสกปรกโสมมไปหมดต่างหาก"

ซูหร่วนยิ้มพลางยื่นมือไปทำท่าประคองขึ้นเบาๆ ก่อนจะเบนสายตาอันเยียบเย็นไปยังเฉียวจิงม่อที่ยืนอยู่ด้านข้าง

"วันนี้แม่นางเฉียวไม่แยกแยะถูกผิดก็นำคนบุกรุกเข้ามาในห้องนอนของข้า ทั้งยังปล่อยข่าวลืออันเป็นเท็จ เกือบจะทำลายชื่อเสียงของข้าและจวนตระกูลซู บัญชีนี้ควรจะสะสางอย่างไรดีเล่า?"

ไม่รอให้เฉียวจิงม่อได้เอ่ยปาก ยวี่ชิงเหอก็เอ่ยรับลูกต่อทันควัน "เมื่อครู่นี้ข้ากับเหล่าคุณหนูได้ตกลงกันไว้ชัดเจนแล้วที่หน้าประตู หากพิสูจน์ได้ว่าคำพูดของแม่นางเฉียวเป็นเพียงเรื่องโคมลอยไร้หลักฐาน ก็จงร่วมเดินทางไปสำนักตรวจการกับข้า เพื่อขอให้ใต้เท้าเฉียวเป็นผู้ตัดสินความถูกผิดในเรื่องนี้ด้วยตนเอง"

สายตาของนางจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฉียวจิงม่อ พลางแย้มยิ้มบางๆ

"แม่นางเฉียว เชิญเถิด"