บทที่ 55 แล้วคนที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่มนั่นคือใครกัน?

“ไปสำนักตรวจการงั้นหรือ!”

พวกคุณหนูที่เหลือตกใจจนหน้าถอดสี ต่างพากันโบกไม้โบกมือถอยกรูด รีบตัดความสัมพันธ์กันพัลวัน

“ไม่เกี่ยวกับพวกเรานะ พี่เฉียวเป็นคนบอกเองว่าจะมาขอคำชี้แนะเรื่องบทกวีจากคุณหนูรองซู!”

“ใช่ๆ พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด!”

“เรื่องเดิมพันนั่นจิงม่อก็เป็นคนเสนอเองทั้งนั้น คำพูดพวกนั้นนางก็เป็นคนพูด ไม่เกี่ยวกับพวกเราเลยนะเจ้าคะ!”

เฉียวจิงม่อทั้งอับอายทั้งเดือดดาล ทว่าก็ไม่มีแก่ใจจะไปก่นด่าสหายเก่าที่พร้อมใจกันแปรพักตร์ยามหน้าสิ่วหน้าขวานพวกนี้

ในใจนางคิดเพียงว่า หากเรื่องลุกลามใหญ่โตไปถึงสำนักตรวจการจนบิดารู้ว่านางก่อเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ลงไป อย่าว่าแต่โดนสั่งกักบริเวณเลย เกรงว่าจะถูกหวดจนขาหักเสียมากกว่า…

ขณะที่นางกำลังสับสนว้าวุ่นจนไม่รู้จะหาทางลงอย่างไร สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเตียงปู้ปู้ด้านหลังซูหร่วน

บนเตียงที่มีม่านบังตาปิดคลุมไว้ ผ้าห่มแพรนูนขึ้นมาเป็นก้อน…เห็นได้ชัดว่ามีคนซ่อนอยู่ข้างใน!

เฉียวจิงม่อราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้ นางชี้นิ้วไปยังเตียงหลังนั้นเหมือนหมาจนตรอกที่พร้อมกัดไม่ปล่อย พลางแผดเสียงแหลมลั่น

“มิน่าเล่า! มิน่าเจ้าถึงเอาแต่ขลุกอยู่ในห้องไม่ยอมเปิดประตู ที่แท้ก็แอบซ่อนคนไว้! ซูหร่วน ในผ้าห่มนั่นคือใครกันแน่ ชู้รักของเจ้าใช่หรือไม่?!”

สิ้นเสียงก็ไม่สนกิริยามารยาทใดๆ อีกต่อไป นางพุ่งปราดเข้าไปราวกับคนเสียสติ เงื้อมือหมายจะกระชากผ้าห่มแพรผืนนั้นออกทันที

“เพียะ!”

เสียงฝ่ามือฟาดกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว

มือของนางยังไม่ทันจะได้แตะโดนชายผ้าห่ม ใบหน้าก็ถูกตบฉาดใหญ่เข้าเต็มรัก!

แรงตบมหาศาลทำให้ร่างของนางเซถอยไปด้านข้างครึ่งก้าว รอยนิ้วทั้งห้าปรากฏแดงก่ำบนซีกแก้มในพริบตา

“บังอาจ!”

สิ้นเสียงตวาดกร้าว ผ้าห่มก็ถูกสะบัดเปิดออกทันที

อวี้เคอลุกขึ้นนั่งอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบดั่งใบมีดทิ่มแทงตรงไปยังเฉียวจิงม่อ “แม้แต่ตัวเปิ่นจวิ้นจู่ เจ้ายังกล้าดึงทึ้งรึ? ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ!”

เฉียวจิงม่อกุมหน้าตัวเองไว้ ตะลึงงันจนสมองว่างเปล่าไปหมด

ทะ…ท่านหญิงอวี้เคอ?!

เหตุใดถึงเป็นนางไปได้?!

บรรดาคุณหนูด้านหลังเมื่อมองเห็นชัดตาว่าผู้ที่อยู่บนเตียงคือใคร แต่ละคนต่างแข้งขาอ่อนแรงจนคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบตับระงม

“คารวะท่านหญิงเพคะ!”

“ถวายบังคมท่านหญิงเพคะ!”

เฉียวจิงม่อยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ มือที่กุมใบหน้าสั่นระริก เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะเค้นคำพูดตะกุกตะกักออกมาได้ประโยคหนึ่ง

“ท่าน…ท่านหญิง ไฉนถึงมาอยู่ที่นี่ได้เพคะ?”

อวี้เคอแค่นยิ้มเย็น จัดคอเสื้อที่ยับย่นเล็กน้อยของตนเอง แล้วค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงสวมรองเท้าอย่างไม่รีบร้อน

“เปิ่นจวิ้นจู่จะอยู่ที่ไหน ทำอะไร ยังต้องทำฎีกาขออนุญาตคุณหนูใหญ่อย่างเจ้าด้วยงั้นรึ?”

เฉียวจิงม่อถูกตอกกลับจนพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

ตอนนั้นเองซูหร่วนจึงค่อยเดินยิ้มกริ่มเข้ามา ยืนเคียงข้างอวี้เคออย่างสนิทสนม พลางเอ่ยกลั้วหัวเราะกับทุกคน

“ช่างบังเอิญแท้เชียว ท่านหญิงเองก็ได้ยินว่าข้าป่วย จึงอุตส่าห์มาเยี่ยมเยียนถึงที่ กำลังคุยเปิดอกกันอยู่ดีๆ ใครจะรู้ว่าจู่ๆ แม่นางเฉียวจะพาคนบุกเข้ามา ทั้งจะค้นห้อง ทั้งจะเปิดผ้าห่มจับชู้จับผิดอะไรนั่นอีก”

รอยยิ้มของนางพลันหุบลง น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาไร้ความเกรงใจขึ้นมาทันควัน

“ว่าอย่างไรเล่า? ท่านหญิงเพียงแค่เหน็ดเหนื่อย จึงของีบหลับพักผ่อนที่นี่สักครู่ นี่ก็ไปขัดหูขัดตาแม่นางเฉียวเข้าด้วยหรือ? ถึงต้องถูกยัดเยียดข้อหาซุกซ่อนบุรุษภายนอกไปด้วยอีกคน?”

ริมฝีปากของเฉียวจิงม่อสั่นระริก ไหนเลยจะกล้าต่อปากต่อคำได้อีก

นางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนที่ซ่อนอยู่บนเตียงของซูหร่วนจะเป็นท่านหญิงอวี้เคอ ชาติตระกูลสูงศักดิ์ปานนี้ เพิ่งจะเข้าเมืองหลวงมา แม้แต่องค์ชายก็ยังไม่แน่ว่าจะอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ…

มุมปากของอวี้เคอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาปั้นหน้าบึ้งตึงอีกครั้ง พลางร้องเรียกเสียงก้องออกไปทางนอกประตู

“คนอยู่หรือไม่!”

สิ้นเสียงของนาง สาวใช้ในชุดรัดกุมพร้อมกระบี่ยาวเหน็บเอวสองคนก็ขานรับแล้วก้าวเข้ามาทันที

“ท่านหญิง”

อวี้เคอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ชี้ไปยังเฉียวจิงม่อที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น รวมถึงเหล่าคุณหนูอีกไม่กี่คนที่หน้าซีดเผือดไร้สีเลือดไปนานแล้ว

“เมื่อครู่เปิ่นจวิ้นจู่คล้ายจะได้ยินว่า แม่นางเหล่านี้กระตือรือร้นยิ่งนัก อยากจะไปเจรจาพาทีกันที่สำนักตรวจการ เช่นนั้นพวกเจ้าก็จงไปเป็นเพื่อนพวกนางสักเที่ยวเถิด”

“ต้องส่งตัวไปให้ถึงมือใต้เท้าเฉียวแห่งสำนักตรวจการด้วยตนเอง เล่าเรื่องที่พบเห็นในวันนี้ให้กระจ่างชัดทุกถ้อยคำ และถือโอกาสถามดูด้วยว่า บุตรสาวของเขาพาคนบุกรุกที่พักผ่อนของท่านหญิงอย่างอุกอาจ จะต้องรับโทษสถานใด!”

“เจ้าค่ะ!”

ทั้งสองขานรับพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะก้าวขึ้นหน้าเตรียมจับกุมตัวทันที

“ท่านหญิงโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ!”

ในที่สุดเฉียวจิงม่อก็ได้สติ ร่างพลันทรุดลงไปคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นดัง “ตุบ” น้ำหูน้ำตาไหลพราก

“เป็นข้าที่ผิดไปแล้วเจ้าค่ะ เป็นข้าที่มีตามหามีแวว ล่วงเกินท่านหญิงและคุณหนูรองซูเข้า! ได้โปรดท่านหญิงผู้มีใจเมตตากว้างขวาง ยกโทษให้ข้าสักครั้งเถิดนะเจ้าคะ…”

เหล่าคุณหนูคนอื่นๆ ก็หวาดผวากลัวจนพากันคุกเข่าร้องขอความเมตตา ร้องไห้สะอึกสะอื้นกันระงม

“ท่านหญิงไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”

ทว่าอวี้เคอกลับตั้งใจจะช่วยระบายโทสะแทนซูหร่วนอยู่แล้ว เปลือกตาไม่แม้แต่จะกระดุกกระดิก เพียงโบกมือให้สาวใช้เบาๆ

“พาตัวไป”

ทั้งสองไม่รีรออีกต่อไป ปรี่เข้าไปหิ้วปีกพยุงร่างที่อ่อนปวกเปียกของเฉียวจิงม่อขึ้นมา แล้วตวัดสายตาเย็นชาปรายมองคนที่เหลือ

คุณหนูพวกนั้นไหนเลยจะกล้าขัดขืน ได้แต่พากันลุกกระเซอะกระเซิงเดินตามไป ร้องห่มร้องไห้กันไปตลอดทางจนพ้นเรือน

เมื่อคนเหล่านั้นถูกพาตัวออกไปแล้ว ภายในลานเรือนก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครา

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหร่วนยังมิทันได้หุบลง ก็พลันสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ทอดมองมา เยียบเย็นจับขั้วหัวใจดุจเกล็ดน้ำแข็ง

หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบ ค่อยๆ หันศีรษะกลับไปมอง

สบเข้ากับสายตาของชิวหว่านโหรวพอดี

ในแววตาคู่นั้น หลังจากปรากฏความยินดีที่ได้ของรักกลับคืนมาเพียงชั่วครู่ ก็แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งโทสะอันล้นพ้นจนหมดสิ้น

“คุกเข่าลง”

น้ำเสียงมิได้ดังเลยสักนิด ทว่ากลับหนักอึ้งชวนให้ขนหัวลุกพิลึก

หัวเข่าของซูหร่วนอ่อนยวบ เสียง "ตุบ" ดังขึ้นขณะทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้นหินสีเขียว ก้มหน้าลงอย่างขลาดกลัว

"ท่านแม่…"

หลีจื่อขยับตัวจะก้าวขึ้นหน้าตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกแม่นมจางตาไวคว้าตัวไว้เสียก่อน ทั้งลากทั้งดึงพากันออกไปนอกลานเรือน

ส่วนยวี่ชิงเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้าวขึ้นหน้ามาครึ่งก้าว

"ท่านป้า หร่วนหร่วนเพิ่งกลับมา ร่างกายคงยังอ่อนแออยู่ มีเรื่องอันใดมิสู้กลับเข้าห้องไปคุยกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ…"

ชิวหว่านโหรวยกมือขึ้นขัดจังหวะ สายตาไม่ละไปจากใบหน้าของซูหร่วนเลยแม้แต่น้อย "พูดมา หลายวันนี้เจ้าหายไปมุดหัวอยู่ที่ใด"

"ข้า…"

ซูหร่วนอึกๆ อักๆ กำลังครุ่นคิดว่าจะเริ่มแถอย่างไรดี จู่ๆ สุ้มเสียงที่เจือแววขออภัยก็แทรกเข้ามา

"ฮูหยินซูโปรดระงับโทสะ"

อวี้เคอก้าวขวางมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บังตัวซูหร่วนเอาไว้ พร้อมทั้งย่อกายคารวะชิวหว่านโหรวอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม

"เรื่องนี้…จะว่าไปแล้วล้วนเป็นความผิดของอวี้เคอเองเจ้าค่ะ"

"ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ไม่มีสหายสนิท วันนั้นในงานกวีเทศกาลบุปผาได้พบกับหร่วนหร่วนแล้วถูกชะตายิ่งนัก รู้สึกว่าพบกันช้าเกินไป จึงมิได้คำนึงถึงมารยาท ถือวิสาสะพากลุ่มคนไปรับตัวหร่วนหร่วนไปพักที่จวนของข้าสักสองสามวัน หวังจะสนิทสนมกับนางให้มากขึ้นเจ้าค่ะ"

สีหน้าของนางเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด น้ำเสียงจริงใจยิ่ง

"มิทันได้แจ้งให้ฮูหยินทราบล่วงหน้า ทำให้ฮูหยินต้องเป็นกังวล หากฮูหยินจะตำหนิ ก็โปรดตำหนิข้าเถิดเจ้าค่ะ"

ชิวหว่านโหรวไหนเลยจะกล้ารับการคารวะจากท่านหญิง รีบยื่นมือออกไปประคองในทันใด "ท่านหญิงรีบลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ จะทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"

อวี้เคอถือโอกาสจับมือชิวหว่านโหรวไว้ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม "ฮูหยิน นิสัยของข้าอยู่ที่ชายแดนจนเคยชินกับความซุกซน ทำการสิ่งใดไร้กฎระเบียบ จะโทษหร่วนหร่วนมิได้จริงๆ เจ้าค่ะ"

ยวี่ชิงเหอก็แย้มยิ้มก้าวขึ้นมาช่วยไกล่เกลี่ย

"ท่านป้า โชคดีที่ยามนี้หร่วนหร่วนกลับมาอย่างปลอดภัย นี่ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดแล้วเจ้าค่ะ"

ชิวหว่านโหรวดูออกว่าอวี้เคอตั้งใจจะช่วยแก้ต่างให้ซูหร่วน แม้ตนเองจะไม่เชื่อคำพูดนี้เลยสักครึ่งคำ ทว่าอย่างไรเสียก็ไม่อาจหักหน้าท่านหญิงผู้นี้ได้

อีกทั้งเมื่อครู่หากมิได้อวี้เคอยื่นมือเข้าช่วย เกรงว่าด่านของเฉียวจิงม่อคงมิได้ผ่านพ้นไปง่ายดายเช่นนี้

นางสูดหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นเพลิงโทสะในอกลงไป ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันถลึงตาใส่ซูหร่วนแวบหนึ่ง

"ในเมื่อท่านหญิงออกปาก วันนี้ก็ช่างมันเถอะ"

"ลุกขึ้นมาได้แล้ว"

อวี้เคอรีบยื่นมือไปฉุดตัวซูหร่วนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นขึ้นมา ถือโอกาสแอบขยิบตาให้นาง

เห็นไหมล่ะ ข้าเก่งกาจหรือไม่

ซูหร่วนส่งยิ้มตอบกลับไปเป็นเชิง "ขอบใจนะ" ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าทะมึนตึงของท่านแม่ ในใจกลับเริ่มรู้สึกหวั่นๆ อย่างบอกไม่ถูก สัญชาตญาณร้องเตือนว่าเรื่องนี้คงไม่จบลงง่ายดายปานนั้นแน่

แล้วก็เป็นไปตามคาดจริงๆ เท้าหน้าของอวี้เคอเพิ่งจะก้าวพ้นธรณีประตูไป เท้าหลังของเธอก็โดนหิ้วคอเสื้อโยนเข้าไปในศาลบรรพชนเสียแล้ว