บทที่ 56 เช่นนั้นฮูหยินจะช่วยนวดให้ข้าหรือ?

ชิวหว่านโหรวจุดธูปสามดอก ค้อมกายคำนับป้ายวิญญาณที่เรียงรายเต็มผนังสามครา ก่อนจะปักธูปลงในกระถาง

ควันธูปสีเขียวลอยละล่องขึ้นช้าๆ

ด้านหลัง ซูหร่วนชูเรียวหวายขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ คุกเข่าตัวตรงแน่วอยู่บนพื้นกระเบื้องสีเขียวคราม

"ท่านแม่เจ้าคะ…"

นางพึมพำเสียงอ่อยอย่างน้อยใจระคนร้อนตัว

"เมื่อครู่ท่านแม่รับปากท่านหญิงไปแล้วมิใช่หรือเจ้าคะว่าเรื่องนี้ให้แล้วกันไป แล้วไฉนยัง…"

"แล้วกันไปรึ!"

ชิวหว่านโหรวแค่นยิ้มเย็นพลางหันขวับกลับมา ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยโทสะ

"จะให้แล้วกันไปได้อย่างไร เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลายวันมานี้เพื่อตามหาเจ้า แม่นอนไม่หลับเลยสักคืน แทบจะพลิกเมืองหลวงค้นหาอยู่รอมร่อ เพราะกลัวว่าเจ้าจะเป็นอันตรายไป…"

น้ำเสียงของนางสะอึกสะอื้นขึ้นมากะทันหัน ขอบตาแดงระเรื่อในพริบตา

"แต่เจ้ากลับดีนักนะ! อ้าปากบอกปัดให้แล้วกันไปประโยคเดียว ก็คิดจะลบล้างเรื่องระยำตำบอนตลอดหลายวันนี้แล้วงั้นรึ?!"

ซูหร่วนหดคอลงด้วยความรู้สึกผิด น้ำเสียงยิ่งเบาลงไปอีก "ข้าไปกับท่านหญิงจริงๆ นะเจ้าคะ…"

"อย่าเอาท่านหญิงมาตบตาแม่!"

ชิวหว่านโหรวตวาดขัดเสียงกร้าว โทสะที่สะกดกลั้นมาหลายวันพังทลายลงใส่ซูหร่วนอย่างไม่อาจยับยั้ง

"ท่านหญิงอวี้เคอมีฐานะเช่นไร หากนางอยากรับเจ้าไปพักที่จวนจริงๆ ย่อมส่งเทียบเชิญมาอย่างถูกต้อง จัดขบวนรถม้ามารับอย่างสมเกียรติได้! ไฉนเลยจะต้องให้เจ้าพาสาวใช้ปีนกำแพงหนีไปเงียบๆ กลางดึกเช่นนั้น?!"

"แล้วเหตุใดหลายวันติดต่อกันถึงไม่รู้ความ ไม่ส่งข่าวคราวกลับมาสักคำ? เจ้าคิดว่าแม่จะยอมให้เจ้าหลอกง่ายๆ หรือ!"

ซูหร่วนถูกซักจนพูดไม่ออก ในใจลากเยี่ยนเฉินออกมารุมสวดไปแปดร้อยตลบ

คุยโวโอ้อวดเสียดิบดีว่าจะช่วยให้นางกลับมาได้โดยไม่มีใครจับพิรุธได้ ที่แท้ก็คิดได้แค่วิธีโง่ๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

ปากคนนอกน่ะปิดได้อยู่หรอก แล้วคนในเรือนล่ะ? จะไปหลอกแม่ผู้ฉลาดเป็นกรดคนนี้ได้ยังไงกันเล่า!

"ท่านป้าโปรดระงับโทสะเถิดเจ้าค่ะ"

ยวี่ชิงเหอรีบก้าวเข้ามา ประคองแขนที่สั่นเทิ้มของชิวหว่านโหรวไว้อย่างแผ่วเบา พลางเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"หร่วนหร่วนยังเด็กนัก บางทีอาจจะแค่นึกสนุกชั่วแล่นจึงทำเรื่องบุ่มบ่ามไปบ้าง ในเมื่อยามนี้นางก็กลับมาแล้ว ท่านป้าก็คลายโทสะเถิดเจ้าค่ะ ค่อยๆ อบรมสั่งสอนนางก็ยังไม่สาย"

"ชิงเหอ เจ้าไม่ต้องช่วยนางพูด!"

ทว่าชิวหว่านโหรวกลับปัดมือนางออก สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของซูหร่วนอย่างโกรธจัด น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความหวาดผวาที่ยังตกค้าง

"นี่ไม่ใช่นึกสนุกชั่วแล่น แต่นางกำลังเอาชีวิตตัวเอง เอาเกียรติยศหน้าตาของคนทั้งจวนตระกูลซูมาล้อเล่น!"

"หากวันนี้ไม่ใช่เพราะท่านหญิงอยู่ที่นี่พอดี หากไม่ใช่เพราะแม่นมจางมีไหวพริบ กุเรื่องชิวเหนียงขโมยของขึ้นมา จนปล่อยให้เฉียวจิงม่อพาคนบุกเข้ามา ฉีกหน้าแฉต่อหน้าธารกำนัลว่านางไม่ได้อยู่ในจวนละก็…เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะเกิดผลเช่นไร?!"

ยิ่งพูดนางก็ยิ่งปวดใจ น้ำตาพรั่งพรูร่วงเผาะ

"หากมลทินเรื่องหนีตามบุรุษถูกตราหน้าขึ้นมาจริงๆ ชาตินี้นางก็พังไปแล้ว! ตระกูลซูเองก็จะต้องกลายเป็นตัวตลกให้คนทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะเย้ย!"

ซูหร่วนเม้มริมฝีปากแน่น

"ท่านแม่…"

"เจ้าอย่ามาเรียกข้าว่าแม่!"

ชิวหว่านโหรวยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้าอย่างแรง ก่อนจะฉวยโอกาสกระชากกิ่งหวายที่นางแบกไว้บนหลังมาถือไว้ในมือตนเอง

"คราวนี้หากข้าปล่อยเจ้าไปง่ายๆ คราวหน้าไม่รู้ว่าเจ้าจะก่อเรื่องวินาศสันตะโรใดขึ้นมาอีก! วันนี้กฎตระกูลบทนี้ เจ้าอย่าหวังว่าจะหนีพ้น!"

สิ้นเสียง กิ่งหวายในมือก็เงื้อขึ้นสูง แล้วฟาดลงบนแผ่นหลังบอบบางของซูหร่วนอย่างจัง

"เพียะ!"

เพียะ!

เสียงฟาดดังสนั่น ทว่ากลับไม่ได้ตกกระทบลงบนร่างของซูหร่วน

ในเสี้ยววินาทีวิกฤต ร่างกำยำสายหนึ่งโถมเข้ามาดุจพายุ ยื่นแขนออกไปขวางไว้โดยไม่ลังเล

กิ่งหวายจึงฟาดเข้าที่แขนของเขาอย่างจัง

"ซี๊ด!"

ผู้มาใหม่สูดปากด้วยความเจ็บปวด

ซูหร่วนเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง ยังไม่ทันได้มองให้ชัดตาว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างก็ถูกใครบางคนรวบดึงจากด้านหลัง โอบเข้าไปไว้ในอ้อมอกอันกว้างขวางและอบอุ่น

"เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"

เสียงร้อนรนของเด็กหนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะ

ซูหร่วนเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาและคิ้วที่มีเค้าโครงละม้ายคล้ายตนเองถึงห้าหกส่วน นางถึงกับชะงักงันไป

นี่คือ…ซูหมิงจี้งั้นเหรอ?

พี่ชายแท้ๆ ของร่างนี้ที่ติดตามซูฉิ่งผู้เป็นบิดาไปประจำการอยู่ชายแดนตลอด ปีหนึ่งแทบจะไม่ได้พบหน้ากันเลยสักกี่ครั้ง

ส่วนคนที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้านี้ ก็น่าจะเป็นซูฉิ่ง แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินฝู่กั๋วต้าเจียงจวิน บิดาของร่างเดิมสินะ

"ท่านพี่? จี้เอ๋อร์?"

เมื่อชิวหว่านโหรวเห็นผู้มาใหม่ชัดตา สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม้เรียวในมือพลอยชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

"พวกท่านมาถึงเวลานี้ได้อย่างไร ในจดหมายมิได้บอกหรอกหรือว่าจะต้องรออย่างน้อยถึงยามเที่ยงวันพรุ่งนี้?"

"โอ๊ย…ฮูหยิน!"

ซูฉิ่งไม่ตอบคำถาม เขานิ่วหน้ากุมแขนท่อนที่ถูกไม้เรียวฟาด ปากยังส่งเสียงสูดปากร้องซี้ดซ้าดไม่หยุด

"เจ้าลงมือหนักเหลือเกิน! เจ็บจนข้าจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"

เขาคร่ำครวญเว่อร์วัง พลางอาศัยจังหวะที่ภรรยาขยับเข้ามาดูบาดแผล แอบไพล่มืออีกข้างไปด้านหลังแล้วโบกหยอยๆ อย่างรวดเร็ว

ความหมายชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด: รีบชิ่งเร็วเข้า!

ซูหมิงจี้เข้าใจความหมายทันควัน รีบดึงซูหร่วนที่ยังคุกเข่างงเป็นไก่ตาแตกอยู่บนพื้นขึ้นมา "ไป"

พูดจบก็คว้าไหล่นาง กึ่งพยุงกึ่งลากพาร่างบางออกไป สาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งไปยังหน้าประตู

"หยุดนะ! พวกเจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้!"

เมื่อชิวหว่านโหรวเห็นลูกชายลูกสาวกำลังจะเผ่นหนี ก็หมดอารมณ์จะดูอาการของซูฉิ่ง คิดจะก้าวเท้าวิ่งตามไปทันที

"ฮูหยิน! ฮูหยินช้าก่อน!"

ซูฉิ่งก้าวขวางไว้ทันควัน ถือโอกาสส่งแขนข้างที่โดนไม้เรียวฟาดไปจ่อตรงหน้านางอีกครั้ง พลางเบ้หน้าเบ้ตาร้องโอดโอยขึ้นมาไม่หยุด

"เจ้าอย่าเพิ่งตามไปเลย! มาช่วยข้าดูแขนข้างนี้ก่อนเถิด…ซี้ด กระดูกโดนเจ้าฟาดหักไปแล้วหรือไม่ เหตุใดถึงได้ปวดแปลบเข้ากระดูกเช่นนี้เล่า? ปวดเหลือเกิน ปวดจะแย่แล้ว…"

ชิวหว่านโหรวมีหรือจะไม่รู้เล่ห์เหลี่ยมของเขา ได้ยินเช่นนั้นก็หันขวับมาถลึงตาใส่สามีอย่างดุเดือด

"ท่านก็ดีแต่ให้ท้ายตัวดีนั่น! รู้บ้างหรือไม่ว่าคราวนี้นางก่อเรื่องใหญ่โตเพียงใด?"

ซูฉิ่งลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ

"ฮูหยินใจเย็นก่อนเถิด คลายโทสะลงหน่อย…ก็แค่เด็กมันซุกซน หนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกไม่กี่วันเท่านั้นเอง"

"ข้าดูแล้ว หร่วนหร่วนก็กลับมาครบสามสิบสองมิใช่หรือ เนื้อตัวก็ไม่ได้แหว่งหายไปไหนเสียหน่อย ไม่เป็นไรหรอก"

"ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกหรือ?!"

ชิวหว่านโหรวถูกท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขาทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครา จ้องมองเขาตาเขม็ง

"ซูฉิ่ง! ท่านลองฟังซิว่าท่านพูดภาษาคนอยู่หรือไม่ สตรีที่ยังไม่ออกเรือน จู่ๆ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งหลายวัน นี่เรียกว่าไม่เป็นไรหรือ? ท่านไปอยู่ชายแดนเสียนาน จนสมองมีแต่ลมทรายอัดแน่นอยู่ข้างในแล้วใช่หรือไม่?!"

เมื่อเห็นว่าภรรยาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเข้าจริงๆ ซูฉิ่งก็ฝ่อลงทันตา รีบปรับสีหน้าเป็นขึงขังจริงจังทันควัน

"ฮูหยินสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว! เจ้าเด็กคนนี้ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง สมควรถูกด่าจริงๆ! สมควรถูกสั่งสอนให้หนัก!"

"ประเดี๋ยว…ประเดี๋ยวข้าจะไปหานางเอง ข้าจะด่านางด้วยตัวเอง! จะด่าให้สำนึก ร้องไห้น้ำตานองหน้า ให้หลาบจำจนไม่กล้าทำตัวเหลวไหลอีก ดีหรือไม่?"

เขาเอ่ยพลางแอบเหลือบมองสีหน้านางไปพลาง ยกแขนข้างนั้นขึ้นอย่างระมัดระวัง

"แต่ว่าฮูหยิน ช่วยข้าดูแผลนี้ก่อนเถิดนะ…ข้าเจ็บจริงๆ! เจ้าดูสิ บวมเป่งขึ้นมาขนาดนี้แล้ว ตอนโดนดาบฟันในสนามรบยังไม่เจ็บปวดปานนี้เลย!"

ชิวหว่านโหรวก่นด่าไปคำหนึ่งว่า "สมน้ำหน้า" ทว่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะประคองแขนเขาไว้ ถกแขนเสื้อขึ้นเพื่อก้มดู

"แค่แผลฟกช้ำภายนอกเท่านั้น ประเดี๋ยวให้แม่นมจางเอายาต้มมานวดประคบ สลายรอยช้ำก็หายแล้ว"

เมื่อเห็นว่าภรรยาเริ่มมีท่าทีอ่อนลง ซูฉิ่งก็ได้คืบจะเอาศอก ขยับเข้าไปใกล้อีกนิดทันที "เช่นนั้นฮูหยินช่วยนวดให้ข้าได้หรือไม่?"

ชิวหว่านโหรวเงยหน้าค้อนขวับใส่เขา

เขาจึงแกล้งร้อง "โอ๊ยๆ" ขึ้นมาอีก ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก "แขนข้างนี้ของข้าคงยกไม่ขึ้นจริงๆ แล้วล่ะ ฮูหยินคงไม่ใจดำเห็นคนเจ็บแล้วไม่ยอมช่วยหรอกกระมัง?"

ชิวหว่านโหรวทนท่าทางกะล่อนของเขาไม่ไหวจนหลุดขำออกมา

"ท่านดูตัวเองซิว่าอายุเท่าไรเข้าไปแล้ว? ทำตัวให้สำรวมมีมารยาทหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร ชิงเหอยังยืนอยู่ตรงนี้นะ"

พอนางหันกลับไปมอง ถึงได้พบว่ายวี่ชิงเหอเห็นสามีภรรยาไม่ได้เจอกันเนิ่นนาน จึงแอบถอยออกไปข้างนอกตั้งนานแล้ว

ซูฉิ่งยิ่งยิ้มอย่างไม่เกรงใจ "อายุเท่าไรก็เป็นสามีของเจ้ามิใช่หรือ ได้รับบาดเจ็บก็ย่อมต้องให้เจ้าดูแลสิ"

ใบหูของชิวหว่านโหรวแดงระเรื่อขึ้นมาเงียบๆ พลางเบือนหน้าหนี

"…กลับห้องแล้วค่อยว่ากัน"

"ได้เลย ได้เลย" ซูฉิ่งยิ้มแป้นขึ้นมาทันที โอบไหล่นางไว้ กึ่งกอดกึ่งเกลี้ยกล่อมพากันเดินออกไป "ฮูหยินพยุงข้าหน่อย ข้าเวียนหัว ยืนแทบไม่ไหวแล้ว…"