บทที่ 57 ของพวกนี้ให้ข้าหมดเลยหรือ

“ทำไมไม่มีเสียงอะไรเลยล่ะ…”

หลีจื่อหมอบอยู่บนขั้นบันไดหินเขียวหน้าศาลบรรพชน แนบหูกับรอยแยกประตูด้วยความร้อนใจจนแทบกระอักเลือด

“เพียะ!”

พลันมีเสียงกระทบดังสนั่นลอยออกมาจากด้านใน

นางสะดุ้งโหยงจนเกือบกลิ้งตกบันได

“แย่แล้ว! ฮูหยินลงมือจริงด้วย!”

ว่าแล้วก็ลนลานลุกขึ้นคิดจะพุ่งเข้าไปข้างใน ทว่ากลับถูกหญิงรับใช้เฝ้าประตูสองคนจับล็อกซ้ายขวาไว้ทันควัน

“ฮูหยินสั่งไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปทั้งนั้น”

“แต่คุณหนูของข้า…”

“โธ่เอ๋ย แม่หนูเอ๊ย เจ้าทำใจให้สบายเถอะ” หญิงรับใช้คนหนึ่งพยักพเยิดหน้าไปทางข้างในพลางกดเสียงต่ำ “ท่านแม่ทัพกับคุณชายใหญ่เข้าไปแล้วมิใช่หรือ มีพวกท่านอยู่ คุณหนูรองไม่มีทางเสียเปรียบหรอก”

หลีจื่อยังคงไม่วางใจ กำลังจะเอ่ยปากอีกคำ

เสียงประตูดัง ‘เอี๊ยด’ เปิดออก

ซูหมิงจี้มือหนึ่งรวบชายเสื้อคลุม อีกมือคว้าข้อมือซูหร่วน จ้ำอ้าวข้ามธรณีประตูออกมาอย่างรวดเร็ว

“คุณหนู!”

ดวงตาของหลีจื่อเป็นประกาย โผเข้าไปหาทันทีพลางดึงตัวซูหร่วนมาสำรวจตรวจตราตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ? ฮูหยินตีตรงไหนบ้าง เจ็บหรือไม่ สาหัสหรือเปล่าเจ้าคะ?”

“ไม่เป็นไร ไม่ได้โดนข้า” ซูหร่วนหันไปชำเลืองมองทางศาลบรรพชน พลางตบอกปลอบขวัญตัวเองด้วยความโล่งอกปนผวา “โชคดีที่ท่านพ่อกับพี่ใหญ่มาช่วยทันเวลา”

“เจ้าเอาหัวเป็นประกันได้เลย”

ซูหมิงจี้ปล่อยมือซูหร่วน กอดอกยืดหลังตรง เชิดคางขึ้นอย่างกระหยิ่มใจ

“มีคุณชายใหญ่อย่างข้าอยู่ จะเกิดเรื่องได้ยังไงกัน”

ว่าแล้วเขาก็ปลดถุงเงินสีครามใบโตหนักอึ้งจากเอว โยนเข้าไปในอ้อมอกหลีจื่อหน้าตาเฉย

“เอ้า เอาไป”

หลีจื่อรับไว้ตามสัญชาตญาณ พอลองกะน้ำหนักดู ก้อนเงินที่อัดแน่นก็ถ่วงจนฝ่ามือนางหนักอึ้ง

นางเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง

“คุณชายใหญ่ นี่คือ…”

“ก็รางวัลของเจ้าอย่างไรเล่า”

ซูหมิงจี้โบกมือปัดไปมาอย่างไม่ใส่ใจ

“ยังดีที่เด็กอย่างเจ้ารู้จักเอาตัวรอด วิ่งไปส่งข่าวให้ข้ากับท่านพ่อที่หน้าประตู ถึงช่วยให้หร่วนหร่วนรอดพ้นเคราะห์ไปได้ในวันนี้ เอาเงินนี่ไปซื้อขนมกินเถอะ”

หลีจื่อแย้มยิ้มจนหน้าบานทันที นางยอบกายคารวะอย่างนอบน้อม “ขอบพระคุณคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ!”

นางรีบเปิดถุงเงินชะโงกดูข้างในอย่างอดใจไม่อยู่ ก่อนจะผูกกลับอย่างว่องไวแล้วยัดเข้าอกเสื้อราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

ซูหร่วนเห็นท่าทางงกเงินของสาวใช้ก็อดขำไม่ได้ จึงยกมือขึ้นหยิกแก้มยุ้ยเบาๆ

“นึกไม่ถึงเลยนะหลีจื่อ ถึงเวลาคับขันยังรู้จักวิ่งไปตามคนมาช่วยด้วย เป็นเด็กดีของข้าจริงๆ!”

หลีจื่อเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิ

“แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ! ถึงบ่าวจะหัวทึบไปบ้าง แต่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานไม่เคยทำให้เสียเรื่องนะเจ้าคะ!”

ซูหมิงจี้ที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ แกล้งกระแอมไอทำเป็นไม่พอใจ แล้วเคาะหน้าผากซูหร่วนไปทีหนึ่ง

“รู้แต่จะชมสาวใช้ของเจ้า ไม่คิดจะชมพี่ชายแสนดีคนนี้บ้างหรือไง หากไม่ใช่เพราะข้ากับท่านพ่อมาทันเวลา ร่างบอบบางอย่างเจ้าคงโดนท่านแม่ตีตายคาที่ไปแล้ว!”

ซูหร่วนกุมหน้าผากร้อง “โอ๊ย” เบาๆ จากนั้นก็เข้ามากอดแขนซูหมิงจี้ไว้ข้างหนึ่งแล้วเขย่าไปมา “ได้ๆ ขอบคุณพี่ชายแสนดีของข้าที่ยื่นมือเข้าช่วยเจ้าค่ะ!”

น้ำเสียงของนางทั้งหวานทั้งออดอ้อน รอยยิ้มหวานหยดย้อยดูว่าง่ายเป็นที่สุด

“บุญคุณใหญ่หลวง มิอาจลืมเลือน…”

ซูหมิงจี้โดนนางเขย่าจนหมดมาด สีหน้าบึ้งตึงที่แกล้งปั้นไว้ก็ค้างไม่อยู่ ยิ้มพลางยีผมบนกระหม่อมของนาง

“ค่อยน่าฟังหน่อย”

จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาทอประกายวาววับ พลางจูงแขนซูหร่วนพาเดินลิ่วออกไป “จริงสิ! ขากลับมารอบนี้ ข้าขนของดีๆ มาให้เจ้าเพียบ มีแต่ของหายากที่มีเฉพาะนอกด่านทั้งนั้น รับรองว่าเจ้าต้องชอบแน่…”

“โอ๊ย ช้าหน่อย ช้าหน่อยสิเจ้าคะ”

ซูหร่วนถูกเขาดึงจนเซถลาไปข้างหน้า หลีจื่อก็รีบซอยเท้าวิ่งกระหืดกระหอบตามมาติดๆ

เรือนของซูหมิงจี้อยู่ไม่ไกลจากศาลบรรพชน ด้วยความที่เขาไม่อยู่บ้านเป็นประจำ ซ้ำเจ้าตัวยังไม่ชอบไม้ดอกไม้ประดับ เรือนทั้งหลังจึงดูโล่งโจ้ง ไร้ร่องรอยความมีชีวิตชีวา

“ของอยู่ในห้องข้าทั้งหมดเลย!”

ซูหมิงจี้ปล่อยมือนาง ก้าวขึ้นบันไดสามขั้นรวดแล้วผลักประตูห้องใหญ่เปิดออกเต็มแรง

“เข้ามาดูสิ!”

ซูหร่วนก้าวข้ามธรณีประตูตามเข้าไป ก่อนจะชะงักฝีเท้ากึก

ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยหีบและกล่องน้อยใหญ่ กองระเกะระกะเกลื่อนพื้น แทบไม่เหลือที่ว่างให้วางเท้า

หีบใบใหญ่หลายใบตรงใกล้ประตู มีผ้าแพรพรรณหลากสีและขนสัตว์อัดแน่นจนล้นทะลักพูนขึ้นมา ข้างๆ กันมีกล่องใส่ดาบโค้งหน้าตาประหลาดสองสามเล่ม ประดับประดาด้วยอัญมณีหลากสีสันแวววาว

ลึกเข้าไปตรงมุมห้องใกล้ฉากกั้น ยังมีเขาสัตว์ยาวไม่รู้ชนิดปักตั้งตระหง่าน บิดคดงอแผ่กิ่งก้านคล้ายท่อนไม้แห้ง

บนโต๊ะยิ่งกองพะเนินเทินทึก

ทั้งลูกปัดแก้ว คนแคระแกะสลักจากกระดูกสัตว์ หมวกขนสัตว์ ตุ๊กตาแม่ลูกดกเขียนสี… สารพัดสิ่งปะปนกันมั่วซั่วไปหมด

ซูหร่วนมองจนตาค้าง

“นี่… ทั้งหมดนี้พี่นำกลับมาหรือเจ้าคะ”

“ก็ใช่น่ะสิ!”

ซูหมิงจี้ยื่นมือไปคุ้ยหมวกขนฟูนุ่มใบหนึ่งออกมาจากหีบ หมุนตัวกลับมาก็สวมโปะลงบนศีรษะของซูหร่วนทันที

“มาๆ ลองอันนี้ดู!”

ซูหร่วนรู้สึกหัวหนักอึ้งขึ้นมาทันควัน ทัศนวิสัยเกือบทั้งหมดถูกปอยขนสีขาวราวหิมะบดบังไปเสียครึ่งหนึ่ง

นางยกมือขึ้นลูบ สัมผัสนั้นนุ่มละเอียดแน่นมือ คล้ายขนจิ้งจอก ชายหมวกยังร้อยลูกปัดเม็ดเล็กๆ สีแดงสลับเขียวห้อยระย้า พลอยแกว่งไกวไปมาตามการเคลื่อนไหว

ซูหมิงจี้ถอยหลังไปสองก้าว เอียงคอมองพินิจพิเคราะห์ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักอย่างพึงพอใจ

“สวยงามยิ่ง! สตรีแถบซีอวี้ล้วนแต่งกายเช่นนี้ ข้าเห็นแวบแรกก็คิดว่าเหมาะกับเจ้านัก”

พูดพลางหมุนตัวไปคว้าตุ๊กตาไม้ตัวกลมป้อมตัวหนึ่งจากบนโต๊ะ แล้วยื่นมาตรงหน้าซูหร่วนอย่างภาคภูมิใจราวกับอวดของล้ำค่า

“ยังมีนี่อีก! เจ้าดูสิ…”

เขายื่นมือไปผลักพุงป่องๆ ของตุ๊กตาตัวนั้นเบาๆ เจ้าตุ๊กตาก็โยกเยกโอนเอนไปข้างหน้าข้างหลัง ไม่ว่าจะผลักอย่างไรก็ไม่ยอมล้ม

ดวงตาของซูหร่วนเปล่งประกาย

“ตุ๊กตาล้มลุกหรือเจ้าคะ”

“ใช่แล้ว! เรียกว่าอันนี้แหละ!”

ซูหมิงจี้เห็นนางถูกใจก็ยิ่งได้ใจ ยื่นมือไปผลักอีกสองที พลางฉีกยิ้มกว้างหัวเราะ “ฮี่ๆ” อย่างเบิกบาน

“สนุกใช่ไหมล่ะ ข้าเห็นครั้งแรกก็รู้สึกว่าน่าสนใจ คิดอยู่แล้วว่าเจ้าต้องชอบแน่ๆ”

ซูหร่วนมองดูข้าวของละลานตาเต็มห้อง แล้วมองใบหน้าของซูหมิงจี้ที่กำลังเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขในยามนี้ มุมหนึ่งในหัวใจพลันอ่อนยวบลงอย่างประหลาด

นางเม้มริมฝีปาก เอ่ยถามเสียงเบา

“ของพวกนี้… ให้ข้าทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ”

มือของซูหมิงจี้ที่กำลังหยอกล้อตุ๊กตาล้มลุกชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเหือดหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววประหม่ากังวลขึ้นมาทันที

“น้อยเกินไปหรือ?”

เขาเกาหัวแกรกๆ อย่างนึกเสียดาย

“โทษท่านพ่อนั่นแหละ! เดิมทีข้าขนของมาเยอะแยะมากมายเลยนะ ทั้งพรมเปอร์เซีย หยกเหอเถียนแกะสลัก แล้วก็ยังมีลูกจิ้งจอกมีชีวิตแสนซนคู่นั้นอีก… แต่ท่านพ่อกลับยืนกรานว่ารถม้าบรรทุกไม่ไหว หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมให้ข้าเอามา!”

ยิ่งพูดยิ่งโมโห เขาทิ้งตัวลงนั่งบนหีบด้านข้าง แล้วฟาดมือลงบนหน้าขาตัวเองอย่างขัดใจ

“เจ้าไม่เห็นกับตานี่นา จิ้งจอกคู่นั้นงดงามยิ่งนัก ขนสีแดงเพลิงดุจก้อนไฟเชียวล่ะ…”

หลังจากบ่นพึมพำกระปอดกระแปดอยู่นานสองนาน จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้น รีบพูดสำทับอย่างร้อนรน

“หร่วนหร่วน เจ้าอย่าเคืองไปเลยนะ รอคราวหน้าเถอะ! คราวหน้าพี่ไปนอกด่านอีก จะขนกลับมาให้เจ้าเยอะๆ เลย เจ้าอยากได้อะไรพี่จะกวาดกลับมาให้หมด ดีหรือไม่?”

“ข้าไม่ได้รังเกียจว่ามันน้อยหรอกเจ้าค่ะ” ซูหร่วนส่ายหน้าเบาๆ “ข้าแค่อยากถามว่า ชิ้นไหนบ้างที่เป็นของพี่หญิงชิงเหอ?”