บทที่ 58 เฮ่อเชียนเยี่ยน

“ชิงเหอหรือ”

ซูหมิงจี้ชะงักไปอีกรอบ ก่อนจะยกมือตบหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วส่งเสียง “อ้าว” ออกมาอย่างเก้อเขิน

“ไอ้หยา ลืมสนิทเลยจริงด้วย!”

เขากวาดตามองข้าวของที่วางเกลื่อนเต็มห้อง ขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็โบกมือปัดๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

“ช่างเถอะๆ ชิงเหอมีท่านแม่คอยเอ็นดูอยู่แล้ว มีของดีอันใดที่นางไม่มีบ้างเล่า นิสัยนางก็รักสงบ คงไม่ชอบของเล่นกระจุกกระจิกสีฉูดฉาดพวกนี้หรอก”

ซูหร่วนไม่ได้เอ่ยอะไร

สายตาของเธอค่อยๆ กวาดมองหีบกล่องสีสันละลานตาบนพื้น แล้ววกกลับมาหยุดที่ใบหน้าของซูหมิงจี้

ในเนื้อเรื่องเดิม ตอนที่ซูหร่วนตาย สองพ่อลูกตระกูลซูยังอยู่ไกลถึงนอกด่าน กว่าข่าวคราวจะส่งไปถึงก็เนิ่นนานหลังจากนั้น เส้นเรื่องของทั้งสองฝ่ายแทบไม่มีจุดตัดกันเลย

หลังจากนั้น สองพ่อลูกคู่นี้กลับกลายเป็นที่พึ่งอันแข็งแกร่งที่สุดเบื้องหลังยวี่ชิงเหอ คอยปกป้องคุ้มภัย คอยออกหน้าหนุนหลังให้นางมาตลอด ผูกพันใกล้ชิดกันราวกับเป็นคนในครอบครัวแท้ๆ

ด้วยเหตุนี้เธอจึงคิดมาตลอดว่าท่านพ่อและพี่ชายก็คงเหมือนกับท่านแม่ ในสายตาและในใจมีเพียงยวี่ชิงเหอคนเดียว คงไม่ใส่ใจไยดีบุตรสาวและน้องสาวผู้ไม่ได้เรื่องอย่างตนเองสักเท่าไร

ทว่าตอนนี้…

เธอมองความลำเอียงอันเป็นธรรมชาติบนใบหน้าของซูหมิงจี้ มองความจริงใจอันอบอุ่นที่อบอวลอยู่เต็มห้อง

เขาวางเธอไว้ก่อนหน้ายวี่ชิงเหอ

โดยไม่ต้องหยุดคิดเลยด้วยซ้ำ

ลำคอของซูหร่วนคล้ายมีก้อนสำลีจุกแน่น อธิบายไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกเช่นไร

“คิดอะไรอยู่หรือ”

ซูหมิงจี้เห็นนางเงียบไปนาน จึงยื่นมือมาโบกตรงหน้า พลางเอ่ยถามด้วยความไม่ค่อยมั่นใจนัก

“หรือว่า…จะไม่ชอบจริงๆ งั้นเจ้าบอกพี่มาสิว่าชอบอะไร คราวหน้าพี่จะ…”

“เปล่าเจ้าค่ะ”

ซูหร่วนกะพริบตาถี่ๆ สะกดกลั้นม่านน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุกลับลงไป แล้วคลี่ยิ้มออกมา

“ชอบเจ้าค่ะ”

นางยกมือขึ้นลูบหมวกบนศีรษะ แล้วยื่นมือไปสะกิดตุ๊กตาล้มลุกบนโต๊ะเบาๆ พลางมองมันโยกเยกไปมา รอยยิ้มยิ่งผุดพรายลึกซึ้งขึ้น

“ชอบทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”

ซูหมิงจี้ถึงได้ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ฉีกยิ้มกว้างพลางยกมือตบลงบนไหล่นางฉาดหนึ่ง

“พี่บอกแล้วว่าเจ้าต้องชอบแน่ๆ!”

แรงมือของเขาไม่เบาเลย แม้จะออมแรงไว้เหลือแค่ส่วนเดียว ก็ยังทำเอาซูหร่วนเซถลาไปข้างหน้าครึ่งก้าว

ทว่าซูหร่วนมิได้ขุ่นเคือง นางหันไปมองหลีจื่อที่กำลังชะเง้อชะแง้อยู่ตรงประตู พลางแย้มยิ้มสดใส

“หลีจื่อ”

“อยู่เจ้าค่ะๆ!”

หลีจื่อรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สายตากวาดมองกองสิ่งของเหล่านั้นแวบหนึ่งแล้วเป็นประกายขึ้นมาทันที

“คุณหนูมีสิ่งใดจะสั่งหรือเจ้าคะ”

ซูหร่วนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ชี้ไปยังหีบและกล่องที่วางเกลื่อนพื้น เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเบิกบาน

“ประเดี๋ยวเรียกคนมายกของพวกนี้กลับไปที่เรือนฮวาเฉา ระวังมือกันหน่อยล่ะ อย่าให้แตกหักเสียหายเชียว”

“ได้เลยเจ้าค่ะคุณหนู!” หลีจื่อได้รับคำสั่งก็ดีอกดีใจ หมุนตัววิ่งออกไปข้างนอกทันที “บ่าวจะรีบไปตามคนเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”

ใครจะคาดว่าเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตู หัวก็ชนเข้ากับแผงอกของใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย!”

หลีจื่อซวนเซ ถอยหลังไปสองก้าวติดๆ

พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างในชุดสีครามเข้มซวนเซเล็กน้อย คล้ายจะถูกชนเข้าอย่างแรง

“แค่กๆ…”

คนผู้นั้นยกมือปิดปาก ไอเบาๆ สองสามครั้ง

“คุณชายเฮ่อ!”

ใบหน้าเล็กๆ ของหลีจื่อพลันซีดเผือด รีบย่อกายขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“บ่าวสะเพร่าเองเจ้าค่ะ ไม่ทันเห็นว่าท่านเดินมา ชนท่านเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ ขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ!”

“ไม่เป็นไร”

เฮ่อเชียนเยี่ยนลดมือลง ใบหน้าขาวซีดปรากฏรอยยิ้มบางๆ น้ำเสียงนุ่มนวล

“ข้าไม่ทันระวังเอง ไม่โทษเจ้าหรอก”

ซูหมิงจี้ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอกก็รีบเลิกม่านก้าวออกมาจากห้อง เข้าไปช่วยประคองเฮ่อเชียนเยี่ยนไว้ทันที

“เชียนเยี่ยน เป็นอะไรหรือไม่”

ครั้นเห็นเฮ่อเชียนเยี่ยนส่ายหน้าบอกว่า “ไม่เป็นไร” เขาจึงค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้าง ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่หลีจื่อที่อยู่ข้างๆ

“เจ้านี่นะ ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามนัก!”

“เชียนเยี่ยนเพิ่งได้รับบาดเจ็บมาเมื่อสองสามวันก่อน เจ้าทะเล่อทะล่าพุ่งชนเช่นนี้ หากแผลปริขึ้นมาจะทำอย่างไร!”

หลีจื่อตกใจจนหน้ายิ่งซีดลงไปอีก “บ่าวรู้ความผิดแล้วเจ้าค่ะ แต่บ่าวไม่ได้ตั้งใจจริงๆ…”

“เอาเถอะ อย่าไปขู่ให้นางตกใจเลย” เฮ่อเชียนเยี่ยนยกมือแตะไหล่ซูหมิงจี้เบาๆ “ข้าจะอ่อนแอเปราะบางถึงเพียงนั้นเชียวหรือ บาดเจ็บเพียงผิวเผินเท่านั้น หายดีตั้งนานแล้ว”

เขาพูดพลางแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนให้หลีจื่ออีกครั้ง

“ไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถอะ”

หลีจื่อราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบย่อกายคำนับอีกหน ก่อนจะค่อยๆ เบี่ยงตัวหลบเขาแล้ววิ่งแน่บไปทันที

จังหวะนั้นซูหร่วนก็เดินตามออกมา นางเลิกม่านยืนอยู่ตรงธรณีประตู สายตาจับจ้องไปที่เฮ่อเชียนเยี่ยน

เขาแต่งกายด้วยชุดคลุมคอกลมสีครามค่อนข้างเก่า แม้เนื้อผ้าจะเป็นผ้าชั้นดี ทว่ากลับซักจนสีเริ่มซีดลงบ้างแล้ว

รูปร่างผอมโปร่ง ทว่าแผ่นหลังและไหล่กลับเหยียดตรง บริเวณไหล่ซ้ายที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยคงเป็นเพราะพันผ้าพันแผลเอาไว้

อาจเป็นเพราะอาการบาดเจ็บ สีหน้าของเขาจึงซีดขาวจนเกือบโปร่งแสง ทว่ากลับยิ่งขับให้คิ้วและดวงตาดูคมคายผุดผ่อง

ดูสงบนิ่ง ทว่ายิ่งพิศก็ยิ่งชวนมอง

ข้อมูลเกี่ยวกับคนผู้นี้ผุดขึ้นมาในหัวของซูหร่วนอย่างรวดเร็ว

เฮ่อเชียนเยี่ยน

บุตรชายคนเดียวของเฮ่อถิงจาง รองแม่ทัพใต้บังคับบัญชาของซูฉิ่ง

เมื่อสามปีก่อนในศึกแถบตะวันตกเฉียงเหนือ เฮ่อถิงจางเอาตัวเข้ารับเกาทัณฑ์แทนซูฉิ่งจนพลีชีพในสนามรบ ก่อนสิ้นใจได้ฝากฝังภรรยาและบุตรชายไว้

ซูฉิ่งซาบซึ้งในความจงรักภักดี จึงรับตัวเฮ่อเชียนเยี่ยนกับเจียงซื่อผู้เป็นมารดาเข้ามาดูแลในจวนตระกูลซู

เจียงซื่อมีนิสัยอ่อนโยน นับแต่เข้ามาอยู่ในจวนก็เก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน คลุกคลีอยู่กับตะเกียงน้ำมันและเคาะปลาไม้สวดมนต์ในห้องพระแทบทุกวัน แทบไม่เคยก้าวเท้าออกจากเรือนเลย

ส่วนเฮ่อเชียนเยี่ยนมีอายุไล่เลี่ยกับซูหมิงจี้ ปกติร่ำเรียนหนังสือและฝึกวรยุทธ์มาด้วยกัน ครั้นโตขึ้นอีกหน่อยก็ติดตามซูฉิ่งไปหาประสบการณ์ที่ชายแดนด้วยกัน

คราวนี้ก็คงจะกลับมาพร้อมกันเป็นแน่

ซูหร่วนลองนึกทบทวนจุดจบของเฮ่อเชียนเยี่ยนในเนื้อเรื่องเดิมอย่างละเอียด ทว่ากลับพบว่าในหัวว่างเปล่าสนิท

เฮ้อ จะว่าไปก็ไม่แปลกหรอก

เพราะต้นฉบับนิยายบอกว่าเป็นแนวชิงอำนาจ แต่แท้จริงแล้วเนื้อหาเกินครึ่งกลับหมดไปกับลีลารักบนเตียงสารพัดรูปแบบของพระเอกนางเอก รวมทั้งหมดสองแสนสองหมื่นตัวอักษร เกรงว่าจะมีถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นตัวอักษรที่บรรยายเรื่องพรรค์นั้น ตัวเธอเองมัวแต่อ่านไปหน้าแดงไป จะไปจำชะตากรรมยิบย่อยของพวกตัวประกอบมากมายขนาดนี้ได้ยังไงกัน

"คุณหนูรอง"

เฮ่อเชียนเยี่ยนสังเกตเห็นสายตาของนาง จึงเอียงหน้ามามองเล็กน้อย ริมฝีปากโค้งขึ้นพร้อมกับพยักหน้าให้นางเบาๆ

"ไม่ได้พบกันเสียนาน"

"คุณชายเฮ่อ"

ซูหร่วนดึงสติกลับมา พลางย่อกายคารวะตอบ สายตากวาดมองไหล่ซ้ายของเขา แล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใยตามมารยาท

"เมื่อครู่ได้ยินพี่ชายบอกว่า การเดินทางไปคราวนี้คุณชายเฮ่อได้รับบาดเจ็บ ดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ"

"ลำบากคุณหนูรองต้องเป็นห่วงแล้ว" น้ำเสียงของเฮ่อเชียนเยี่ยนยังคงสุภาพนุ่มนวลเสมอต้นเสมอปลาย "บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย พักฟื้นไม่กี่วันก็หายดีแล้ว"

ซูหร่วนพยักหน้า ไม่ซักไซ้ต่อ "คุณชายเฮ่อคงมีเรื่องจะปรึกษากับพี่ชาย เช่นนั้นข้าไม่รบกวนแล้วเจ้าค่ะ"

"ได้ เจ้ารีบกลับไปเถอะ"

ซูหมิงจี้โบกมือยิ้มๆ พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตะโกนไล่หลังนางไปอีกประโยค

"ตอนเย็นข้าจะให้ห้องครัวทำรากบัวยัดไส้ข้าวเหนียวอบดอกกุ้ยฮวาที่เจ้าชอบ อยากกินอะไรเพิ่มก็ส่งคนมาบอกข้านะ!"

ซูหร่วนขานรับ "เจ้าค่ะ" โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา นางก้าวพ้นประตูเรือนแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเรือนฮวาเฉาทันที

ซูหมิงจี้มองส่งจนนางเดินลับสายตาไปจึงละสายตากลับมา เขาเบี่ยงตัวเปิดทางตรงประตู พลางกวักมือเรียกเฮ่อเชียนเยี่ยน

"ยืนเหม่ออะไรอยู่ เข้ามาสิ บาดแผลบนตัวเจ้ายังไม่หายดี อย่ามัวแต่ยืนรับลมอยู่เลย"

เฮ่อเชียนเยี่ยนขานรับเบาๆ คำหนึ่งแล้วเดินตามไป

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตู เขากลับชะงักฝีเท้า เอี้ยวหน้ากวาดสายตามองเงาร่างสะคราญที่ค่อยๆ ลับตาไป แววตาพลันเย็นเยียบลงเล็กน้อย

ซูหร่วนงั้นหรือ… น่าสนใจดีนี่

"เชียนเยี่ยน"

เสียงของซูหมิงจี้ดังแว่วมาจากในห้อง

"ยืนเหม่ออะไรอยู่หน้าประตูน่ะ รีบเข้ามาเร็ว ข้ามีของดีจะให้เจ้าดู!"

"มาแล้วขอรับ"

เฮ่อเชียนเยี่ยนละสายตากลับมา รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนจุดประกายขึ้นที่มุมปากอีกครา ก่อนจะยกเท้าก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป