บทที่ 59 เฮ่อเชียนเยี่ยน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ

ภายในห้องอาบน้ำ ไอความร้อนลอยกรุ่นตลบอบอวล

หลีจื่อถกแขนเสื้อขึ้น กอบกลีบกุหลาบแห้งทีละกำมือโปรยลงไปในอ่างไม้ใบใหญ่

กลิ่นหอมของมวลดอกไม้กำจายฟุ้ง อวลไปตามไอน้ำที่ลอยพวยพุ่ง

“คุณหนูเจ้าคะ” หลีจื่อกวักน้ำไปมา พลางเอ่ยปากอย่างลังเล “บ่าวรู้สึกแปลกๆ พิกลอยู่ตลอดเลยเจ้าค่ะ”

“หือ?”

ซูหร่วนส่งเสียงตอบรับอย่างเกียจคร้าน เปลือกตายังไม่แม้แต่จะกระดิก

“ก็คุณหนูตระกูลอวี๋น่ะสิเจ้าคะ”

หลีจื่อขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด พลางลดเสียงลงให้เบากว่าเดิม

“คราวนี้คุณหนูก่อเรื่องใหญ่โตปานนั้น ต่อให้คุณหนูตระกูลอวี๋ไม่คิดซ้ำเติม ก็ควรจะยืนดูดายถึงจะถูก แต่วันนี้…นางไม่เพียงช่วยคุณหนูจัดการเฉียวจิงม่อ ซ้ำยังช่วยพูดขอความเมตตาต่อหน้าฮูหยินอีกนะเจ้าคะ!”

นางย่นจมูก สีหน้าเต็มไปด้วยความข้องใจ

“นี่พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรืออย่างไรเจ้าคะ หรือว่า…นางกำลังแอบวางแผนการชั่วร้ายที่ใหญ่กว่าเดิมอยู่?”

ซูหร่วนลืมตาขึ้น พอเอียงคอมองท่าทางเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตของหลีจื่อแล้วก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา

“เจ้าคิดไปถึงไหนกัน”

นางยื่นมือไปดีดหน้าผากหลีจื่อเบาๆ ทีหนึ่ง

“นางช่วยข้า ก็แค่กลัวเรื่องจะบานปลายจนกระทบถึงชื่อเสียงของจวนตระกูลซูเท่านั้นแหละ นางเป็นแค่ญาติผู้น้องที่มาอาศัยอยู่ใต้ชายคา จวนตระกูลซูคือที่พึ่งพิงของนาง ร่วมเจริญรุ่งเรือง ร่วมล่มจม หลักการนี้นางย่อมกระจ่างแจ้งยิ่งกว่าใคร”

หลีจื่อเอามือกุมหน้าผาก พลางขานรับ “อ๋อ” อย่างเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง แล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอีก

“ถ้าเช่นนั้น…นางจะไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝงแน่นะเจ้าคะ เกิดนางอยากเอาอกเอาใจฮูหยิน เลยจงใจแกล้งทำตัวเป็นคนดีเล่าเจ้าคะ?”

ซูหร่วนส่ายหน้าแล้วเอนหลังพิงขอบถังอีกครา สายตามองดูไอควันที่ลอยกรุ่นอยู่เหนือศีรษะพลางเอ่ยขึ้นเนิบช้า

“นางไม่จำเป็นต้องเสแสร้งหรอก ถึงอย่างไรในสายตาท่านแม่ นางทำอะไรก็ถูกไปหมด ส่วนข้าทำอะไรก็ผิดทั้งนั้น นางจึงไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงถึงเพียงนั้น”

คำพูดนี้เอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ทว่าหลีจื่อฟังแล้วกลับรู้สึกแสบจมูกจนน้ำตาแทบไหล “คุณหนู…”

“พอแล้วๆ”

ซูหร่วนโบกมือตัดบทความสงสารที่กำลังจะเอ่อล้นของอีกฝ่าย น้ำเสียงกลับมาสดใสดังเดิม

“สรุปก็คือเจ้าจำใส่หัวไว้ให้ดี ต่อไปหากเห็นยวี่ชิงเหอ หนีได้ก็จงหนี หนีไม่พ้นก็ยอมก้มหัวให้เสีย อย่าได้ไปหาเรื่องนางเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”

หลีจื่อผงกหัวหงึกๆ เหมือนไก่จิกข้าวสาร

“จำได้แล้วเจ้าค่ะ! คุณหนูกำชับเรื่องนี้มาตั้งหลายรอบแล้ว หูของบ่าวแทบจะขึ้นหนองอยู่แล้วเจ้าค่ะ!”

“เมื่อบ่ายตอนที่คุณหนูพักผ่อน บ่าวไปขอลูกชิ้นไข่มุกที่ห้องครัว ประจวบเหมาะเจออิ๋งเติงมารับพอดี บ่าวไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ยกให้นางไปก่อนเลยเจ้าค่ะ มิได้ไปแย่งกับนางเลยสักนิด!”

“อืม”

ซูหร่วนยิ้มตาหยีพลางพยักหน้า

“ว่านอนสอนง่ายจริงเชียว”

เมื่อได้รับคำชม หลีจื่อก็ยิ้มจนตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ทำงานกระฉับกระเฉงขึ้นทันตา นางโปรยกลีบดอกไม้ลงไปในน้ำอีกหลายกำมือ จนทั่วทั้งห้องอาบน้ำส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

ผ่านไปอีกเกือบครึ่งชั่วยาม ซูหร่วนจึงอาบน้ำเสร็จ หลีจื่อเก็บกวาดอ่างสรงและเครื่องประทินผิวเรียบร้อยแล้วก็ล่าถอยออกไปอย่างรู้ความ ทั้งยังแผ่วเบามือดึงประตูปิดให้อย่างมิดชิด

“ฮ้าว…”

ซูหร่วนหาวหวอดใหญ่ เลิกม่านไข่มุกหน้าห้องนอนขึ้นพลางเดินสะโหลสะเหลเข้าไปข้างใน

“ง่วงจะตายอยู่แล้ว…”

นางพึมพำพลางเดินอ้อมฉากกั้น กำลังจะทิ้งตัวลงบนเตียง ทว่าฝีเท้ากลับพลันชะงักกึก

ข้างเตียง มีคนยืนอยู่คนหนึ่ง

ชุดคลุมคอกลมสีครามตัวเก่า รูปร่างผอมเพรียว บุคคลผู้นั้นก็คือเฮ่อเชียนเยี่ยนที่บังเอิญพบกันหน้าเรือนของซูหมิงจี้เมื่อกลางวันนั่นเอง!

“ว้าย!”

หัวของซูหร่วนดัง “วิ้ง” ขึ้นมาทันที ความง่วงงุนปลิวหายไปถึงสวรรค์ชั้นเก้า นางถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

“จะ…เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!”

เฮ่อเชียนเยี่ยนไม่พูดไม่จา

เขายืนอยู่ใต้เงาตะเกียง ใบหน้าซีกหนึ่งสว่างด้วยแสงเทียน อีกซีกจมอยู่ในความมืด ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

จากนั้น เขาก็ยกมือขึ้น เริ่มปลดสายรัดเสื้อคลุมตัวนอก

ม่านตาของซูหร่วนหดเกร็งทันควัน

“เจ้า…เจ้าจะทำอะไร?!”

เฮ่อเชียนเยี่ยนไม่แม้แต่จะหยุดมือ นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ ปลดสายรัดเอวออกอย่างไม่รีบร้อน ครั้นได้ยินนางถามก็เหลือบตาขึ้นมอง มุมปากยกยิ้มจางๆ ราวกับเย้ยหยัน

“แกล้งทำเป็นอะไรกัน”

เสียงของเขาแผ่วเบายิ่งนัก แฝงแววเย้ยหยันอยู่กลายๆ

“ที่นี่ไม่มีคนอื่นเสียหน่อย”

ซูหร่วนยืนอึ้งอยู่กับที่ มองดูเสื้อคลุมตัวนอกของเขาร่วงลงไปกองที่ปลายเท้า จากนั้นเขาก็เริ่มปลดเสื้อตัวในต่อ

“เฮ่อเชียนเยี่ยน เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ?!”

ใบหน้าของนางเห่อร้อน รีบยกมือขึ้นปิดตาทันที

“เจ้า…เจ้าใส่เสื้อผ้าให้ดีก่อนสิ! มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน ข้าไม่ใช่คนใจง่ายแบบนั้นนะ…”

ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับอยู่นานสองนาน

นิ้วมือของซูหร่วนจึงแอบแง้มออกเป็นช่องแคบๆ เพื่อลอบมองลอดออกไป

เฮ่อเชียนเยี่ยนปลดเสื้อตัวในลงมาจนถึงไหล่แล้ว เผยให้เห็นท่อนบนที่ซูบผอมทว่าแลดูแข็งแรงแน่นกระชับ

ไหล่ซ้ายพันผ้าพันแผลเอาไว้ มีรอยเลือดสีคล้ำซึมออกมาจางๆ จากข้างใต้ ดูท่าคงยังไม่หายดี

ทว่าสิ่งที่ทำให้ซูหร่วนตัวแข็งทื่ออย่างแท้จริงกลับเป็นแผ่นหลังของเขา

บนเรือนร่างผอมเพรียวนั้น มีรอยแผลทั้งเก่าและใหม่พาดประสานกันไปมานับไม่ถ้วน

มีทั้งรอยแส้ รอยฟกช้ำดำเขียวที่คล้ายถูกของแข็งไม่มีคมฟาดตี บางรอยจางลงจนกลายเป็นแผลเป็นสีขาวซีด แต่บางรอยยังคงเป็นสีแดงคล้ำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน

รอยหนึ่งซ้อนทับอีกรอยหนึ่ง ชั้นหนึ่งทับถมอีกชั้นหนึ่ง

ชวนให้รู้สึกหวาดเสียวใจหายยิ่งนัก

ม่านตาของซูหร่วนหดเล็กลง มือลดลงมาข้างตัวโดยไม่รู้ตัว

“บาดแผลพวกนี้…”

ทว่าเฮ่อเชียนเยี่ยนกลับดูเหมือนชินชาไปแล้ว คิ้วไม่แม้แต่จะขมวด เขาหันหลังให้นางแล้วค่อยๆ คุกเข่าลง ยื่นมือล้วงเข้าไปใต้เตียง ไม่รู้ว่าไปกดกลไกอะไรเข้า

“กริ๊ก”

ใต้เตียงพลันดีดเปิดช่องลับออกมาช่องหนึ่ง

ซูหร่วนมองดูเขาหยิบสิ่งของออกมาจากช่องลับนั้นทีละชิ้นๆ อย่างเป็นธรรมชาติด้วยความตระหนกตกใจ

ไม้หวาย มีดสั้น…

สารพัดสิ่ง มีมากถึงสิบกว่าชิ้น

สมองของซูหร่วนขาวโพลนไปหมด

เธอเข้ามาอาศัยอยู่ในเรือนฮวาเฉาแห่งนี้นานพอสมควรแล้ว กลับไม่เคยล่วงรู้เลยว่าใต้เตียงจะมีกลไกซ่อนอยู่แบบนี้ด้วย

เฮ่อเชียนเยี่ยนหันหลังรอเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอี้ยวหน้ากลับมาเล็กน้อย

“ลงมือสิ”

อะไรคือ…ลงมือ?

ซูหร่วนเอ๋ยซูหร่วน…

เธอได้แต่ร่ำร้องโอดครวญในใจไม่หยุดหย่อน

หลายปีมานี้เจ้าทำเรื่องบัดซบอะไรไว้บ้างกันแน่เนี่ย?!

เดิมทีคิดว่านางแค่เอาแต่ใจ หยิ่งผยอง ชอบชิงดีชิงเด่นริษยายวี่ชิงเหอ คิดไม่ถึงว่าจะวิปริตถึงขั้นนี้…

เฮ่อเชียนเยี่ยนเห็นเธอยังคงยืนนิ่งอึ้ง จึงตวัดสายตามองอย่างหมดความอดทนอีกครา

“รีบหน่อยเถอะ ประเดี๋ยวข้ายังมีธุระอื่นอีก”

ลำคอของซูหร่วนตีบตันไปหมด

เธออ้าปากค้าง อยู่นานสองนานกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้

“เจ้า…เจ้าลุกขึ้นมาก่อน”

เฮ่อเชียนเยี่ยนไม่ขยับ

ซูหร่วนสูดหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นความตระหนกในใจเอาไว้อย่างสุดกำลัง พยายามพูดกลบเกลื่อนไปก่อน

“วันนี้ข้าไม่มีอารมณ์ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศชั่วขณะ

เฮ่อเชียนเยี่ยนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หันมาประจันหน้ากับเธอ

“ไม่มีอารมณ์รึ?”

เขาเอ่ยทวนคำนี้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังขบเคี้ยวสิ่งที่พิลึกพิลั่นยิ่งนัก

จากนั้น เขาก็ก้าวเท้าเดินตรงรี่เข้ามาหาเธอ

ซูหร่วนถอยร่นไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ

“แต่ก่อนไม่เห็นเจ้าจะเคยบอกว่าไม่มีอารมณ์นี่”

เฮ่อเชียนเยี่ยนเดินเข้ามาใกล้อย่างไม่ช้าไม่เร็ว น้ำเสียงฟังดูราบเรียบ ทว่ากลับแฝงความเคียดแค้นเอาไว้อย่างชัดเจน

“พอเจ้าอารมณ์ดี ก็ต้องทรมานข้าสักยกเพื่อความสำราญ พออารมณ์ไม่ดี ก็ยิ่งต้องใช้ข้าเป็นที่ระบายโทสะ ทุกครั้งที่ข้าจะออกจากจวนตระกูลซู เจ้าต้องส่ง พอกลับมา ก็ต้องต้อนรับ”

“มีครั้งไหนบ้างที่ไม่สาแก่ใจเจ้าแล้วยอมรามือ?”

แผ่นหลังของซูหร่วนชนเข้ากับขอบโต๊ะ

ไร้หนทางให้ถอยหนีอีกต่อไป

เฮ่อเชียนเยี่ยนหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว โน้มตัวลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

“แต่วันนี้… ถึงกับบอกว่าไม่มีอารมณ์งั้นรึ?”