บทที่ 60 โธ่ เจ้าประคุณเอ๊ย! ไปเจ็บตรงไหนมาอีกเนี่ย?

ทั้งสองอยู่ชิดใกล้กันยิ่งนัก

ใกล้เสียจนได้กลิ่นสมุนไพรจางๆ จากร่างเขา และยังมีกลิ่นหอมเย็นของไม้สนซ่อนอยู่ด้านใต้

นั่นยิ่งทำให้นางใจคอไม่ดีเอาเสียเลย "ถ้าข้าจะบอกว่า… ข้ากลับตัวกลับใจแล้ว เจ้าจะเชื่อไหม"

"กลับตัวกลับใจรึ"

เฮ่อเชียนเยี่ยนเอียงคอ ดูเหมือนกำลังใคร่ครวญถึงความเป็นไปได้นี้อย่างจริงจัง ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ

"นั่นสิ… วันนี้ที่เรือนของหมิงจี้ เจ้าถึงกับเอ่ยปากถามไถ่ว่าข้าบาดเจ็บสาหัสหรือไม่ด้วยนี่"

เขาชะงักไปเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มลึกขึ้นอีก

"ช่าง… ไม่เหมือนเดิมจริงๆ"

ซูหร่วนถูกเขาจ้องจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว สัญชาตญาณสั่งให้ผลักเขาออกเพื่อหลบไปด้านข้าง

ทว่าเพิ่งจะขยับ เฮ่อเชียนเยี่ยนก็ยกมือทั้งสองข้าง "เพียะ" ทาบลงบนขอบโต๊ะขนาบข้างกายนาง

กักตัวนางไว้ในอ้อมแขนกลายๆ

ซูหร่วนแข็งทื่อไปทั้งร่าง

"ซูหร่วน"

เขาโน้มตัวลงมา ปลายจมูกแทบจะชนหน้าผากของนาง ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นจับจ้องนางไว้แน่น

"เจ้า… คือซูหร่วนจริงๆ หรือ"

ใจของซูหร่วนกระตุกวูบแล้วเต้นรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เขาดูอะไรออกงั้นเหรอ

ไม่ ไม่มีทาง

เรื่องพรรค์นี้พูดออกไปใครจะเชื่อ

แต่ทำไมเขาถึงถามแบบนี้ล่ะ เป็นการหยั่งเชิง หรือว่าจับพิรุธได้จริงๆ

ฝ่ามือของซูหร่วนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ออกแรงผลักท่อนแขนที่ยันอยู่ข้างตัวเขาออกไป

"เฮ่อเชียนเยี่ยน! เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไร!"

นางขึ้นเสียงสูง ดึงเอาความเอาแต่ใจและเย่อหยิ่งของร่างเดิมออกมาเต็มเปี่ยม จ้องเขาอย่างเอาเรื่อง

"ไม่โดนเฆี่ยนสักยกแล้วไม่พอใจใช่ไหม ได้ งั้นข้าจะสงเคราะห์ให้ ให้เจ้าได้ลิ้มรสแส้สักสองสามที!"

พูดจบก็ทำทีเหมือนถูกเขากวนโทสะจนทนไม่ไหว หันหลังพุ่งไปข้างเตียง คว้าเอาแส้หนังเส้นเล็กที่ดูมีอานุภาพทำลายล้างต่ำที่สุดขึ้นมา แล้วเดินกลับมาตรงหน้าเฮ่อเชียนเยี่ยน

"เจ้า หันหลังไป!"

ทว่าเฮ่อเชียนเยี่ยนกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มหยุดอยู่ที่มือของนางซึ่งกำลังสั่นเทาเล็กน้อย

ซูหร่วนตกที่นั่งลำบาก ขึ้นหลังเสือแล้วลงยากเสียแล้ว

นางสูดหายใจเข้าลึก กัดฟันเงื้อแส้ในมือขึ้น แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ฟาดลงไปไม่ลง

ไม่ได้เด็ดขาด

ยังไงฉันก็เป็นคนยุคปัจจุบันที่ผ่านการศึกษาภาคบังคับมาเก้าปี จะให้ลงไม้ลงมือทำร้ายหนุ่มหล่อผู้อ่อนแอที่กำลังบาดเจ็บอยู่โดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง ทำไม่ลงจริงๆ เว้ย

"ช่างเถอะ"

นิ้วมือที่กำแส้ของซูหร่วนบีบแน่นแล้วคลาย คลายแล้วก็บีบแน่น ในใจคิดอย่างขุ่นเคือง

'ช่างปะไร ไม่ว่าเขาจะดูออกหรือไม่ออก ยังไงร่างนี้ก็เป็นของซูหร่วนตัวจริง ขอแค่ฉันกัดฟันยืนกรานไม่ยอมรับ ต่อให้เขาสงสัยแค่ไหนก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี'

คิดได้ดังนั้น แส้หนังในมือก็ร่วงลงพื้นเสียงดัง "แปะ"

"เจ้าอยากจะคิดอย่างไร อยากจะพูดอะไรก็เชิญ"

นางเงยหน้ามองเฮ่อเชียนเยี่ยน น้ำเสียงที่เสแสร้งวางอำนาจเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยหน่ายแบบปล่อยเลยตามเลย

"เอาเป็นว่า ต่อไปนี้ข้าไม่อยากเฆี่ยนเจ้าอีกแล้ว"

พูดพลางยกมือชี้ไปที่ประตู

"ถ้าไม่มีอะไรก็อย่ามาระรานข้า เรือนนี้ของข้า เจ้าห้ามย่างกรายเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ได้ยินหรือไม่"

เฮ่อเชียนเยี่ยนไม่ขยับ

เขาหลุบตามองแส้ที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองซูหร่วน

"เจ้ากำลังคิดจะทำ…"

แต่ซูหร่วนไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาสอ้าปากพูดอีก นางยื่นมือไปทั้งดึงทั้งลากผลักไสเขาไปทางประตู

"ไปๆ! อย่ามายืนเกะกะสายตาข้าแถวนี้!"

เฮ่อเชียนเยี่ยนก็มิได้ขัดขืนแต่อย่างใด เพียงแต่ในจังหวะที่นางเปิดประตูออก เขาได้เอียงหน้ามองนางแวบหนึ่ง

แววตาคู่นั้นช่างซับซ้อนยิ่งนัก

มีทั้งการพิจารณา ใคร่รู้ และยังมีความ… สับสนงุนงงที่พาดผ่านไปชั่วพริบตา

ทว่าซูหร่วนกลับไม่แม้แต่จะมองเขา พอผลักเขาพ้นธรณีประตูไปได้ ก็กระแทกประตูปิดเสียงดัง "ปัง"

"แกร๊ก"

ลงกลอนประตูตามไปทันควัน

เมื่อแผ่นหลังพิงกับบานประตูอันเย็นเฉียบ ซูหร่วนถึงเพิ่งรับรู้ว่าหัวใจของตนเต้นเร็วเพียงใด แขนขาก็พลอยอ่อนแรงไปหมด

'ร่างเดิมเอ๋ย เจ้าช่างสร้างเวรสร้างกรรมไว้แท้ๆ!'

นางคร่ำครวญในใจ

'ทิ้งเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรไว้ให้ฉันเนี่ย นอกจากยวี่ชิงเหอแล้ว ยังมีระเบิดเวลาอย่างเฮ่อเชียนเยี่ยนอีกลูกเหรอ ไม่รู้ว่าข้างใต้นั้นยังฝังหลุมพรางที่ฉันไม่รู้อีกกี่หลุม รอให้ตัวปลอมที่ทะลุมิติมาอย่างฉันกระโดดลงไปกันแน่'

ซูหร่วนหลับตาลง แล้วถอนหายใจยาวเหยียดอีกครา

ด้านนอกประตู ใต้ชายคา

เฮ่อเชียนเยี่ยนค่อยๆ ดึงเสื้อตัวในที่หลุดลุ่ยขึ้นมาสวมให้เรียบร้อย ปกปิดรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่ที่ทับซ้อนกันอยู่บนหัวไหล่และแผ่นหลัง

"ซูหร่วน"

"ไม่ว่าเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่"

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ความสับสนและประหลาดใจในแววตาคู่นั้น แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึง

"ข้าจะต้องบดขยี้เจ้าด้วยมือคู่นี้ให้แหลกคามือให้จงได้"

…

จวนอ๋องเจา ห้องหนังสือ

เยี่ยนเฉินถือตำราพิชัยสงครามไว้ในมือ ทว่าสายตากลับทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่ความมืดมิดเริ่มโรยตัวลงมา เนิ่นนานแล้วที่มิได้พลิกอ่านแม้แต่หน้าเดียว

ในหัวมักจะคิดถึงซูหร่วนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

นึกถึงภาพใต้ต้นซากุระที่กลีบดอกสีแดงปลิวว่อน นางเงยหน้าขึ้นน้อยๆ แสงตะวันส่องประกายอ่อนโยนแต้มบนคิ้วและดวงตาของนาง

นึกถึงภาพที่นางขดตัวเป็นก้อนกลมๆ ซุกอยู่ในอ้อมอกเขา พึมพำด้วยน้ำเสียงออดอ้อนบอกไม่ให้เขาไป

นึกถึงภาพที่นางทำแผลให้เขาอย่างระมัดระวัง หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา…

"บ้าไปแล้วจริงๆ…"

เยี่ยนเฉินคลึงหัวคิ้วด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจพลิกหน้ากระดาษในมือจนเกิดเสียงดังซ่า หวังจะปัดเป่าความคิดสะเปะสะปะเหล่านั้นออกไปจากสมอง

"โครม!"

ประตูห้องหนังสือถูกคนถีบเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก จากนั้นร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดพราดเข้ามา

"ข้าว่าแล้วเชียว เจ้าตัวดี! เจ้าไปได้แผลที่ไหนมาอีกแล้วฮะ!"

ผู้มาเยือนเป็นชายชราผมเผ้าและหนวดเคราขาวโพลน สวมชุดคลุมสีเทายับยู่ยี่ มือข้างหนึ่งถือกล่องยาไม้เนื้อดำสภาพค่อนข้างเก่า อีกมือหนึ่งถือจอบขุดยาสมุนไพรที่ยังมีคราบดินติดอยู่

เขาก็คือหมอปีศาจผู้อยู่ข้างกายเยี่ยนเฉิน ผู้มีอารมณ์ประหลาดยิ่งกว่าวิชาแพทย์เสียอีก… ผู้เฒ่าหลง

"ตั้งแต่มาอยู่กับเจ้าตัวสร้างเรื่องอย่างเจ้า ข้าไม่เคยได้อยู่อย่างสงบสุขเลยสักวัน!"

เขาเดินเข้ามาโดยไม่ทำความเคารพ วางกล่องยาลงบนโต๊ะเสียงดัง "ตึง" หนวดเคราสั่นระริกด้วยความโมโห

"เจ้าหายหัวไปตั้งหลายวัน เพิ่งจะแบกแผลโดนธนูแทงทะลุกลับมาเมื่อวาน เนื้อแทบจะเน่าหมดแล้ว ข้าต้องเปลืองแรงไปตั้งเท่าไรกว่าจะล้างแผลให้เจ้าจนสะอาดได้"

ยิ่งพูดยิ่งมีน้ำโห น้ำลายแทบจะกระเด็นรดหน้าเยี่ยนเฉิน "ข้าแค่นึกว่าแผลของเจ้าต้องใช้สมุนไพรสดไม่กี่ตัว เช้าตรู่วันนี้ยังไม่ทันสว่างก็ต้องถ่อขึ้นเขาไป! แล้วเป็นไงล่ะ ข้าเพิ่งจะเก็บได้แค่ครึ่งตะกร้า ยังไม่ทันได้หายใจหายคอให้ทั่วท้อง ก็ได้ยินข่าวว่าเจ้าโดนเสือกัดมาอีกแล้วเนี่ยนะ?!"

"ข้าถามหน่อยเถอะ เจ้าคิดว่าสังขารของเจ้าตอนนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่ สภาพแบบนี้มันทนให้เจ้าหาเรื่องรนหาที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ได้หรือไง"

เยี่ยนเฉินถูกเขาบ่นจนหูอื้อตาลาย ในที่สุดก็ขมวดคิ้วละสายตาออกจากม้วนตำรา

"มิได้เป็นอะไรมากหรอก"

"มิได้เป็นอะไรมากรึ"

ผู้เฒ่าหลงไม่สนใจว่าสีหน้าของเยี่ยนเฉินจะเป็นเช่นไร ยื่นมือไปคว้าแขนของเขาแล้วเลิกแขนเสื้อขึ้นทันที

"ข้าขอดูหน่อยซิ!"

ภายใต้แขนเสื้อสีดำสนิท มีผ้าพันแผลสีขาวพันคดเคี้ยวไปมาตั้งแต่ข้อมือจนถึงข้อศอก ด้านบนสุดยังผูกเป็นโบเบี้ยวๆ หลวมๆ ช่างอัปลักษณ์อย่างมีความคิดสร้างสรรค์ยิ่งนัก

รอบด้านตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

"นี่มัน…"

มุมปากของผู้เฒ่าหลงกระตุก ยื่นนิ้วออกมาจิ้มๆ ที่ปลายหางโบนั้น

"ใครเป็นคนพันแผลให้เจ้า ฝีมือพรรค์นี้… เป็นฝีมือของคนไร้ความสามารถคนไหนกัน เจ้าหนุ่มเว่ยเฟิงรึ หรือว่าพวกใต้บังคับบัญชาของมัน แต่ก็ไม่น่าใช่นี่…"

เขาพึมพำคาดเดาไปเรื่อย แต่มือก็มิได้หยุด หันไปเปิดกล่องยาของตนทันที

"วิชาพันแผลรักษาอาการบาดเจ็บของเว่ยเฟิง ข้าเป็นคนสอนมากับมือ ปกติมันคล่องแคล่วว่องไวจะตายไป ไฉนถึงได้ทำออกมา… ทุเรศตาขนาดนี้ได้"

"รีบแกะออกเร็วเข้า ข้าจะจัดการล้างแผลแล้วพันให้ใหม่ ผ้าพันแผลนี่พันหลวมบ้างแน่นบ้าง เลือดยังหยุดได้ไม่สนิทเลย หากเกิดเป็นหนองขึ้นมาจะรักษายาก"

"ไม่ต้องหรอก เอาไว้แบบนี้แหละ"

เยี่ยนเฉินรั้งแขนกลับมาเล็กน้อย หลบมือของผู้เฒ่าหลงที่ยื่นมาจะแกะผ้าพันแผล

ผู้เฒ่าหลงชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตะลึง

"…อะไรนะ"

"ไม่ต้องทำใหม่"

เยี่ยนเฉินหลุบตามองแขนของตน พลางค่อยๆ ดึงแขนเสื้อลงมา ปิดบังผ้าพันแผลที่อัปลักษณ์อย่างมีเอกลักษณ์ท่อนนั้นไว้

"แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว"