บทที่ 61 เอาไว้หยอกลูกแมว

“นี่… ยังเรียกว่าดีอีกหรือ?”

ผู้เฒ่าหลงจ้องมองเขาอยู่อึดใจใหญ่ ราวกับเพิ่งเคยรู้จักคนผู้นี้เป็นวันแรก พลางแผดเสียงสูงขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

“ข้าว่าเสือตัวนั้นไม่ได้กัดแขนเจ้าหรอก แต่มันคงเขมือบสมองเจ้าเข้าไปเสียมากกว่า! เจ้าหนู บอกข้ามาซิ ตอนนี้เจ้ายังมีสติดีอยู่หรือไม่? ยังจำได้ไหมว่าข้าเป็นใคร?”

เขาเอื้อมมือหมายจะแตะหน้าผากของเยี่ยนเฉิน

“เป็นไข้จนเพ้อไปแล้วรึ?”

เยี่ยนเฉินเอียงศีรษะหลบ ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ

“บอกแล้วว่าไม่เป็นไร”

มือของผู้เฒ่าหลงคว้าได้เพียงความว่างเปล่า เขาหรี่ตาลงอย่างสงสัย กอดอกแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“ไม่ถูก เจ้าดูผิดปกติมาก”

เขาแกล้งลากเสียงยาว ท่าทางราวกับกำลังไต่สวนนักโทษ

“แผลนี่ตกลงใครพันให้เจ้ากันแน่?”

เยี่ยนเฉินไม่สนใจเขา หยิบตำราพิชัยสงครามขึ้นมาอ่านต่อ

ทว่าผู้เฒ่าหลงไม่ได้ยอมรามือง่ายๆ เขายื่นตัวไปข้างหน้าอีกนิด ดวงตาพราวระยับด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ขากลับมาเนี่ย ข้าแว่วได้ยินพวกเด็กๆ ด้านล่างพูดกันอยู่นะ! เมื่อคืนเจ้าพาแม่นางคนหนึ่งกลับมาที่คฤหาสน์นอกเมืองรึ?”

มือที่กำลังพลิกหน้าตำราของเยี่ยนเฉินชะงักไปเล็กน้อย

ผู้เฒ่าหลงยิ่งได้ทีรุกใหญ่ “ไม่เพียงอุ้มขึ้นเตียงด้วยตัวเอง แต่ยังลงมือเลือกเสื้อผ้าเครื่องประดับให้นางเอง แม้กระทั่งขนาดรองเท้า เจ้าก็เป็นคนวาดกำหนดเองงั้นรึ?”

เขาตบที่วางแขนอย่างตื่นเต้น

“พุทโธ่เอ๋ย! นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้าใส่ใจสตรีสักคน แม่นางผู้นั้นเป็นใครมาจากไหน? หน้าตาเป็นอย่างไร? นิสัยใจคอเป็นเช่นไร? เป็นคุณหนูตระกูลสูงบ้านใดกัน?”

ในที่สุดเยี่ยนเฉินก็ยอมเงยหน้า ชายตามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ท่านว่างมากหรือ?”

“ข้าจะว่างอะไรกันเล่า!” ผู้เฒ่าหลงพ่นลมหายใจจนหนวดกระดิกอย่างไม่พอใจ “ข้ากำลังเป็นห่วงเรื่องสำคัญชั่วชีวิตของเจ้าต่างหาก! ปีนี้เจ้าอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว ตอนที่รัชทายาทอายุเท่าเจ้าน่ะ เจ้าวิ่งเล่นเต็มลานเรือนแล้วนะ!”

เยี่ยนเฉินคร้านจะต่อล้อต่อเถียง จึงพับตำราพิชัยสงครามวางไว้บนตัก แล้วเปลี่ยนประเด็นสนทนาทันที

“เม็ดโอสถม่วงทองที่ให้เปิ่นหวางคราวก่อน ยังมีอีกหรือไม่?”

“เม็ดโอสถม่วงทองรึ?” ผู้เฒ่าหลงชะงัก ความสนใจถูกเบี่ยงเบนไปตามคาด “ปกติเจ้าเกลียดพวกยาบำรุงปรับสมดุลธาตุพวกนี้ที่สุดไม่ใช่หรือ? ทุกวันข้าต้องเทียวไล้เทียวขื่อเว้าวอนให้เจ้ากิน เจ้ายังไม่แม้แต่จะปรายตามอง วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรืออย่างไร ถึงได้เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอกับข้าเอง?”

ปลายนิ้วของเยี่ยนเฉินลูบไล้ขอบกระดาษเบาๆ เมื่อนึกถึงดวงหน้ายิ้มแย้มที่มักจะพองลมอย่างแง่งอน มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“พิษในกายเปิ่นหวางแทรกซึมลึกเกินไป บำรุงไปก็เหมือนตักน้ำรดกองทราย กินไปก็ไร้ประโยชน์… เอาไว้หยอกลูกแมวเล่น ก็พอไหว”

“ลูกแมว?”

ผู้เฒ่าหลงยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก

อะไรของมันกันเนี่ย? จวนอ๋องเจาเลี้ยงแมวตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมเขาถึงไม่รู้?

จู่ๆ ชายชราก็เบิกตากว้าง

“เจ้าคงไม่ได้เอาโอสถล้ำค่าของข้าไปให้แมวกินจริงๆ หรอกนะ? ข้าจะบอกเจ้าให้นะเจ้าหนู เม็ดโอสถม่วงทองนี่มีค่าดั่งทองคำ หากเจ้ากล้าเอาไปทิ้งขว้างทำลายของมีค่าล่ะก็ ข้าไม่ยอมจบเรื่องกับเจ้าแน่!”

แม้ปากจะบ่นอุบ แต่เขาก็ยังหันไปควานหาขวดหยกขาวในกล่องยาออกมา วางกระแทกลงบนโต๊ะหนังสืออย่างไม่สบอารมณ์

“เหลือแค่ห้าเม็ดนี้แล้ว ใช้ประหยัดๆ หน่อยเล่า! คราวหน้าหากจะเอาอีก ต้องรอให้ข้าหาตัวยาที่ขาดอยู่ให้ครบเสียก่อน”

เยี่ยนเฉินหยิบขวดหยกขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ก่อนจะเก็บเข้าแขนเสื้อ แล้วขานรับเรียบๆ “อืม”

ผู้เฒ่าหลงมองท่าทีไม่แยแสของเขา พลันนึกถึงพิษในร่างขึ้นมาได้ สีหน้าจึงกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง

“พิษในตัวเจ้าน่ะ หลายปีมานี้ข้าพลิกตำราแพทย์และบันทึกโบราณจนทั่ว ค่อยๆ จำแนกพิษออกมาได้เจ็ดชนิดแล้ว เหลือเพียงสองชนิดสุดท้ายที่ยังจับทางไม่ถูกว่าเป็นสิ่งใดกันแน่ แต่ในเมื่อมีทิศทางแล้ว ก็ถือว่ายังไม่หมดสิ้นความหวังเสียทีเดียว”

ในดวงตาฝ้าฟางมีประกายมุ่งมั่นวาบผ่าน

“เจ้าให้เวลาข้าอีกหน่อย ชายชราผู้นี้จะต้องถอนพิษประหลาดนี้ให้ได้ จะรักษาชีวิตเจ้าไว้ให้จงได้”

เยี่ยนเฉินเงียบไปชั่วครู่

แสงเทียนสะท้อนเป็นประกายไฟเล็กๆ สองดวงในแววตา ไหวระริกสว่างวูบวาบ

“ไม่ต้องฝืนหรอก” เขายิ้มบางๆ “ท่านเพียงแค่พยายามเต็มที่ รักษาชีวิตเปิ่นหวางไว้จนถึงวันที่แก้แค้นสำเร็จก็พอ”

ส่วนหลังจากนั้นน่ะหรือ?

หลังจากนั้นจะเป็นเช่นไร เขาไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ผู้เฒ่าหลงรู้สึกปวดแปลบในใจ

สิบสี่ปีแล้ว นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้พบเด็กหนุ่มผู้นี้ที่เต็มไปด้วยบาดแผลในตำหนักเย็นของอดีตรัชทายาท จนกระทั่งบัดนี้ที่เขามีอำนาจล้นฟ้า เด็ดขาดและเหี้ยมเกรียม

ไฟแค้นในใจของเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่เคยดับมอดลงเลยสักครา

ความยึดติดบางอย่างนั้น ฝังลึกยิ่งกว่าพิษร้ายที่คอยกลืนกินชีวิตเสียอีก มันคอยผลักดันให้เขาก้าวเดินลงสู่หุบเหวลึกทีละก้าว

“ก๊อกๆ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างสำรวมสองครั้งจากด้านนอก

“ท่านอ๋อง”

ผู้เฒ่าหลงถือโอกาสยกกล่องยาขึ้น พลางโบกมือให้เยี่ยนเฉิน “เอาเถอะ ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่อยากเห็นหน้าตาแก่อย่างข้าอยู่แล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องอยู่ขัดหูขัดตาเจ้าแถวนี้”

เขาเปิดประตูออก ก็ประจวบเหมาะกับที่เว่ยเฟิงยืนรออยู่พอดี

สายตาของเว่ยเฟิงเหลือบมองเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเบี่ยงตัวหลีกทางให้อย่างนอบน้อม

“ท่านผู้เฒ่าจะกลับแล้วหรือขอรับ?”

“ไม่กลับแล้วจะอยู่ทำอะไรที่นี่เล่า?”

ผู้เฒ่าหลงพ่นลมหายใจออกทางจมูก คิ้วขาวโพลนขมวดมุ่น บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด

“คนที่อยู่ข้างในนั้นสมองโดนเสือแทะไปแล้ว อย่าว่าแต่ข้าเลย ต่อให้ฮวาทั่วกลับชาติมาเกิดก็รักษาไม่หายหรอก”

เว่ยเฟิงอ้าปากค้าง ยังไม่ทันคิดว่าจะตอบรับอย่างไร ผู้เฒ่าหลงก็หิ้วกล่องยาเดินลิ่วจากไปแล้ว

ชายเสื้อคลุมสีเทาตุ่นสะบัดไหวใต้แสงโคมไฟตรงระเบียงทางเดิน เพียงพริบตาก็ลับหายไปตรงหัวมุม

เว่ยเฟิงมองส่งจนลับสายตา จึงหมุนตัวก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือ ดึงประตูปิดลง แล้วเดินขึ้นหน้าไปทำความเคารพ

“ท่านอ๋อง”

เยี่ยนเฉินวางตำราพิชัยสงครามลง ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบช้าๆ คำหนึ่ง

“สืบได้ความว่าอย่างไรบ้าง?”

เว่ยเฟิงก้มหน้าลง เรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยรายงานอย่างระมัดระวัง “ทางฝั่งคุณหนูรองซู ผู้น้อยให้คนไปสืบดูอย่างละเอียดแล้ว… นางหลงใหลแม่ทัพน้อยเสิ่นจริงๆ ขอรับ”

มือของเยี่ยนเฉินชะงักไปเล็กน้อย

เว่ยเฟิงแข็งใจรายงานต่อ “ก่อนหน้านี้ คุณหนูรองซูมักจะฝากบทกวีบอกรักส่งไปที่จวนโหวหย่งอันอยู่เป็นประจำ ทั้งยังเคยไปดักรอตามเส้นทางที่แม่ทัพน้อยเสิ่นต้องผ่านเวลาไปกลับจากราชสำนักอยู่หลายครั้ง พยายามจะขวางรถม้า และประกาศว่าจะแต่งงานเป็นภรรยาของเขาให้ได้…”

เขาแอบชำเลืองมองสีหน้าของเยี่ยนเฉิน น้ำเสียงค่อยๆ แผ่วเบาลง “เรื่องนี้เคยกลายเป็นหัวข้อสนทนาของเหล่าสตรีในห้องหับทั่วเมืองหลวง ก่อให้เกิดเรื่องอื้อฉาวไม่น้อยเลยขอรับ”

ภายในห้องหนังสือเงียบสงัดลงทันตา

เยี่ยนเฉินหลุบตาลง นิ้วเรียวยาวลูบไล้ขอบถ้วยชาอย่างเผลอไผล แม้ท่าทีจะดูเชื่องช้าเนิบนาบ ทว่ากลับแฝงกลิ่นอายอันตรายอย่างบอกไม่ถูก

“ยังมีอะไรอีก?”

“ยังมี…” เว่ยเฟิงกัดฟันแน่น “ยังมี… คุณหนูรองซูกับคุณชายเฮ่อเชียนเยี่ยนที่อาศัยอยู่ในจวนตระกูลซูผู้นั้น ดูเหมือนว่า… จะมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันบางอย่างขอรับ”

เยี่ยนเฉินเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาตวัดมองมา

“ดูเหมือนรึ?”

เหงื่อกาฬเม็ดละเอียดผุดซึมขึ้นตามขมับของเว่ยเฟิง

“ตามที่หน่วยองครักษ์เงาซึ่งแฝงตัวอยู่ในจวนตระกูลซูรายงานมา เฮ่อเชียนเยี่ยนมักจะหลบเลี่ยงสายตาผู้คน แอบลอบเข้าไปในเรือนฮวาเฉาที่พักของคุณหนูรองซูในยามดึกสงัด แต่ละครั้งจะรั้งอยู่… ราวหนึ่งชั่วยามจึงจะออกมา และเมื่อครู่นี้เอง หลังจากที่เฮ่อเชียนเยี่ยนเพิ่งติดตามแม่ทัพซูกลับมาถึงจวน พอตกค่ำได้ไม่นาน เขาก็ไปที่ห้องของคุณหนูรองซูอีกครั้ง ตอนที่ออกมา… เสื้อผ้าดูหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยขอรับ”