บทที่ 62 เรื่องก่อนที่จะพบข้า ข้าให้อภัยเจ้าทั้งหมด

“เพล้ง!”

ถ้วยชาในมือเยี่ยนเฉินแหลกละเอียดคามือ

เศษกระเบื้องเคลือบบาดลึกลงในฝ่ามือ โลหิตสดไหลปนกับน้ำชารินผ่านซอกนิ้ว หยดลงบนอาภรณ์สีดำสนิทเป็นทาง ซึมเป็นวงกว้างอันมืดทะมึน

“ท่านอ๋อง!”

สีหน้าของเว่ยเฟิงเปลี่ยนไปทันที เขาลุกพรวดขึ้นมา

“มือของท่าน…”

เยี่ยนเฉินก้มลงมองฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเลือดของตนเอง ก่อนจะค่อยๆ คลายข้อนิ้วออกทีละนิ้ว

เศษกระเบื้องร่วงกราวลงสู่พื้น เสียงดังกริ๊งกร๊าง

“เหอะ”

จู่ๆ เขาก็หัวเราะเบาๆ แววตาดำมืดพลุ่งพล่านราวกับจะกลืนกินผู้คนลงไปทั้งตัว

“เปิ่นหวางคงประเมินนางต่ำไป มีเสิ่นเจาเย่คนเดียวยังไม่พอ ยังต้องไปเกี้ยวพาราสีพวกตกอับที่อาศัยใบบุญคนอื่นอยู่อีกหรือ”

“นาง… ขาดผู้ชายขนาดนั้นเชียวหรือ”

“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ!”

เว่ยเฟิงใจหายวาบ รีบคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที

“องครักษ์เงาอยู่ไกล อีกทั้งยังมีประตูหน้าต่างขวางกั้น ไม่อาจมองเห็นสถานการณ์ในห้องได้ชัดเจน อาจจะมิใช่…”

“หุบปาก” เยี่ยนเฉินปรายตามอง สายตานั้นคมกริบดั่งใบมีด “หากเจ้ากล้าเอ่ยปากช่วยนางอีกแม้แต่คำเดียว เปิ่นหวางจะตัดลิ้นเจ้าเสียเดี๋ยวนี้”

เว่ยเฟิงเงียบกริบทันควัน ก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียงอีก

เยี่ยนเฉินเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ยกมือข้างที่บาดเจ็บขึ้นมา พลางทอดสายตามองเลือดในฝ่ามือที่ค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นเรื่อยๆ จนรวมตัวเป็นหยดเลือดกลมโต ก่อนจะกลิ้งตกลงจากโคนนิ้ว

ตรงหน้าเขาพลันปรากฏดวงหน้าหนึ่งขึ้นมา

นางแย้มยิ้มอย่างงดงามสดใส ปลายนิ้วเย็นเยียบสัมผัสผ่านขมับที่ร้อนผ่าวของเขา ก่อนจะเลื่อนเรื่อยลงมาตามลำคอ แล้วทาบทับลงบนสาบเสื้อที่เปิดกว้าง ช่างนุ่มนวลและชวนให้ใจร้อนรุ่ม

ม่านตาของเยี่ยนเฉินหดเกร็ง

กับเสิ่นเจาเย่ นางทำเช่นนี้ด้วยหรือไม่

มือคู่นั้นที่อยู่ไม่สุข เคยไปลูบไล้บนตัวชายอื่นเช่นนี้หรือ น้ำเสียงออดอ้อนนุ่มนวลนั่น เคยกระซิบคำหวานรดข้างหูคนอื่นเหมือนกันงั้นหรือ

นางส่งยิ้มเช่นนี้ หยอกล้อเช่นนี้ และยั่วยวนอย่างไม่กลัวตายเช่นนี้กับทุกคนเลยหรืออย่างไร

หรือว่า… จะยิ่งกว่านั้น

ก้นบึ้งดวงตาของเยี่ยนเฉินปะทุประกายสีชาดอันดุร้าย เปลวเพลิงโทสะในอกลุกโชนยิ่งขึ้นเรื่อยๆ แผดเผาจนอวัยวะภายในปวดร้าวไปหมด

เขาอยากฆ่าคน

อยากฆ่าเสียเดี๋ยวนี้

เขาพลันยกมือขึ้น แล้วกระชากผ้าพันแผลที่พันไว้อย่างบิดเบี้ยวบนแขนซ้ายออกทันที

ผ้าพันแผลติดแน่นกับปากแผลมานานแล้ว การกระชากคราวนี้จึงดึงเอาเนื้อหนังที่เพิ่งตกสะเก็ดหลุดติดออกมาด้วย

“…”

เยี่ยนเฉินส่งเสียงคำรามฮึ่มในลำคอ เส้นเลือดตรงขมับปูดโปน

โลหิตทะลักออกมาจากแผลที่ฉีกขาดอีกครา ไหลคดเคี้ยวไปตามข้อศอก ทว่าเขากลับคล้ายไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เอาแต่กำผ้าพันแผลเปื้อนเลือดผืนนั้นไว้แน่น

ที่ปลายผ้าพันแผล โบเบี้ยวๆ ที่ดูน่าเกลียดผืนนั้นชุ่มไปด้วยเลือดจนเปียกโชก ห้อยตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง

เขาจ้องมองก้อนสีแดงคล้ำนั้นอยู่อึดใจหนึ่ง

จากนั้นก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที เก้าอี้ถูกดันถอยหลังไปครึ่งฉาก ส่งเสียงเสียดสีบาดหู

“ท่านอ๋อง บาดแผลของท่าน…”

เว่ยเฟิงตกใจรีบก้าวเข้ามา ทว่าเยี่ยนเฉินกลับไม่แม้แต่จะมองเขา สาวเท้าเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอก

“ไสหัวไป!”

ฝีเท้าของเว่ยเฟิงชะงักงัน เขาจ้องมองรอยเลือดที่หยดเป็นทางยาวน่าใจหายบนพื้นอยู่นาน ไม่กล้าขยับเขยื้อน

หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นท่านอ๋องเป็นเช่นนี้

ไม่สิ…

มิใช่ครั้งแรก

ครั้งก่อนที่ท่านอ๋องมีสีหน้าเช่นนี้ คือเมื่อสามปีก่อน ยามที่ฮ่องเต้แอบส่งคนไปขุดสุสานของพระชายารัชทายาท

ท่านอ๋องนำคนบุกเข้าไปในสุสานหลวงกลางดึก ตัดศีรษะคนไปสิบเจ็ดคนด้วยมือตนเอง ล้างอุโมงค์สุสานด้วยเลือดสดๆ

คืนนั้นยามที่เขากลับมา แววตาก็มีประกายเช่นนี้

ประกายตาที่พร้อมจะฉีกกินคนทั้งเป็น

…

ดึกสงัด

เบื้องหน้าเตียงเหลือเพียงตะเกียงดวงเดียว ไส้เทียนถูกขลิบไปรอบหนึ่งแล้ว แสงสีส้มสลัวส่องสว่างครอบคลุมเพียงระยะไม่กี่คืบ

ท่านอนของซูหร่วนดูไม่เรียบร้อยนัก ผ้าห่มถูกนางถีบไปกองอยู่ที่เอวตั้งนานแล้ว มีเพียงมุมผ้าห่มที่คลุมร่างไว้อย่างลวกๆ คอเสื้อตัวในหลุดลุ่ยเปิดอ้าออกจากการพลิกตัว เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าขาวเนียนผุดผ่องและขอบเอี๊ยมสีแดงชาดด้านในรำไร

เยี่ยนเฉินนั่งอยู่ริมเตียง มองนางอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน

“ซูหร่วน…”

เขายกมือขึ้น ปลายนิ้วเริ่มจากหางคิ้ว ลากผ่านพวงแก้มของนางอย่างแผ่วเบา เลื่อนลงมาตามแนวสันกราม และท้ายที่สุดก็หยุดลงที่ลำคอบอบบางของนาง

ช่างบอบบางเหลือเกิน

นิ้วหัวแม่มือกดแนบอยู่บนกระดูกลำคอของนาง เขาสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบๆ เป็นจังหวะ มีชีวิตชีวาและเปราะบางยิ่งนัก

เหมือนกับว่าเพียงออกแรงบีบทีเดียวก็หักสะบั้นได้

แววตาของเยี่ยนเฉินมืดลง ปลายนิ้วกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

หากหักคอนางเสีย นางจะยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมหรือไม่

จะได้ไม่พูดจาโป้ปดอีก จะได้ไม่แอบไปข้องแวะกับคนอื่นลับหลังเขาอีก และจะได้ไม่ทำให้จิตใจของเขาต้องว้าวุ่นสับสนเช่นนี้อีก…

“เยี่ยนเฉิน…”

เสียงพึมพำแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย นุ่มนวลเสียจนแทบไม่ได้ยิน

นิ้วมือของเยี่ยนเฉินพลันชะงักค้างไปในทันใด

“ฉันหนาว…”

ซูหร่วนย่นจมูก ละเมอเอาใบหน้าถูไถกับฝ่ามือของเขา ปลายจมูกเย็นเยียบเฉียดผ่านรอยด้านบางๆ ตรงง่ามนิ้วของเขา แล้วพึมพำอู้อี้ออกมาอีกประโยค

“อย่าไปนะ…”

เยี่ยนเฉินนิ่งงันไป ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เขาหลุบตามองดวงหน้าเล็กกระจิริดที่อยู่ใกล้เพียงคืบ แววตาคู่นั้นซับซ้อนเสียจนกระทั่งตนเองก็ยังแยกแยะไม่ออก

นางกำลังเรียกชื่อเขา

ไม่ใช่เสิ่นเจาเย่ และไม่ใช่คนอื่นคนใด

หากแต่เป็นเขา

เขาโน้มกายลงไปแนบชิดริมหูนาง กดเสียงต่ำพร่าทว่าแฝงความเย้ายวนชวนลุ่มหลง

"เจ้ากำลังเรียกใคร"

ซูหร่วนมิได้ตอบ

เขารอคอยอย่างใจเย็นอยู่ชั่วครู่ จังหวะที่กำลังจะยืดตัวขึ้น แขนเรียวข้างหนึ่งพลันยกขึ้นคล้องรอบลำคอเขาไว้กะทันหัน

ก่อนจะออกแรงเหนี่ยวรั้งลงมา

"…"

เยี่ยนเฉินไม่ทันตั้งตัว จึงจำต้องทาบฝ่ามือข้างหนึ่งลงข้างหมอนของนางเพื่อพยุงกาย ทว่าริมฝีปากกลับเฉียดผ่านพวงแก้มนวลไปอย่างมิอาจเลี่ยง

ซูหร่วนไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตนเองทำอะไรลงไป เพียงแต่มุดหน้าเข้าไปในซอกคอของเขา ปลายจมูกเฉียดผ่านลูกกระเดือก ลมหายใจร้อนผ่าวทำเอาไหล่และแผ่นหลังของเขาเกร็งแน่นขึ้นมาทันที

“…เยี่ยนเฉิน ข้าหนาว”

สองคำนั้นหลุดออกมาจากปากนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน ราวกับน้ำเชื่อมที่ละลายตัว ค่อยๆ โอบล้อมขั้วหัวใจของเขาเอาไว้จนเหนียวแน่น กลืนกินไอสังหารที่พลุ่งพล่านให้สงบลงทีละนิด ปิดตายมันไว้จนไม่อาจก่อคลื่นลมได้อีกต่อไป

เยี่ยนเฉินหลับตาลง

เนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับยอมจำนน

"ตัวปัญหา"

เขาพลิกตัวขึ้นไปบนเตียง ดึงร่างนางเข้ามาไว้ในอ้อมอก จากนั้นก็เอื้อมไปดึงผ้าห่มที่นางถีบไปกองไว้ตรงปลายเท้าขึ้นมาคลุมให้

แม้จะถูกเขาขยับตัวไปมา แต่ซูหร่วนกลับไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมามอง เพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ แล้วซุกหน้าเข้ากับอกของเขา ก่อนที่เสียงหายใจจะกลับมาสม่ำเสมออีกครั้งในเวลาอันรวดเร็ว

เขาอาศัยแสงจันทร์ทอดมองนางทีละส่วน

มองแพขนตาหนาบนเปลือกตาที่ปิดพริ้ม มองไฝเม็ดเล็กจางๆ ตรงปลายจมูกที่เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเห็น แล้วจึงเลื่อนสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ

มองเท่าไรก็ไม่เคยพอ

เขาโน้มตัวลงไป แนบริมฝีปากบางเข้ากับริมฝีปากของนาง

สัมผัสแตะต้องอย่างแผ่วเบายิ่งนัก

ริมฝีปากของนางนุ่มกว่าที่คิด ทั้งยังมีกลิ่นหอมหวานจางๆ ราวกับกลิ่นที่หลงเหลือจากการแอบกินผลไม้เชื่อม

เยี่ยนเฉินจุมพิตซับลงไปทีหนึ่ง แล้วก็อีกทีหนึ่ง

ทว่าเนิ่นนานเข้า กลับไม่อาจพอใจเพียงแค่นั้น

เขาเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อย ครอบครองริมฝีปากล่างอวบอิ่มของนางไว้ ปลายลิ้นค่อยๆ แตะแต้มตามขอบปากอย่างหยั่งเชิง หมายจะแทรกผ่านรอยแยกนั้นเพื่อล่วงล้ำลึกซึ้งยิ่งขึ้น

อยากลิ้มลองดูว่าข้างในนั้นจะหวานล้ำปานเดียวกันหรือไม่ อยากจูบนางให้ตื่น ให้ตื่นมาสบตากับเขาด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นอย่างสะลึมสะลือ

แล้วเอ่ยเรียก "เยี่ยนเฉิน" ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานอีกสักครั้ง

"…อือ"

คนในอ้อมแขนคล้ายจะรู้สึกตัว ร่างบางขยับไหวเล็กน้อย แพขนตาสั่นระริกตามไปด้วย

การกระทำของเยี่ยนเฉินชะงักลง

จากนั้นจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก เว้นระยะห่างออกมาเพียงเล็กน้อย

"ซูหร่วน"

ท่ามกลางความมืดมิด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าอยู่บ้าง

"เรื่องราวทั้งหมดก่อนที่เจ้าจะได้พบข้า ข้าจะยกโทษให้เจ้า"

นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ผ่านปรางแก้มอุ่น ก่อนจะเลื่อนไปแตะที่ท้ายทอยของนาง แล้วบดคลึงเบาๆ อย่างมีน้ำหนัก

"แต่หากภายภาคหน้าข้าพบว่า เจ้ายังกล้าไปยุ่งเกี่ยวกับชายอื่นลับหลังข้าอีก…"

เขาชะงักไปชั่วครู่ แววอ่อนโยนในดวงตายังมิทันจางหาย ก็พลันมีไอเย็นเยียบชั้นบางๆ ผุดแทรกขึ้นมา

"ข้าจะสับพวกมันทิ้งเสีย"

"แล้วก็จะ…"

เขาโน้มใบหน้าลงไปอีกครา แตะสัมผัสริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบายิ่ง ยามเอ่ยนั้นน้ำเสียงอ่อนโยนถึงที่สุด

"สับเจ้าทิ้งด้วยเช่นกัน"

ร่างในอ้อมแขนดูเหมือนจะหลับสนิทไปแล้ว หาได้รับรู้ถึงคำเตือนอันน่าขนลุกนี้ไม่

มีเพียงมือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มแพรผืนหนาเท่านั้น ที่แอบสั่นระริกแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น

"นอนเถอะ"

เขากระชับวงแขนแน่นขึ้น โอบกอดนางไว้ในอ้อมอกแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราตามไป