บทที่ 63 นอนห่มผ้าคุยกันเฉยๆ เนี่ยนะ?

เช้าวันถัดมา แสงแดดส่องผ่านกระดาษกรุหน้าต่างเข้ามา ทาบทับลงบนพื้นอิฐสีเขียวครามเป็นประกายสีเงินบางๆ

หลีจื่อยกอ่างทองเหลือง ใช้ข้อศอกดันประตูเปิดออก แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปในห้องนอนด้านใน

"คุณหนู ได้เวลาตื่นแล้วเจ้าค่ะ…"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง นางก็พลันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

อ่างทองเหลืองเอียงหลุดจากมือ เสียง "เคร้ง" ดังลั่นยามตกกระทบพื้น น้ำร้อนกระเซ็นลวกหลังเท้าไปครึ่งหนึ่ง แต่นางกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

บนเตียงปู้ปู้ ม่านเตียงทิ้งตัวลงมาครึ่งหนึ่ง

เยี่ยนเฉินนอนตะแคงอยู่ข้างกายซูหร่วน แขนข้างหนึ่งพาดผ่านเอวของนาง โอบกอดร่างนั้นไว้ในอ้อมอกอย่างแนบแน่น

ใบหน้าของซูหร่วนซุกอยู่กับแผงอกของเขา เส้นผมสยายกระเซิงเต็มหมอน กำลังหลับสนิทไม่ได้สติ

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เยี่ยนเฉินก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ดวงตาลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้งทอดมองข้ามกลุ่มผมของซูหร่วน กวาดสายตาเย็นชาเรียบเฉยมา ราวกับคมมีดที่เพิ่งลับมาใหม่ๆ

"ออกไป"

"หา?… เจ้าค่ะ!"

หลีจื่อชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะลนลานก้มลงไปคว้าอ่างทองเหลืองบนพื้น ทว่าคว้าอยู่สองทีก็หยิบไม่ขึ้น จึงได้แต่เผ่นกระเจิงถอยหลังออกไปก่อน ประตูปิด "ปัง" ตามหลัง

จบสิ้นแล้ว!

ท่านอ๋องมาอยู่บนเตียงของคุณหนูได้อย่างไรกัน?!

เมื่อคืนพวกเขา… เมื่อคืน…

ในหัวของหลีจื่อควบคุมไม่อยู่จนผุดภาพฉากรักวาบหวามในหนังสือนิยายขึ้นมา ใบหน้าของนางร้อนผ่าวจนแทบจะทอดไข่สุกได้

"ไม่ถูกสิ ไม่ถูก…"

นางตบแก้มตัวเองแรงๆ หวังจะปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านเปะปะพวกนั้นทิ้งไป

"อาจจะแค่… แค่…"

แค่บ้าอะไรกันล่ะ!

ท่านอ๋องไม่หลับไม่นอนกลางดึก ดั้นด้นมานอนห่มผ้าคุยกันเฉยๆ บนเตียงคุณหนูหรืออย่างไร!

หลีจื่อหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

ภายในห้อง เยี่ยนเฉินหลุบตามองคนที่อยู่ในอ้อมอก

ซูหร่วนไม่ได้รับผลกระทบจากเสียงเอะอะเมื่อครู่แม้แต่น้อย แก้มแนบชิดอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่ายจนเนื้อนุ่มสีชมพูถูกเบียดเป็นก้อนกลมน่าเอ็นดู ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นเลยสักนิด

"เสียงดังขนาดนี้ยังไม่ตื่นอีก" น้ำเสียงของเขาเจือแววตามใจอย่างจนปัญญา "ถูกเอาไปขายคงยังไม่รู้เรื่องกระมัง"

ไม่รู้ว่าซูหร่วนกำลังฝันถึงอะไร แก้มเนียนถูไถกับฝ่ามือของเขา แล้วยังซุกตัวมุดลึกเข้าไปในอ้อมอกเขาอีก

แววตาของเยี่ยนเฉินเข้มขึ้นเล็กน้อย

เขาโน้มตัวลง ริมฝีปากบางประทับลงตรงหว่างคิ้วของนางอย่างแผ่วเบา ค้างไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนลงมายังปลายจมูก

เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนและนุ่มนวลเหลือเกิน

กระทั่งมีเสียงคนพูดคุยแว่วมาจากระเบียงทางเดิน เขาถึงค่อยๆ ผละออก ปลายนิ้วยังคงลูบไล้ข้างแก้มนางอย่างอาลัยอาวรณ์

"ข้าไปแล้วนะ"

เขาค่อยๆ ดึงแขนออกจากใต้คอของนางอย่างระมัดระวัง จัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างเรียบร้อย แล้วจึงพลิกตัวลงจากเตียง

เสื้อคลุมยาวสีดำพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ตรงปลายเตียง เขาหยิบขึ้นมาสวมใส่ทีละชิ้นอย่างเชื่องช้าไม่รีบร้อน

ก่อนจะก้าวพ้นประตู ยังมิวายหันกลับไปมองอีกครา

ซูหร่วนพลิกตัวไปแล้ว นางกอดผ้าห่มที่ม้วนเป็นก้อนกลมไว้ในอ้อมอก หดตัวเหลือก้อนนิดเดียว โผล่มาให้เห็นเพียงกลุ่มผมนุ่มที่ยุ่งเหยิงตรงด้านหลังศีรษะ

เยี่ยนเฉินหลุดหัวเราะเบาๆ แล้วจึงดึงประตูเปิดออก

ด้านนอกประตู หลีจื่อกำลังเอาหูแนบกับบานประตู โก่งก้นแอบฟังความเคลื่อนไหวข้างในอย่างเอาเป็นเอาตาย "ทำไมเงียบไปแล้วล่ะ คงไม่ใช่ว่าหลับไปอีกรอบแล้วนะ…"

ทันใดนั้น บานประตูกลับถูกกระชากเปิดออก!

หลีจื่อเสียหลักอย่างกะทันหัน เซถลาไปข้างหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว จวนเจียนจะพุ่งชนเยี่ยนเฉินเข้าเต็มเปา

"ตุ้บ!"

ขาของนางอ่อนยวบลงทันใด ก่อนที่จะชนเข้าก็รีบคุกเข่าลงกับพื้น ศีรษะโขกเข้ากับธรณีประตูจนเจ็บน้ำตาเล็ด ทว่ากลับกัดริมฝีปากแน่นสนิท ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย

เยี่ยนเฉินหลุบตามองนางแวบหนึ่ง "เรื่องในวันนี้ สิ่งใดควรพูด สิ่งใดไม่ควรพูด…"

หลีจื่อตัวสั่นงันงก พยักหน้ารัวๆ ไม่หยุด

"บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวปากแข็งที่สุด! บ่าวไม่เห็นสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ! ไม่รู้อะไรทั้งสิ้นเจ้าค่ะ!"

"อืม"

เยี่ยนเฉินตอบรับเสียงเรียบ ก้าวข้ามธรณีประตูออกไป เพียงพลิกกายวูบเดียวก็ทะยานหายลับไปข้ามแนวกำแพง

หลีจื่อแทบทรุดฮวบลงกับพื้นประหนึ่งไร้เรี่ยวแรง หอบหายใจคำโตอยู่หลายครา จากนั้นจึงตะเกียกตะกายใช้ทั้งมือทั้งเท้าพยุงตัวลุกขึ้น โซซัดโซเซพุ่งเข้าไปในห้องชั้นใน

"คุณหนู!" นางถลาเข้าไปข้างเตียง เขย่าไหล่ซูหร่วนอย่างแรง น้ำเสียงทั้งร้อนรนทั้งหวาดกลัว "รีบตื่นเร็วเจ้าค่ะ!"

ซูหร่วนแอบหรี่ตาขึ้นข้างหนึ่งอย่างระแวดระวัง ชำเลืองมองไปทางประตู แล้วกระซิบถาม "คนไปแล้วหรือ?"

หลีจื่อรีบหันกลับไปมองบานประตูที่ปิดสนิทเพื่อความแน่ใจ "ไปแล้วเจ้าค่ะ! ปิดประตูล็อกแน่นหนาแล้วเจ้าค่ะ!"

ซูหร่วนถึงได้ลอบถอนหายใจยาว พรวดพราดลุกขึ้นมานั่งบนเตียงพลางเอามือทาบอก

"ตกอกตกใจหมด นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว…"

อันที่จริงนางไม่ได้หลับเลยสักนิด

เมื่อคืนถูกเฮ่อเชียนเยี่ยนมาป่วนจนประสาทเสีย หัวสมองยุ่งเหยิงไปหมด พลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาจนดึกดื่น

ดังนั้น ตอนที่เยี่ยนเฉินเข้ามานางจึงรู้สึกตัวในทันที

ตอนนั้นในใจตื่นตระหนกแทบแย่ ทั้งยังไม่รู้ว่าเทพแห่งความซวยตนนี้คิดจะมาไม้ไหน จึงทำได้เพียงหลับตาแกล้งทำเป็นหลับต่อไป

ใครจะไปรู้ว่าเจ้าคนบ้าคนนี้จะนั่งจ้องนางอยู่ข้างเตียงตั้งนานสองนาน แล้วจู่ๆ ก็ยื่นมือมาบีบคอนางเข้าจริงๆ!

วินาทีนั้นวิญญาณนางแทบจะหลุดออกจากร่าง สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ถึงได้ฉุกคิดตะโกนเรียกชื่อเขาออกมา แกล้งทำตัวน่าสงสารบอบบางเพื่อหวังให้เขาใจอ่อน

นึกไม่ถึงว่าจะได้ผลจริงๆ เสียด้วย

ซูหร่วนลูบคอตัวเองด้วยความหวาดผวาที่ยังคงค้างอยู่

ทว่าหลังจากนั้นน่ะสิ…

นางทิ้งตัวหงายหลังลงบนหมอนอีกครา ในหัวพลันผุดคำพูดประโยคสุดท้ายของเยี่ยนเฉินขึ้นมา

‘เรื่องราวก่อนหน้าที่จะได้พบข้า ข้าจะไม่เอาความเจ้า’

‘แต่หากเจ้ายังกล้าไปข้องแวะกับบุรุษอื่นลับหลังข้าอีกล่ะก็ ข้าจะสับพวกมันทิ้งเสีย…แล้วก็จะสับเจ้าด้วย’

ซูหร่วนขนลุกซู่ไปทั้งตัว นางยกมือลูบแขนตัวเองพลางพึมพำเสียงเบาอย่างอดไม่ได้

"อีตานี่ทำไมถึงได้จิตหลอนคลั่งรักเบอร์นี้เนี่ย…"

"คุณหนูพูดว่าอะไรนะเจ้าคะ"

"ไม่มีอะไรหรอก"

ซูหร่วนโบกมือ พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าก็พลอยซีดลงไปอีกหลายส่วน นางคว้าข้อมือของหลีจื่อไว้หมับ

"ก่อนเขาจะไป ได้พูดอะไรไว้บ้างหรือไม่"

หลีจื่อตกใจกับท่าทางหวาดระแวงของนาง จึงเล่าซ้ำเสียงตะกุกตะกัก "ก็…ก็แค่บอกให้บ่าวรู้ความว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูดเจ้าค่ะ…"

ซูหร่วนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เอาเถอะ ไม่ได้มาทวงเรื่องป้ายคำสั่งก็บุญหัวแล้ว

หนึ่งเดือน…

ฉันยังมีเวลาอีกตั้งหนึ่งเดือน

หลีจื่อเห็นนางเงียบไปอีกรอบ จึงอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ ดวงตากลอกไปมาอย่างใคร่รู้ "คุณหนูเจ้าคะ เมื่อคืนท่านกับท่านอ๋อง…อันนั้นกันหรือยังเจ้าคะ"

ซูหร่วนชะงัก "อันนั้นอะไร"

"ก็อันนั้นไงเจ้าค่ะ!" หลีจื่อร้อนใจจนมือไม้โบกไปมา "ก็…ก็เข้าหอไงเล่าเจ้าคะ!"

ซูหร่วนแทบจะสำลักความคิดเชื่อมโยงของสาวใช้ตัวดีตาย "ในหัวเจ้าวันๆ คิดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย!"

"แต่…แต่พวกท่านก็นอนเตียงเดียวกันชัดๆ นี่เจ้าคะ…" หลีจื่อพึมพำอย่างน้อยอกน้อยใจ "ชายโสดหญิงโสดอยู่ร่วมห้องกันสองต่อสอง คงมิใช่แค่นอนห่มผ้าคุยกันเฉยๆ หรอกนะเจ้าคะ"

พูดพลาง สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองลึกเข้าไปใต้สาบเสื้อที่แหวกลงมาของซูหร่วน "คุณหนูเจ้าคะ อย่ามาหลอกบ่าวเลย คุณหนูลองก้มดูตัวเองสิเจ้าคะว่าโดนรังแกจนมีสภาพเป็นอย่างไรแล้ว"

ซูหร่วนชะงักไป ก่อนจะรีบก้มลงมองทันที

"!!!"

ใต้กระดูกไหปลาร้าของนางเต็มไปด้วยรอยแดงประปรายหนาทึบ บางจุดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงอ่อนคล้ายลูกหม่อนสุกงอม และยังลามลึกเข้าไปใต้ร่มผ้าที่ซับในบดบังไว้

"เยี่ยนเฉิน!"

ซูหร่วนแทบจะถลาไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างลนลาน พอมองเงาสะท้อนในคันฉ่องทองเหลือง ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันควัน

ไอ้คนบ้านี่!

เกิดปีจอหรือไงกัน กัดมาได้ขนาดนี้!

เธอรีบดึงคอเสื้อขึ้นตรวจดูให้แน่ใจ เมื่อเห็นว่าบนลำคอไม่มีรอยอะไรหลงเหลืออยู่ ถึงค่อยลอบถอนหายใจโล่งอก

ใต้ไหปลาร้าลงไป หากสวมเสื้อผ้าให้มิดชิดก็ยังพอซ่อนได้ แต่ถ้าทิ้งรอยไว้แถวคอแล้วท่านแม่บังเอิญมาเห็นเข้าล่ะก็ ต่อให้มีปากร้อยปากก็คงแก้ตัวไม่ขึ้นแน่!