บทที่ 64 ใครไม่ไปก็ได้ แต่เจ้าต้องไป

“คุณหนู ท่านกับท่านอ๋อง…จริงหรือเจ้าคะ”

หลีจื่อขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงกระซิบกระซาบ สีหน้าฟ้องชัดว่า ‘ข้าว่าแล้วเชียว’

“ไม่มีทาง!” ซูหร่วนกัดฟันกรอด “ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! เขาแค่…แค่…”

แค่อะไรล่ะ

แค่กอดฟัดจูบเธอไปทั้งคืนงั้นสิ?

พูดออกไป แม้แต่ตัวฉันเองยังไม่เชื่อเลย

หลีจื่อเองก็ไม่เชื่อสักคำอย่างเห็นได้ชัด แต่พอเห็นซูหร่วนเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่กล้าซักไซ้ต่อ

“พอๆ รีบมาแต่งตัวทำผมได้แล้ว” ซูหร่วนสูดหายใจเข้าลึก ข่มความคิดฟุ้งซ่านพิลึกกึกกือพวกนั้นลงไป “ขืนชักช้า ท่านแม่ได้โมโหแน่”

“เจ้าค่ะๆ!”

หลีจื่อมือเป็นระวิง ทั้งบิดผ้าชุบน้ำทั้งหยิบหวี พลางสางผมให้ซูหร่วนไปก็พึมพำไม่หยุด “วันนี้เกล้าผมทรงไหนให้คุณหนูดีนะ ทรงหงส์เหินเมื่อวานงามนัก ขับรูปหน้าของคุณหนูยิ่ง…”

“อะไรก็ได้ รีบๆ เถอะ”

ซูหร่วนขานรับอย่างขอไปที ปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการไปตามใจชอบ ส่วนในหัวกลับกำลังคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว

เรื่องป้ายคำสั่ง ต้องรีบสืบให้กระจ่าง หาตัวขโมยคนนั้นให้เจอแล้วเอายาถอนพิษมาให้ได้

จากนั้นก็…เผ่นต่อ

คนในนิยายเรื่องนี้ ไม่มีใครปกติสักคน

นางเอกก็คิดลึก พระเอกก็คาริสม่าล้นเหลือแต่ไม่เกี่ยวกับฉันสักนิด ตัวร้ายก็เป็นพวกยันเดเระสุดจิต แล้วยังมีเฮ่อเชียนเยี่ยนที่ซ่อนเจตนาอะไรไว้ก็ไม่รู้อีกคน…

ตัวประกอบต๊อกต๋อยที่ทะลุมิติมาอย่างฉัน ต้องมาติดอยู่ท่ามกลางคนพวกนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการเดินไต่เส้นลวดเลยสักนิด

แต่จะสืบยังไงล่ะ

จวนตระกูลซูกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ คนที่มีโอกาสเข้าถึงป้ายคำสั่งนั้นก็มีไม่น้อย ใครๆ ก็อาจฉวยจังหวะชุลมุนขโมยไปได้ทั้งนั้น

เธอนวดหว่างคิ้ว รู้สึกปวดหัวตึ้บขึ้นมาทันที

ช่วยด้วยเถอะ!

…

พอมาถึงเรือนอี๋หลาน สำรับอาหารก็ถูกจัดวางไว้ในโถงเรือนเอกเรียบร้อยแล้ว

แม่ของซูหร่วนนั่งตระหง่านอยู่บนที่นั่งประธาน สวมเสื้อกั๊กตัวยาวผ้าต่วนสีกลีบบัวตัวใหม่ บนใบหน้าไม่หลงเหลือร่องรอยความอิดโรยของเมื่อวานให้เห็นแล้ว

ซูฉิ่งนั่งเบียดอยู่ข้างกาย กำลังยกชามโจ๊กซดเสียงดังซวบๆ ไร้มาดแม่ทัพใหญ่โดยสิ้นเชิง

ส่วนซูหมิงจี้กับยวี่ชิงเหอก็นั่งขนาบซ้ายขวาของทั้งสองคนอย่างเรียบร้อย

“ยังรู้ความจนยอมมาอีกหรือ”

แม่ของซูหร่วนปรายตามองเธอ น้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“นึกว่าหนีออกไปเที่ยวเล่นจนลืมกฎเกณฑ์เรื่องการมาคารวะเช้าเย็นไปหมดแล้วเสียอีก”

ซูหร่วนหลุบตาลง นั่งลงข้างซูหมิงจี้

แก้ตัวไปก็ไร้ประโยชน์ สู้หุบปากเสียดีกว่า

“เอาเถอะน่า ช่างเถอะ” ซูฉิ่งวางชามโจ๊กลง ยิ้มแย้มช่วยไกล่เกลี่ย “เด็กก็กลับมาแล้วนี่อย่างไร เช้าตรู่เช่นนี้อย่าเพิ่งดุนางเลย กินข้าวๆ”

พูดพลางคีบยอดผักกาดหอมสีเขียวสดใส่ลงในชามของแม่ซูหร่วน “ฮูหยินรีบชิมดู นี่เป็นผักสดตามฤดูกาลที่เพิ่งส่งมาจากไร่เมื่อเช้า สดกรอบนักเชียว”

สีหน้าของแม่ซูหร่วนผ่อนคลายลงเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ซูหมิงจี้ได้จังหวะจึงรีบเลื่อนห่อกระดาษทาน้ำมันสองห่อบนโต๊ะไปตรงหน้าซูหร่วน แล้วกระซิบกระซาบยิ้มๆ

“เอ้า ขนมกุ้ยฮวากับถั่วขาวกวนจากร้านเก่าแก่ถนนสายตะวันออก ขนมที่เจ้าชอบกินที่สุดเมื่อก่อน พี่อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าตรู่ไปซื้อมาให้เจ้าโดยเฉพาะ ยังอุ่นๆ อยู่เลย รีบชิมดูสิ”

หัวใจของซูหร่วนพลันอ่อนยวบลง มุมปากยกยิ้มขึ้น

“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ใหญ่”

หางตาของแม่ซูหร่วนกวาดมองภาพนี้ สีหน้าก็พลอยขรึมลงอีกครั้ง นางวางตะเกียบลงแล้วหันไปมองซูหมิงจี้

“จี้เอ๋อร์ ข้าได้ยินว่าคราวนี้เจ้าขนข้าวของกลับมาจากนอกด่านตั้งมากมาย ส่งไปที่เรือนฮวาเฉาหมดเลยรึ”

มือที่กำลังคีบกับข้าวของซูหมิงจี้ชะงัก รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างไป ชำเลืองมองยวี่ชิงเหออย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง

“เรื่องนี้…ท่านแม่ ข้า…”

แม่ของซูหร่วนเอ่ยขัดเขาเรียบๆ น้ำเสียงแฝงการตักเตือน “ชิงเหอก็เป็นน้องสาวที่เติบโตมาด้วยกันกับเจ้า อย่าได้ลำเอียงเลือกที่รักมักที่ชัง ให้คนอื่นเขาเอาไปหัวเราะเยาะได้”

ซูหมิงจี้อ้าปาก กำลังจะอธิบาย

“ท่านแม่เจ้าคะ” ซูหร่วนชิงเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงว่าง่าย “ของของพี่ใหญ่นั้นส่งไปที่เรือนของข้าจริงเจ้าค่ะ แต่เพียงแค่ให้ข้าช่วยคัดแยกให้ก่อนเท่านั้น ไม่ได้ยกให้ข้าทั้งหมด”

“ในบรรดาของเหล่านั้น มีทั้งพับผ้าขนสัตว์มอบให้ท่านแม่ มีดาบโค้งและยาสมุนไพรมอบให้ท่านพ่อ ทั้งยังมีของชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้ข้ากับพี่หญิงด้วย เขาขี้เกียจวุ่นวาย แยกไม่ออกว่าสิ่งใดเป็นของใคร จึงให้ข้าช่วยตรวจดูรอบหนึ่งก่อนเจ้าค่ะ”

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ

“เช้าตรู่วันนี้ ข้าก็ให้สาวใช้ในเรือนนำของที่พี่ใหญ่มอบให้พี่หญิงไปส่งที่เรือนไจอวิ๋นแล้ว คาดว่าป่านนี้ ข้าวของคงส่งไปถึงแล้วเจ้าค่ะ”

ได้ยินดังนั้น หัวคิ้วของแม่ซูหร่วนจึงคลายออก สายตาหยุดอยู่ที่ดวงหน้าของซูหร่วนชั่วครู่ ก่อนจะเบนไปทางซูหมิงจี้ น้ำเสียงอ่อนลง “นับว่าเจ้ายังไม่เสียทีที่เป็นพี่ชาย รู้จักนึกถึงน้องสาวทั้งสองคนในเรือน”

ซูหมิงจี้อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด เหลือบมองซูหร่วนแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ครั้นเห็นเธอขยิบตาให้ จึงเข้าใจความหมายได้ทันทีและพยักหน้ารับตามน้ำ

“ท่านแม่กล่าวได้ถูกต้องแล้วขอรับ”

ยวี่ชิงเหอก้มหน้าลง ค่อยๆ คนโจ๊กในชาม ทว่าสายตากลับอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองซูหร่วนอีกครา

นางรู้ดีแก่ใจว่า ความลำเอียงที่ซูหมิงจี้มีต่อน้องสาวอย่างซูหร่วนนั้นฝังลึกอยู่ในกระดูกมาตั้งแต่เด็ก

เขาอาจจะเห็นนางเป็นน้องสาวจากใจจริงเช่นกัน ทว่าเมื่อใดที่มีเรื่องของซูหร่วนเข้ามาเกี่ยวข้อง เขามักจะนึกถึงความรู้สึกของซูหร่วนก่อนเป็นสัญชาตญาณเสมอ ด้วยกลัวว่าซูหร่วนจะน้อยเนื้อต่ำใจแม้เพียงนิด

จะให้เขาเป็นฝ่ายแบ่งของครึ่งหนึ่งส่งไปที่เรือนไจอวิ๋นเองน่ะหรือ

ไม่มีทาง

เช่นนั้นก็คงเป็นความคิดของซูหร่วนเองแล้ว

ยวี่ชิงเหอตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน ส่งเข้าปากเคี้ยวช้าๆ ประกายความรู้สึกอันซับซ้อนพาดผ่านแววตา

นางหวนนึกถึงพรสวรรค์เชิงกวีที่สะกดคนทั้งงานของซูหร่วนในงานเทศกาลบุปผา นึกถึงการตอบโต้อย่างใจเย็นยามถูกเฉียวจิงม่อหาเรื่องเมื่อวาน แล้วยังการกระทำอันรอบคอบในวันนี้อีก…

ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ ดูเหมือนจะไม่เหมือนซูหร่วนคนเดิมที่วันๆ เอาแต่ตั้งแง่เป็นศัตรูกับนางเสียแล้ว

ฝั่งยวี่ชิงเหอกำลังคิดทบทวนไปสารพัด ส่วนฝั่งซูหร่วนนั้นกลับกำลังกัดขนมกุ้ยฮวาพลางคิดในใจเงียบๆ

ฉันไม่ได้ทำเพื่อเอาใจแม่ของซูหร่วน และยิ่งไม่ได้คิดจะมาเล่นบทพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวอะไรกับยวี่ชิงเหอทั้งนั้น

เพียงแค่รู้สึกว่าซูหมิงจี้ดีต่อฉันจากใจจริง

ส่วนยวี่ชิงเหอนั้นคือนางเอกของนิยายเรื่องนี้

ตามเนื้อเรื่องเดิม ในภายหลังที่ซูหมิงจี้ได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งอย่างก้าวกระโดด ไม่ใช่เพราะบารมีของซูฉิ่งผู้เป็นพ่อ แต่เป็นเพราะยวี่ชิงเหอช่วยพูดสนับสนุนต่อหน้าเสิ่นเจาเย่พระเอกของเรื่อง และช่วยวางหมากในราชสำนักให้ต่างหาก

การผูกมิตรกับลูกพี่ลูกน้องคนที่จะมีอนาคตไกลรุ่งโรจน์คนนี้ไว้ล่วงหน้า มีแต่ข้อดี ไม่มีข้อเสีย

ขณะที่เธอกำลังคิด แม่ของซูหร่วนก็เอ่ยขึ้นมาอีก

“อีกสองวัน ข้าจะไปไหว้พระจุดธูปที่วัดหานซาน พวกเจ้าพี่น้องสามคนก็ตามข้าไปด้วยกันเสีย ในฤดูใบไม้ผลิ ทิวทัศน์ในวัดกำลังงดงาม ถือโอกาสไปผ่อนคลายจิตใจพอดี”

ไปไหว้พระที่วัดหานซานงั้นเหรอ

ใจของซูหร่วนกระตุกวูบ

ในนิยายเดิม ยวี่ชิงเหอก็ได้ ‘บังเอิญพบ’ กับเสิ่นเจาเย่ตอนไปไหว้พระที่วัดหานซานคราวนี้นี่แหละ

เวลานั้นยวี่ชิงเหอกำลังเสี่ยงเซียมซีอยู่ในวัด ส่วนเสิ่นเจาเย่ก็บังเอิญไปจุดตะเกียงอายุวัฒนะเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้สหายศึกที่ล่วงลับพอดี

ทั้งสองสบตากันหน้าองค์พระ แม้จะสนทนากันเพียงไม่กี่ประโยค ทว่านับแต่นั้นต่างฝ่ายต่างก็เริ่มเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อกัน

ถือเป็นจุดเริ่มต้นเส้นเรื่องความรักของพระนางอย่างเป็นทางการ

งานรวมตัวครั้งประวัติศาสตร์ของพระเอกนางเอกแบบนี้ ตัวประกอบอย่างฉันจะเสนอหน้าไปยุ่มย่ามได้ยังไงกัน

ขืนเกิดความผิดพลาดทำให้รายละเอียดอะไรเปลี่ยนไป หรืออยู่ดีๆ มีเรื่องซวยวิ่งเข้าหาตัวจะทำยังไง

“ท่านแม่เจ้าคะ” ซูหร่วนวางชามโจ๊กลง เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ข้าไม่ไป…ได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ได้” แม่ของซูหร่วนไม่แม้แต่จะปรายตามอง ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชาลง “ใครจะไม่ไปก็ได้ทั้งนั้น แต่เจ้าต้องไป”