บทที่ 65 อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่นเด็ดขาด

ซูหร่วนถึงกับสะอึก

ชิวหว่านโหรววางตะเกียบลงแล้วตวัดสายตาเย็นเยียบมองมา

"ช่วงนี้เจ้าทำตัวเหมือนผีเข้า ก่อเรื่องวุ่นวายไปตั้งเท่าไร? หากยังไม่ไปจุดธูปไหว้พระ ปัดเป่าความซวยเสียบ้าง ข้าว่าเจ้าคงคิดจะก่อกบฏพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินแล้วกระมัง"

"แต่ว่า…" ซูหร่วนยังคิดจะดิ้นรนอีกสักนิด

"หร่วนหร่วน" ซูหมิงจี้พูดแทรกขึ้นมาในจังหวะนั้น "ไปด้วยกันเถอะ ดอกท้อที่วัดหานซานกำลังบานสะพรั่ง ก่อนพี่จะไปชายแดนก็อยากไปดูสักครั้ง แต่คลาดโอกาสมาตลอด"

น้ำเสียงของเขามีแววเอาอกเอาใจอยู่หลายส่วน "อีกอย่างขนมดอกท้อที่วัดทำก็อร่อยเลิศล้ำ ทั้งหวานทั้งเหนียวนุ่ม อร่อยกว่าขนมกุ้ยฮวานี่เสียอีก! พี่อยากพาเจ้าไปลองชิมตั้งนานแล้ว"

ซูหร่วนเห็นประกายแห่งความคาดหวังในแววตาของเขา คำปฏิเสธที่จ่ออยู่ริมฝีปากจึงถูกกลืนกลับลงคอไป

นานทีปีหนซูหมิงจี้จะได้กลับมาสักครั้ง หากตนไม่ไว้หน้าเขาแม้เพียงนิดก็คงจะดูเกินไปหน่อย

นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า

"…ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าไป"

ซูหมิงจี้เผยรอยยิ้มเบิกบานขึ้นมาทันตา

"อย่างนี้สิถึงจะว่าง่าย!"

ซูหร่วนกระตุกมุมปาก ในใจแอบคิดคำนวณเงียบๆ ขอแค่ตนตามติดซูหมิงจี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เสนอหน้าเข้าไปใกล้คู่พระนาง ยอมเป็นฉากหลังไร้ตัวตนอย่างแท้จริง ก็น่าจะไม่เกิดเรื่องผิดพลาดอะไรกระมัง?

ตัวประกอบผู้น่าสงสารอย่างฉัน ไม่อยากโดนลูกหลงจากสะเก็ดไฟรักของพวกเขาสักนิดเดียว!

…

ระหว่างทางเดินกลับเรือนฮวาเฉา แสงอรุณลอดผ่านม่านเมฆ สาดส่องทางเดินหินสีเขียวขจีจนสว่างกระจ่างตา

"หลีจื่อ"

ซูหร่วนเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เอี้ยวหน้าถามขึ้นกะทันหัน

"ของมีค่าในห้องข้า ปกติแล้วเจ้าเป็นคนดูแลจัดการเองทั้งหมดหรือ"

หลีจื่อได้ยินดังนั้นก็ร้อง "อ๊ะ" ขึ้นมาคำหนึ่ง ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มเจื่อนอย่างเก้อเขินทันที

"เดิมที… เดิมทีเป็นบ่าวดูแลเจ้าค่ะ"

"แต่สมองของบ่าวคุณหนูก็ทราบดี ขี้หลงขี้ลืมจะตาย แค่เดือนเดียวก็ทำกุญแจหีบหายไปตั้งสามสี่รอบ มีอยู่ครั้งหนึ่งยังเอาคู่กำไลทองคำแท้ที่ฮูหยินสั่งทำไปปนกับเสื้อผ้าเก่า จนเกือบถูกคนในเรือนซักล้างกวาดไปทิ้งแล้ว…"

นางเบะปาก แล้วเล่าต่อด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

"พอแม่นมจางรู้เข้า ก็โกรธจนด่าบ่าวว่าเป็นนังเด็กผลาญสมบัติ บอกว่าหากขืนให้บ่าวดูแลต่อไป สินเดิมของคุณหนูคงถูกบ่าวผลาญจนหมดเกลี้ยงแน่ ดังนั้นภายหลัง… ภายหลังจึงเปลี่ยนให้พี่จิ่นเยี่ยในห้องเป็นคนดูแลแทนเจ้าค่ะ"

"จิ่นเยี่ย?"

ซูหร่วนพอจะคุ้นหูกับชื่อนี้อยู่บ้าง

"แล้วนางดูแลเป็นอย่างไร"

"ดูแลรอบคอบมากเลยเจ้าค่ะ!"

หลีจื่อพยักหน้าทันควัน น้ำเสียงเจือความอิจฉาเล็กน้อย

"ตั้งแต่พี่จิ่นเยี่ยเข้ามารับช่วงต่อ ข้าวของในห้องคุณหนูก็ไม่เคยมีปัญหาอีกเลย เครื่องประดับทุกชิ้น ผ้าทุกพับ ล้วนบันทึกไว้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งไข่มุกเม็ดจิ๋วในกล่องประทินโฉมหายไปเม็ดหนึ่ง นางก็ยังสังเกตเห็นได้ทันที เก่งกว่าบ่าวตั้งเยอะเจ้าค่ะ"

แววตาของซูหร่วนไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อว่า

"เช่นนั้นของรางวัลที่ได้กลับมาจากงานกวีเทศกาลบุปผาคราวก่อน ก็ให้นางเป็นคนดูแลจัดการทั้งหมดเลยหรือ"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ" หลีจื่อพยักหน้าตามตรง "วันนั้นพอกลับมา บ่าวก็ส่งของทั้งหมดให้พี่จิ่นเยี่ย เป็นนางที่ตรวจนับทีละชิ้นแล้วเก็บเข้าคลังเจ้าค่ะ"

พูดจบนางก็กะพริบตาปริบๆ เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ เอ่ยถามด้วยความสงสัย "คุณหนูถามเรื่องพวกนี้ไปทำไมหรือเจ้าคะ"

ซูหร่วนหยุดฝีเท้า ชำเลืองมองซ้ายขวาเห็นว่าใต้ระเบียงทางเดินปลอดคน จึงกวักนิ้วเรียกหลีจื่อ

หลีจื่อรีบเอียงหูแนบเข้าไปทันที

ซูหร่วนกดเสียงต่ำ กระซิบกระซาบข้างหูนางอยู่สองสามประโยค สุดท้ายจึงถามว่า "เข้าใจหรือไม่"

หลีจื่อพยักหน้าหงึกๆ อย่างขึงขังจริงจัง

"บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!"

เมื่อสองนายบ่าวกลับมาถึงเรือนฮวาเฉา ดวงตะวันก็ลอยสูงขึ้นมากแล้ว แสงสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วทั้งลานเรือน

พอเหยียบย่างเข้าประตูห้องใหญ่ ก็เห็นสาวใช้คนหนึ่งสวมเสื้อกั๊กผ้าเนื้อดีสีเขียวน้ำทะเล เกล้าผมมวยสองข้าง กำลังหันหลังให้ประตู มือไม้คล่องแคล่วเก็บพับฟูกแพรบนเตียงนอน

นั่นคือจิ่นเยี่ยนั่นเอง

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า จิ่นเยี่ยก็หันขวับกลับมาทันที พอเห็นว่าเป็นซูหร่วน ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มอย่างรู้กาลเทศะ นางหันไปรินน้ำชาอุ่นๆ จากบนโต๊ะแล้วยกมายื่นส่งให้

"คุณหนูกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ดื่มชาแก้กระหายก่อนเถิดเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนรับถ้วยชามาจิบคำหนึ่ง แล้วจึงแสร้งทำเป็นเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ เอ่ยลอยๆ ว่า "จริงสิ อีกสองวันข้าจะต้องไปจุดธูปไหว้พระที่วัดหานซาน เจ้าไปหาปิ่นหยกขาวแกะสลักลายนกนางแอ่นเหินลมของข้าออกมาที ถึงเวลานั้นข้าจะใส่"

จิ่นเยี่ยได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ปิ่นหยกขาวแกะสลักลายนกนางแอ่นหรือเจ้าคะ คุณหนู ในห้องเราดูเหมือนจะไม่มีปิ่นลวดลายเช่นนี้นะเจ้าคะ คุณหนูจำผิดไปหรือไม่เจ้าคะ"

ซูหร่วนส่งเสียง "อ้อ" พลางยกมือขึ้นคลึงขมับ ทำท่าครุ่นคิดทบทวน "ไม่ใช่นกนางแอ่นหรอกหรือ เหมือนจะเป็นลายฝักบัวแกะสลักกระมัง ฝังทัวร์มาลีนสีเขียวไว้สองเม็ดทำเป็นเม็ดบัวน่ะ"

จิ่นเยี่ยแทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางหันหลังเดินไปที่ชั้นวางของโบราณติดผนัง ดึงลิ้นชักเล็กอันหนึ่งออกมาก่อนจะหยิบปิ่นด้ามหนึ่งออกมาจากช่องที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่นุ่ม จากนั้นจึงสาวเท้าเดินกลับมา ประคองส่งให้ตรงหน้าซูหร่วนด้วยสองมือ

"ที่คุณหนูกล่าวถึง ใช่ด้ามนี้หรือไม่เจ้าคะ"

ซูหร่วนรับมา หมุนดูในมือไปมาแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ใช่ เจ้าความจำเป็นเลิศจริงๆ ข้าวของรกรุงรังในห้องข้านี้ ก็มีแต่เจ้านี่แหละที่จัดแจงได้เป็นระเบียบเรียบร้อย"

จิ่นเยี่ยเม้มปากยิ้ม น้ำเสียงยิ่งฟังดูเฉลียวฉลาดคล่องแคล่ว "คุณหนูชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ความจำของบ่าวก็แค่ธรรมดาทั่วไป เพียงแต่เรื่องของคุณหนู บ่าวไม่กล้าที่จะละเลยเท่านั้นเองเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนยกยิ้มมุมปาก "เอาเถอะ เจ้าออกไปทำงานต่อเถอะ ทางนี้ไม่ต้องอยู่ปรนนิบัติแล้ว"

จิ่นเยี่ยย่อกายคารวะแล้วหมุนตัวถอยออกไป

บานประตูค่อยๆ ปิดสนิทลง

ซูหร่วนจ้องมองบานประตูนั้น นิ่งเงียบไปสองอึดใจ ก่อนจะส่งสายตาให้หลีจื่อที่อยู่ข้างๆ

หลีจื่อเข้าใจความหมายในทันที นางสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วแกล้งขึ้นเสียงสูง "คุณหนู! คุณหนูแน่ใจจริงๆ หรือเจ้าคะว่าของชิ้นนั้นจิ่นเยี่ยเป็นคนขโมยไป นางดูออกจะซื่อสัตย์นี่เจ้าคะ!"

เงาร่างที่อยู่นอกประตูพลันชะงักกึก

ซูหร่วนจึงแกล้งกดเสียงต่ำลง เอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงดุว่า "เจ้าเบาเสียงลงหน่อย! จะตะโกนทำไม เรื่องยังสืบสาวไม่แน่ชัด เพียงแค่มีจุดน่าสงสัยอยู่บ้างเท่านั้น เจ้าเอะอะเสียงดังเช่นนี้ ประเดี๋ยวก็แหวกหญ้าให้งูตื่นกันพอดี!"

หลีจื่อรีบยกมือปิดปากทันที "คุณหนูโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ"

เงาร่างนอกประตูชะงักอยู่อีกสองสามอึดใจ จึงเริ่มขยับตัว แล้วค่อยๆ ย่องจากไป

หลีจื่อรีบซอยเท้ามุดไปที่ริมหน้าต่าง แอบเกาะช่องมองชะเง้อออกไปดู จนกระทั่งแน่ใจว่าเงาร่างนั้นเดินไปไกลแล้วจริงๆ ถึงได้หดหัวกลับเข้ามา "คุณหนู วิธีนี้จะได้ผลจริงหรือเจ้าคะ"

ซูหร่วนส่ายหน้า "ไม่รู้สิ"

นางเขี่ยถ้วยชาข้างมือ แววตาทอประกายลึกล้ำ "แต่จิ่นเยี่ยรู้เรื่องข้าวของในห้องพวกเราละเอียดลออถึงเพียงนั้น กระทั่งปิ่นเล่มเดียวยังจำได้แม่นยำ ของสำคัญอย่างป้ายคำสั่งหายไป นางจะไม่รู้ได้อย่างไร"

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองหลีจื่อ

"เช่นนี้แล้ว ย่อมมีความเป็นไปได้เพียงสองทาง หนึ่งคือนางพบแล้วแต่กลัวว่าจะถูกลงโทษ จึงไม่ได้บอก หรือข้อสอง… ของชิ้นนั้น เดิมทีก็เป็นนางเองที่ขโมยไป"

หลีจื่อฟังแล้วเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของซูหร่วน ก็พลอยตื่นตระหนกตามไปด้วย

"เช่นนั้นตอนนี้บ่าวต้องทำอย่างไรต่อเจ้าคะ"

ซูหร่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกระซิบเสียงเบา

"ช่วงสองสามวันนี้เจ้าคอยจับตาดูจิ่นเยี่ยให้ดี ดูว่านางมีท่าทีอะไรผิดปกติหรือไม่ ได้ติดต่อกับคนนอกจวนบ้างไหม หากมีความเคลื่อนไหวอะไร ให้รีบมารายงานข้าทันที"

"เจ้าค่ะ!"

หลีจื่อพยักหน้าอย่างแรง หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป

"ช้าก่อน" ซูหร่วนเรียกนางไว้ พลางกำชับซ้ำ "จำไว้ว่าต้องฉลาดรู้ความ อย่าทำให้นางรู้ตัวเด็ดขาด"

หลีจื่อตบอกตัวเองอย่างขึงขัง "คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ คราวนี้บ่าวจะระวังตัวเป็นอย่างดีแน่นอน!"

พูดจบนางก็เปิดประตู แล้วแอบย่องออกไปทันที