บทที่ 66 ฮูหยินเฮ่อก็เคยมา!

คืนนั้น ซูหร่วนกำลังเตรียมตัวจะเข้านอน เพิ่งปลดมวยผมลง หลีจื่อก็ผลักประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน

"คุณหนูเจ้าคะ! มีความเคลื่อนไหวแล้วเจ้าค่ะ!"

มือของซูหร่วนยังถือดอกไม้ประดับผมค้างอยู่ พอได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป

"เร็วขนาดนี้เชียว?"

"เจ้าค่ะ!"

หลีจื่อขยับเข้ามาใกล้พลางลดเสียงลงกระซิบกระซาบ

"บ่าวคอยจับตาดูอยู่ตลอดเจ้าค่ะ เมื่อครู่นางอาศัยจังหวะตอนคนกำลังลงกลอนประตู แอบหอบห่อผ้าเล็กๆ ย่องไปทางเรือนหลัง ดูท่าทางแล้ว…เหมือนจะกลัวความผิดจนคิดหลบหนีเจ้าค่ะ!"

ได้ยินเช่นนั้น ซูหร่วนก็ไม่มัวรอเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกต่อไป นางคว้าผ้าคลุมไหล่ที่พาดอยู่บนฉากกั้นลมมาสวมทับทันที

"ไป พาข้าไปดู"

นายบ่าวสองคนย่องผ่านระเบียงทางเดินอย่างเงียบเชียบ อาศัยแสงสลัวรางจากโคมไฟใต้ชายคา มองเห็นเงาร่างลับๆ ล่อๆ ร่างหนึ่งกำลังลัดเลาะไปตามโคนกำแพง มุ่งหน้าสู่เรือนหลังอย่างรีบร้อนแต่ไกล

นั่นคือจิ่นเยี่ยจริงๆ ด้วย

นางเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าตัวเก่าซอมซ่อที่ไม่สะดุดตา บนหลังสะพายห่อผ้าสีครามที่ตุงแน่น ก้าวย่างทั้งรวดเร็วและเร่งรีบ คอยเหลียวซ้ายแลขวาอยู่เป็นระยะ ท่าทางมีพิรุธไม่ต่างจากหัวขโมย

ซูหร่วนกับหลีจื่อสบตากัน ก่อนจะกลั้นหายใจแล้วแอบสะกดรอยตามไปห่างๆ

ไม่นานนัก จิ่นเยี่ยก็หยุดฝีเท้าลงใต้โคนกำแพงตรงมุมลับตาคนแห่งหนึ่ง นางกวาดสายตามองซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง ครั้นเห็นว่าปลอดคน จึงดัดเสียงต่ำเลียนเสียงแมวร้องขึ้นมาสองครา

"เหมียว… เหมียว…"

ชั่วอึดใจต่อมา พุ่มไม้ตรงอีกฟากของกำแพงก็ส่งเสียงสวบสาบ ก่อนที่ชายคนหนึ่งในชุดเสื้อสั้นทะมัดทะแมงสีน้ำตาลอมเทาแบบบ่าวชายจะปีนข้ามกำแพง แล้วกระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว

"พี่ต้าเหริน!"

ทันทีที่จิ่นเยี่ยเห็นหน้าเขา น้ำตาก็ร่วงพรูลงมาราวกับทำนบแตก นางปรี่เข้าไปกำแขนเสื้อเขาไว้แน่น

บ่าวชายที่ชื่อต้าเหรินรีบกุมมือนางไว้ด้วยความตระหนกปนร้อนใจ "เกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดถึงรีบร้อนมาพบข้าเช่นนี้ มิใช่ว่าเราตกลงกันไว้แล้วหรือว่าจะรอ…"

จิ่นเยี่ยสะอื้นไห้พลางเอ่ยขัดขึ้น "ข้า… เรื่องที่ข้าขโมยของ ดูเหมือนคุณหนูจะจับได้แล้ว!"

ใต้เท้าหลี่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "เป็นไปได้อย่างไร เจ้าบอกเองมิใช่หรือว่าทำอย่างมิดชิด ไม่มีทางถูกจับได้น่ะ"

"ข้าก็ไม่รู้ว่าคุณหนูรู้ได้อย่างไรเจ้าค่ะ" จิ่นเยี่ยร้อนใจจนน้ำตาร่วงเผาะๆ "แต่วันนี้นางจู่ๆ ก็ถามถึงเรื่องในเรือนเก็บของ ซ้ำยังเจาะจงถามหาเครื่องประดับตั้งหลายชิ้น ท่าทางแบบนั้น… ชัดเจนว่ากำลังสงสัยและลองเชิงข้าอยู่แน่ๆ!"

นางคว้าแขนของใต้เท้าหลี่แน่น นิ้วมือสั่นระริก "พี่ต้าเหริน พวกเราหนีกันเถอะเจ้าค่ะ! หากรอให้คุณหนูสืบสาวมาถึงตัวข้าได้จริงๆ พวกเราตายแน่!"

"หนีงั้นหรือ"

ใต้เท้าหลี่ชะงักไป สีหน้าแฝงความรู้สึกลังเล

"แต่ว่า…"

"ไม่ต้องแต่แล้วเจ้าค่ะ!" จิ่นเยี่ยปาดน้ำตา แล้วเหวี่ยงห่อผ้าบนหลังมาข้างหน้า "ท่านดูสิ ข้าเอาเงินเก็บส่วนตัวตลอดหลายปีที่ผ่านมาออกมาหมดแล้ว! พวกเราหนีไป หาเมืองเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จักเปิดร้านค้าขาย ใช้ชีวิตรอดได้แน่นอนเจ้าค่ะ!"

"ขอแค่พวกเราได้อยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตกันดีๆ ก็ประเสริฐกว่าสิ่งใดแล้ว มิใช่หรือเจ้าคะ"

ใต้เท้าหลี่มองดวงตาแดงก่ำที่ผ่านการร้องไห้ของนางแล้วกัดฟันแน่น "ได้! เจ้าอยู่ที่ใด ข้าก็จะอยู่ที่นั่น!"

เขาย่อตัวลงพลางตบบนไหล่ตนเอง

"มา เจ้าเหยียบบนหลังข้าก่อน พอข้าดันเจ้าข้ามกำแพงไปแล้วจะรีบตามไป"

จิ่นเยี่ยสะอึกสะอื้นพยักหน้า ทำตามที่บอกด้วยการยกเท้าเหยียบขึ้นบนไหล่เขา อาศัยแรงส่งจนปีนขึ้นไปเกาะบนขอบกำแพงได้พอดี

"จะหนีไปไหนกัน!"

หลีจื่อพุ่งปราดออกมาจากหลังเขาจำลองดุจลูกศรหลุดจากแล่ง คว้าขาที่ห้อยอยู่กลางอากาศของจิ่นเยี่ยไว้หมับ แล้วกระชากลงมาเต็มแรง

"กรี๊ด!"

จิ่นเยี่ยหวีดร้องด้วยความตกใจ ร่างทั้งร่างร่วงลงมาจากกำแพงกระแทกพื้นอย่างจัง ห่อผ้ากระจายออก เครื่องประดับเงินและเหรียญเงินกลิ้งเกลื่อนดังกริ๊งกร๊าง

ใต้เท้าหลี่หน้าถอดสี สัญชาตญาณสั่งให้พุ่งเข้าไปปกป้องจิ่นเยี่ย ทว่าพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นซูหร่วนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้ว

ใต้แสงจันทร์ นางสวมเสื้อคลุมสีเรียบ ใบหน้าปราศจากอารมณ์ ทว่าแววตากลับเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

"คุณ… คุณหนู…"

จิ่นเยี่ยหน้าซีดเผือด คุกเข่าตัวสั่นงันงก โขกศีรษะลงกับแผ่นหินเขียวเสียงดังทึบ

"บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ!"

ใต้เท้าหลี่เองก็คุกเข่าลงเสียงดัง "ตุบ" โขกศีรษะซ้ำๆ "คุณหนูโปรดไว้ชีวิตด้วยขอรับ! ทั้งหมดเป็นความคิดของข้าน้อย ไม่เกี่ยวกับจิ่นเยี่ยเลย! คุณหนูจะเฆี่ยนจะตี จะฆ่าจะแกง ก็ลงที่ข้าน้อยเถอะขอรับ!"

ซูหร่วนย่อตัวลงช้าๆ สบตากับจิ่นเยี่ย "ไว้ชีวิตน่ะได้ แต่ของที่ขโมยไปล่ะ อยู่ที่ไหน"

จิ่นเยี่ยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เค้นคำพูดออกมาจากซอกฟัน "กำ… กำไลขายไปแล้วเจ้าค่ะ…"

"กำไลหรือ?" ซูหร่วนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ใต้เท้าหลี่รีบคุกเข่าขยับเข้ามาสองก้าว เอาตัวบังหน้าจิ่นเยี่ยไว้ แล้วโขกศีรษะลงเสียงดังโป๊กๆ อีกสองที

"คุณหนูโปรดฟังข้าน้อยอธิบายก่อนขอรับ! กำไลหยกวงนั้น ข้าน้อยเป็นคนบอกให้จิ่นเยี่ยไปขโมยมาเอง! มารดาชราของข้าน้อยล้มป่วยหนัก ข้าน้อยไม่มีเงินค่ายาจริงๆ ถึงได้หน้ามืดตามัวทำเรื่องชั่วช้าลงไป! จิ่นเยี่ยเพียงแค่อยากช่วยข้าน้อยเท่านั้นขอรับ!"

"คุณหนูจะโบยข้าน้อยให้ตายหรือจะส่งตัวให้ทางการ ข้าน้อยก็ไม่ขอแก้ตัวแม้แต่ครึ่งคำ! ขอเพียงคุณหนูโปรดละเว้นจิ่นเยี่ยด้วยเถอะขอรับ!"

ซูหร่วนคิดไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นสาเหตุนี้ไปได้

นางมองคู่นกยวนยางที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า ความดุดันเด็ดขาดที่เตรียมมาจับโจรในใจก็พลันมลายหายไปเกินครึ่ง

"แล้วป้ายคำสั่งล่ะ"

ใต้เท้าหลี่ชะงัก หันไปมองจิ่นเยี่ยด้วยความงุนงง

"ป้าย… ป้ายคำสั่งหรือเจ้าคะ"

จิ่นเยี่ยเองก็ต้องนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

"ที่คุณหนูถาม… คือป้ายคำสั่งจวนอ๋องเจาที่ได้กลับมาจากงานกวีเทศกาลบุปผาหรือเจ้าคะ"

ซูหร่วนจ้องหน้านาง "เจ้าจำได้ใช่หรือไม่"

"มี… มีเจ้าค่ะ!" จิ่นเยี่ยผงกศีรษะรัวเร็ว "ป้ายคำสั่งนั่น หลังจากที่คุณหนูชนะได้กลับมา ตอนตรวจนับของรางวัล บ่าวเป็นคนเก็บมันไว้ในกล่องเครื่องประดับชั้นล่างสุดของโต๊ะเครื่องแป้งด้วยมือตัวเองเลยเจ้าค่ะ วางรวมอยู่กับพวกปิ่นปักผมที่ไม่ค่อยได้หยิบมาใช้"

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ"

"หลังจากนั้น…" เสียงของจิ่นเยี่ยสั่นเทายิ่งกว่าเดิม "หลังจากนั้นไม่รู้ทำไม จู่ๆ มันก็หายไปเจ้าค่ะ"

หลีจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ อดรนทนไม่ไหว โพล่งขึ้นมา "ในเมื่อเจ้ารู้ว่าหายไป แล้วเหตุใดถึงไม่บอก!"

จิ่นเยี่ยสะดุ้งสุดตัว น้ำตาไหลพรากออกมาอีกระลอก "บ่าว… บ่าวไม่กล้าบอกเจ้าค่ะ…"

"ป้ายคำสั่งนั่นเป็นของเดิมพันจากท่านอ๋องเจา เป็นของสำคัญล้ำค่าถึงเพียงนั้น! ซ้ำยังมาหายไปในช่วงสองสามวันที่คุณหนูหนีออกจากจวนไปอีก ตอนนั้นฮูหยินกำลังร้อนใจแทบคลั่งเรื่องที่คุณหนูหายตัวไป หากบ่าวไปรายงานเวลานั้นว่าทำป้ายคำสั่งหาย… ยามที่ฮูหยินกำลังบันดาลโทสะ ต่อให้ตีบ่าวจนตายก็ยังถือว่าสถานเบาไปด้วยซ้ำ!"

นางสะอึกสะอื้นพลางเล่าต่อ

"ต่อมา… ต่อมาพอเห็นว่าไม่มีใครเอ่ยถามถึงป้ายคำสั่งนั้นเลย บ่าวก็แอบหวังลมๆ แล้งๆ คิดว่าคงไม่มีใครสังเกตเห็น ก็เลย… ยิ่งไม่กล้าเป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นมาเจ้าค่ะ…"

ซูหร่วนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ "เจ้าเอาไปแค่กำไลวงเดียวจริงๆ หรือ ป้ายคำสั่งนั่นไม่ได้เอาไปแน่นะ"

จิ่นเยี่ยส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย คราบฝุ่นผสมกับน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า "บ่าวขอสาบานต่อฟ้าดินได้เลยเจ้าค่ะ! บ่าวหยิบไปแค่กำไลหยกวงนั้นวงเดียว เอาไปจำนำได้เงินมาห้าสิบตำลึงเพื่อช่วยพี่ต้าเหรินแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ส่วนของอย่างอื่น ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกสิบเท่า บ่าวก็ไม่กล้าแตะต้องเลยเจ้าค่ะ!"

ซูหร่วนเชื่อไปแล้วเจ็ดแปดส่วน จึงถามต่อ

"แล้วเจ้ายังจำได้หรือไม่ว่า ก่อนจะพบว่าป้ายคำสั่งหายไป มีใครเคยเข้ามาในห้องข้าบ้าง"

จิ่นเยี่ยขมวดคิ้ว พยายามนึกย้อนทบทวน "ช่วงสองสามวันนั้นคนทั้งจวนวุ่นวายกันไปหมด มีคนเดินเข้าออกตั้งหลายคนเจ้าค่ะ อย่างฮูหยินกับแม่นมจางก็แวะมาทุกวัน คุณหนูญาติผู้น้อง (ยวี่ชิงเหอ)ก็ติดตามมาเป็นเพื่อนตั้งหลายหน ส่วนคนอื่น…"

นางชะงักไป จู่ๆ ก็ร้อง "อ๊ะ" ขึ้นมาคำหนึ่ง

"จริงด้วย! ฮูหยินเฮ่อก็เคยมาเจ้าค่ะ!"