บทที่ 67 เดี๋ยวนี้เจ้าชักจะเดาใจเปิ่นหวางเก่งขึ้นทุกวัน

แววตาของซูหร่วนพลันไหววูบ "แม่ของเฮ่อเชียนเยี่ยนหรือ?"

"เจ้าค่ะ!" จิ่นเยี่ยพยักหน้า "ฮูหยินเฮ่อตั้งใจมาปลอบใจฮูหยิน แล้วยังถามไถ่อีกหลายประโยค แต่ก็นั่งอยู่ไม่นาน เพียงชั่วเวลาดื่มชาถ้วยเดียวก็กลับไปเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนขมวดคิ้วมุ่น จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

จะเป็นนางจริงหรือ?

สตรีม่ายที่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องพระทั้งวัน แทบจะไร้ตัวตนในจวนตระกูลซูคนนั้นเนี่ยนะ?

แล้วแรงจูงใจเล่าคืออะไร?

"คุณหนู…" จิ่นเยี่ยเห็นนางเงียบไปนาน จึงเอ่ยเรียกอีกคราด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "บ่าวพูดทุกอย่างที่รู้ไปหมดแล้ว ได้โปรดคุณหนูไว้ชีวิตด้วยเถิดเจ้าค่ะ…"

ซูหร่วนได้สติ หลุบตามองคนสองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น คนหนึ่งกลัวจนหน้าซีดเผือด อีกคนก็เอาตัวบังไว้ข้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ช่างเหมือนนกคุ่มสองตัวที่รอวันถูกเชือดไม่มีผิด

"เอาเถอะ ข้ารู้แล้ว"

นางลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินที่เปื้อนกระโปรงเบาๆ

"รีบกลับไปนอนได้แล้ว"

จิ่นเยี่ยกับหลี่ต้าเหรินชะงักไปพร้อมกัน ทั้งสองเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา แล้วมองซูหร่วนตาค้าง

"คุณหนู…จะไม่ลงทัณฑ์พวกเราหรือเจ้าคะ?"

ซูหร่วนปรายตามองทั้งคู่พลางขมวดคิ้ว "ทำไมรึ? ยังอยากจะไปเปิดหูเปิดตาในคุกใต้ถุนศาลอีกหรืออย่างไร?"

"ไม่ขอรับ/ไม่เจ้าค่ะ!"

ทั้งสองส่ายหน้ารัวเป็นกลองป๋องแป๋ง

"ก็แค่นั้นแหละ" ซูหร่วนหันหลัง กระชับเสื้อคลุมบนร่างให้แน่นขึ้น "ถ้าพวกเจ้าอยากจะหนีต่อ…ก็ตามใจ ข้าจะทำเป็นว่าคืนนี้ไม่เคยเห็นพวกเจ้าก็แล้วกัน"

พูดจบ นางก็พาหลีจื่อเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีก

น้ำตาของจิ่นเยี่ยทะลักออกมาอีกระลอก นางโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงตามหลังเงาร่างของซูหร่วนที่กำลังเดินไกลออกไป

"ขอบพระคุณคุณหนูเจ้าค่ะ!"

เดินออกมาได้ไกลโข หลีจื่อถึงอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังกลับไปมอง พลางเอ่ยถามเสียงเบา "คุณหนู จะปล่อยไปแค่นี้จริงๆ หรือเจ้าคะ?"

"ไม่อย่างนั้นเล่า?" ฝีเท้าของซูหร่วนมิได้หยุดลง น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง "จะให้โบยสักยก? หรือส่งตัวให้ทางการ? กำไลวงนั้นมันจะมีค่าสักกี่ตำลึงกัน อีกอย่างพวกเขาก็ทำไปเพื่อช่วยคน"

หลีจื่อคิดตามแล้วก็เห็นว่าจริง ทว่าในใจยังคงค้างคา "แต่เรื่องป้ายคำสั่งนั่นยังสืบไม่ได้ความเลยนะเจ้าคะ…"

"จะรีบร้อนไปไย?" ซูหร่วนแหงนหน้ามองเสี้ยวจันทราบนฟากฟ้าแล้วถอนหายใจยาว "อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าไม่ใช่จิ่นเยี่ยขโมยไป ถือว่าไม่ได้เหนื่อยเปล่าก็แล้วกัน"

นางชะงักไปครู่หนึ่ง พลันนึกถึงสองแม่ลูกตระกูลเฮ่อขึ้นมาได้

"หลีจื่อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าปกติแล้วฮูหยินเฮ่อสนิทสนมกับผู้ใดบ้าง? หรือมีสิ่งใดผิดแผกไปจากคนอื่นหรือไม่?"

หลีจื่อเอียงคอคิด "เรื่องนี้…บ่าวก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรเจ้าค่ะ นับแต่ฮูหยินเฮ่อเข้ามาอยู่ในจวน ก็เอาแต่ขังตัวเองสวดมนต์อยู่ในห้องพระทั้งวัน ปกติแทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากประตูเรือน จะโผล่หน้ามาให้เห็นก็เฉพาะช่วงเทศกาลปีใหม่เท่านั้น คนในจวนต่างก็พูดกันว่านางเป็นคนเฉยชา ไม่ชอบสุงสิงกับใครเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนส่งเสียง "อืม" คำหนึ่ง แล้วถามต่อ "แล้วเฮ่อเชียนเยี่ยนเล่า เจ้ารู้จักเขามากน้อยแค่ไหน?"

หลีจื่อชะงักไป สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกกึกกือขึ้นมาเล็กน้อย "คุณชายเฮ่อหรือเจ้าคะ…ดูเผินๆ เหมือนนิสัยดีมาก อ่อนโยนกับทุกคน แต่ว่า…"

นางใคร่ครวญอยู่นานกว่าจะหาคำพูดได้ "แต่กลับทำให้คนรู้สึกว่าไม่ค่อยจริงใจเจ้าค่ะ"

"ไม่ค่อยจริงใจหรือ?"

"เจ้าค่ะ" หลีจื่อพยักหน้า "อย่างเวลาที่เขายิ้ม ทั้งที่กำลังยิ้มอยู่แท้ๆ แต่ดวงตาคู่นั้น…บ่าวกลับรู้สึกว่ามันไม่อบอุ่นเอาเสียเลย"

ซูหร่วนได้ยินเช่นนั้นก็นึกถึงดวงตาคู่นั้นของเขาขึ้นมาเหมือนกัน

มันเย็นเยียบเหมือนหมาป่าจริงๆ นั่นแหละ

"แต่ว่า เหตุใดจู่ๆ คุณหนูถึงถามถึงคุณชายเฮ่อขึ้นมาได้ล่ะเจ้าคะ?" หลีจื่อกะพริบตาปริบๆ อย่างสงสัย

"ถามดูเฉยๆ น่ะ" ซูหร่วนดึงความคิดกลับมาแล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น "เอาละ รีบกลับกันเถอะ"

สองแม่ลูกตระกูลเฮ่อจะมีปัญหาหรือไม่ คงต้องหาโอกาสหยั่งเชิงดูอีกที

…

จวนอ๋องเจา ห้องหนังสือ

บานหน้าต่างเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง สายลมราตรีพัดพากลิ่นหอมของดอกซ่อนกลิ่นหน้าลานเรือนโชยเข้ามา ทำให้เปลวเทียนบนโต๊ะไหวระริก

"เว่ยเฟิง"

สิ้นเสียงเรียก ประตูก็ถูกผลักเปิดออก เว่ยเฟิงก้มหน้าก้าวเข้ามาข้างในแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม "ท่านอ๋อง"

"ทางจวนตระกูลซู มีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง?"

เว่ยเฟิงย่อมรู้ดีว่าเขากำลังถามถึงใคร จึงรีบรายงาน "ช่วงสองสามวันนี้คุณหนูรองซูแอบสืบหาเบาะแสของป้ายคำสั่งอยู่เงียบๆ ขอรับ อาศัยข้ออ้างเรื่องตรวจนับห้องเก็บของ ค้นทั่วทุกซอกทุกมุมในเรือน แม้แต่ยายแก่เฝ้าเวรยามค่ำคืนก็ไม่เว้น"

เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมว่า "แต่ว่า…ดูท่าทางแล้ว เหมือนจะยังไม่มีความคืบหน้าอะไรขอรับ"

เยี่ยนเฉินส่งเสียง "อืม" ในลำคอ แล้วเอ่ยถามต่อ

"แล้วคนแซ่เฮ่อเล่า?"

"เรียนท่านอ๋อง ทางด้านเฮ่อเชียนเยี่ยนก็ตรวจสอบแล้วขอรับ" เว่ยเฟิงตอบอย่างรวดเร็ว "ความเป็นมาของคนผู้นี้ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เป็นบุตรชายคนเดียวของเฮ่อถิงจางจริงๆ สามปีก่อนติดตามซูฉิ่งเข้ามาในจวน จากนั้นก็ร่ำเรียนและฝึกยุทธ์อยู่กับซูหมิงจี้มาโดยตลอด ปีกลายก็ร่วมเดินทางไปหาประสบการณ์ที่ชายแดนด้วยกัน"

"สองสามวันนี้ก็จับตาดูอย่างใกล้ชิด ยังไม่พบว่าเขาติดต่อกับบุคคลน่าสงสัยแต่อย่างใด พฤติกรรมก็ปกติดี กลางวันส่วนใหญ่จะอยู่ที่เรือนของซูหมิงจี้ นานๆ ครั้งถึงจะออกจากจวน และก็ไปเพียงร้านหนังสือหรือโรงน้ำชา ไม่มีสิ่งใดผิดแผกขอรับ"

เยี่ยนเฉินมิได้เอ่ยปาก

นิ้วมือเรียวยาววางทาบอยู่บนที่พักแขน เคาะลงไปเป็นจังหวะเบาๆ เกิดเสียง "ต๊อก ต๊อก" แผ่วเบา

หัวใจของเว่ยเฟิงเต้นระทึกขึ้นลงตามจังหวะเสียงนั้น

เนิ่นนานกว่าจะได้ยินเขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ "เจ้าจงใจกวนโทสะเปิ่นหวางใช่หรือไม่?"

หัวใจของเว่ยเฟิงกระตุกวาบ รีบคุกเข่าลงทันที

"ผู้น้อยมิกล้าขอรับ!"

เหงื่อเย็นผุดซึมขึ้นมาเต็มหน้าผาก ทว่าสมองกลับแล่นเร็วจี๋ในชั่วพริบตานั้น

ท่านอ๋องถามถึงเฮ่อเชียนเยี่ยน

แต่สิ่งที่ท่านอ๋องอยากฟัง ย่อมมิใช่ผลการตรวจสอบพวกนี้…

หรือว่า…

เว่ยเฟิงกัดฟันแน่น กดเสียงให้ต่ำลง "นับตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา เฮ่อเชียนเยี่ยนก็ไม่เคยเหยียบย่างเข้าไปในห้องของคุณหนูรองซูอีกเลยขอรับ ทั้งสองแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ ในจวนเลย"

"คุณหนูรองซูส่วนใหญ่อยู่แต่ในเรือนของตนเอง นานทีปีหนจึงจะออกไปข้างนอก ก็เพียงแค่ไปคารวะฮูหยินซู หรือไม่ก็พูดคุยกับซูหมิงจี้ไม่กี่ประโยค มิได้อยู่ตามลำพังกับเฮ่อเชียนเยี่ยนเลยขอรับ"

ห้องหนังสือเงียบสงัดไปชั่วขณะ

"อืม"

เยี่ยนเฉินส่งเสียงตอบรับแผ่วเบาในลำคอ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง ความเย็นชาบนใบหน้าดูเหมือนจะคลายลงไปบ้าง

หินก้อนใหญ่ในใจของเว่ยเฟิงพลันยกออกได้เสียที

รอดตัวไป เดาถูกจริงๆ ด้วย

เยี่ยนเฉินมิได้มองเขาอีก ปลายนิ้วเคาะลงบนที่พักแขนอีกครา "จะว่าไปสตรีผู้นั้นก็มีแค่ความฉลาดแกมโกงเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น สาวใช้ข้างกายนางยิ่งหัวทึบเข้าไปใหญ่"

"เจ้าส่งคนไปคอยจับตาดูไว้หน่อย อย่าให้พวกนางเอะอะโวยวายจนเรื่องใหญ่โต เดี๋ยวปลาที่เปิ่นหวางจะตกจะตื่นเสียก่อน"

เว่ยเฟิงก้มหน้า มุมปากอดกระตุกมิได้

ปากท่านอ๋องก็บอกว่ากลัวเสียแผนการตกปลา แต่คำพูดคำจาพวกนี้ ฟังอย่างไรก็ชัดเจนว่ากลัวคุณหนูรองซูจะสืบจนบุ่มบ่ามพาตัวเองไปเจ็บตัวแท้ๆ

เป็นห่วงความปลอดภัยของเขาก็พูดมาตรงๆ สิ…

เยี่ยนเฉินเหลือบมองเขา น้ำเสียงเย็นเฉียบทิ้งดิ่งลงมาจากเหนือศีรษะอย่างไร้ปี่ไร้ขลุ่ย "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่อีก?"

ร่างของเว่ยเฟิงแข็งทื่อ รีบเก็บสีหน้าที่มิควรมีบนใบหน้าให้เกลี้ยงเกลาทันใด

"ผู้น้อยกำลังคิดว่า ควรจะจัดวางกำลังคนอย่างไรดี ถึงจะจับตาดูเบาะแสของป้ายคำสั่งได้โดยไม่ทำให้คนเบื้องหลังไหวตัวทันขอรับ"

เยี่ยนเฉินจ้องมองเขา

สายตาคมกริบดั่งใบมีด กรีดผ่านผิวหน้าของเขาไปบางๆ

เว่ยเฟิงรู้สึกเย็นวาบที่กระดูกสันหลัง ยิ่งก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม "ผู้น้อยจะรีบไปจัดคนจับตาดูทางฝั่งคุณหนูรองซูให้แน่นหนาเดี๋ยวนี้ขอรับ จะไม่ยอมให้นางเกิดเรื่องผิดพลาดเด็ดขาด"

พอหลุดปากออกไป เขาก็นึกเสียใจทันที

คำว่าไม่ยอมให้นางเกิดเรื่องผิดพลาดมันคืออะไรกัน? เมื่อครู่ท่านอ๋องตรัสชัดเจนว่าอย่าให้ปลาตื่น แล้วเหตุใดพอออกจากปากตนเอง ถึงกลายเป็นการคุ้มครองความปลอดภัยของคุณหนูรองซูไปได้เล่า?

"เหอะ…"

เยี่ยนเฉินหัวเราะออกมาเบาๆ

ปลายนิ้วลูบไล้แหวนหยกหัวแม่มืออย่างเชื่องช้าพลางมองเขาด้วยสายตายิ้มแต่ไม่ยิ้ม

"เดี๋ยวนี้ เจ้าชักจะเดาใจเปิ่นหวางเก่งขึ้นทุกวันแล้วนะ"