บทที่ 68 เจ้าจงว่าง่ายเช่นนี้ไปตลอดเสียเถิด

“ผู้น้อยมิบังอาจ!” เว่ยเฟิงหนังศีรษะชาดิก หน้าผากแนบชิดกับกระเบื้องปูพื้น “ผู้น้อยเพียงแต่…เพียงแต่…”

“พอเถอะ” เยี่ยนเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงไม่เอ่ยสิ่งใดอีก “ออกไปได้”

เว่ยเฟิงเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบลุกขึ้นเตรียมจะถอยออกไป

“เดี๋ยวก่อน”

หัวใจของเว่ยเฟิงพลันกระตุกขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคออีกครา

เยี่ยนเฉินไม่ได้เงยหน้า น้ำเสียงราบเรียบเย็นชา “พรุ่งนี้ให้ท่านหญิงมาพบสักรอบ อย่าให้ใครรู้ตัว”

“…ขอรับ”

เว่ยเฟิงขานรับ เมื่อเห็นว่าเยี่ยนเฉินไม่มีสิ่งใดจะสั่งการอีก จึงค่อยๆ ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

กระทั่งเดินห่างออกมาได้สิบกว่าก้าว เขาถึงกล้าลอบถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นปาดเหงื่อกาฬที่ขมับ

“ท่านเว่ย?”

องครักษ์หนุ่มน้อยที่รออยู่ใต้ระเบียงรีบปรี่เข้ามาหา

“ท่านอ๋องว่าอย่างไรบ้างขอรับ”

เว่ยเฟิงไม่สนใจเขา เดินดุ่มๆ ไปที่ใต้ระเบียง ล้วงเอานกหวีดทองแดงอันเล็กออกมาจากอกเสื้อแล้วเป่าขึ้นคราหนึ่ง

เสียงนั้นสั้นกระชับคล้ายเสียงนกกลางคืน

ครู่ต่อมา เงาดำสายหนึ่งก็ร่อนลงมาใต้ระเบียงอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“ใต้เท้า”

เว่ยเฟิงยืนเอามือไพล่หลัง สีหน้าหวาดหวั่นยามเผชิญหน้ากับเยี่ยนเฉินเมื่อครู่ถูกเก็บงำไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาเฉียบขาด

“ถ่ายทอดคำสั่งไปยังองครักษ์เงาทางฝั่งจวนตระกูลซู ความปลอดภัยของคุณหนูรองซูถือเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง หากนางมีรอยขีดข่วนแม้แต่เส้นผม พวกเจ้าก็ไม่ต้องกลับมาพบข้าอีก”

“ผู้น้อยรับทราบ!”

เงาดำวูบผ่านไป แล้วเลือนหายไปในความมืดมิดของราตรี

เว่ยเฟิงถึงได้ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง เขาพิงเสาระเบียง มองดวงจันทร์เสี้ยวเหนือศีรษะพลางทอดถอนใจยาวอย่างหม่นหมอง

“คุณหนูรองซูเอ๋ยคุณหนูรองซู ท่านต้องรู้จักรักดีเข้าไว้หน่อยนะ อย่าได้ก่อเรื่องพิเรนทร์อันใดขึ้นมาอีกเลย”

“หากท่านกล้าเอาชีวิตตัวเองไปล้อเล่น คนที่ท่านอ๋องจะเอาชีวิตด้วย…ก็คือชีวิตน้อยๆ ของข้านี่แหละ…”

ภายในห้องหนังสือ แสงเทียนไหววูบอีกครา

เยี่ยนเฉินก้มลงมองผ้าพันแผลที่แขนซ้ายซึ่งเฒ่ามังกรเพิ่งพันให้ใหม่

ทว่าเขากลับรู้สึกว่า โบอัปลักษณ์อันนั้นดูเจริญตากว่าเสียอีก

“ซูหร่วน…”

เขานึกถึงคำที่เว่ยเฟิงเพิ่งรายงานว่าเฮ่อเชียนเยี่ยนไม่ได้ก้าวล่วงเข้าไปในเรือนของซูหร่วนอีกเลย มุมปากก็ยกยิ้มพึงพอใจอย่างยิ่ง

“เจ้าว่าง่ายเช่นนี้ไปตลอดน่ะดีที่สุดแล้ว”

…

ซูหร่วนนอนเกียจคร้านฟุบอยู่บนโต๊ะ นิ้วมือปัดตุ๊กตาล้มลุกตัวเล็กไปมาอย่างเหม่อลอย เฝ้ามองมันโยกเยกไปมา ซวนเซไปซวนเซมา แต่ก็ไม่ยอมล้มลงเสียที

เหมือนกับสถานการณ์ของฉันในยามนี้ไม่มีผิด

ดูง่อนแง่นจวนเจียนจะล้ม แต่ก็ยังดันทุรังยื้อไว้ไม่ยอมล้ม

นี่ก็ผ่านไปอีกสองวันแล้ว

ฉันสืบดูผู้คนในจวนที่มีโอกาสเข้าออกเรือนฮวาเฉาทั้งในที่ลับและที่แจ้งจนทั่ว แม้แต่สาวใช้ตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ในเรือนซักล้างก็ไม่เว้น แต่ก็ยังไม่ได้เบาะแสอะไรเลยสักนิด

ถ้าไม่ใช่ว่าคนพวกนี้ไม่มีปัญหาจริงๆ

ก็คงเป็นเพราะฉันตีหญ้าให้งูตื่นไปแล้ว งูตัวนั้นถึงได้มุดกลับเข้ารูไปซ่อนตัวลึกกว่าเดิม

ซูหร่วนทอดถอนใจอย่างหดหู่

ตอนนี้เหลือแค่สองแม่ลูกตระกูลเฮ่อเท่านั้นที่ยังไม่ได้ไปดู

สองวันนี้เธอพยายามหาข้ออ้างไปหยั่งเชิงดูตลอด แต่เจ้าตัวหายนะอย่างเฮ่อเชียนเยี่ยนกลับปักหลักเฝ้าอยู่ในเรือนทั้งวัน ไม่ยอมขยับไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว ไม่เปิดช่องว่างให้เธอเลยสักนิด

หลังจากเรื่องคราวก่อน เธอกลัวการเจอหน้าเขาจริงๆ

พอนึกถึงดวงตาเย็นเยียบราวกับหมาป่าคู่นั้น หนังศีรษะก็พลันชาดิก แล้วใครจะยังกล้าเสนอหน้าไปที่เรือนเหลิงเฟิงกันเล่า

“เฮ้อ…”

เธอถอนหายใจอีกรอบ ซุกหน้าลงกับท่อนแขน รู้สึกเพียงว่าหนทางข้างหน้าช่างมืดมน ส่วนยาถอนพิษก็ยังไร้วี่แวว

“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!”

เสียงตื่นเต้นของหลีจื่อดังแว่วมาจากใต้ระเบียง

ซูหร่วนยันกายขึ้นอย่างเกียจคร้าน เห็นหลีจื่อวิ่งพรวดพราดเข้ามาปานพายุ สองแก้มแดงปลั่งจากการวิ่ง

“คุณชายเฮ่อกับนายท่านใหญ่ก้าวเท้าออกจากจวนไปแล้วเจ้าค่ะ!”

ซูหร่วนชะงักไป รีบผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที

“ไปไหนกัน”

“ได้ยินเด็กรับใช้ข้างหน้าบอกว่า ไปที่สนามตีคลีทางตะวันออกของเมืองเจ้าค่ะ มีงานประลองของพวกคุณชายทั้งหลาย นายท่านใหญ่อารมณ์คึกคักมาก เลยลากตัวคุณชายเฮ่อไปด้วยกันเจ้าค่ะ!”

หลีจื่อปาดเหงื่อที่ขมับ เอ่ยพลางยิ้มแฉ่ง “อย่างน้อยๆ ก็คงบ่ายคล้อยนู่นแหละเจ้าค่ะถึงจะกลับมา!”

ดวงตาของซูหร่วนพลันสว่างวาบขึ้นมาทันใด

นี่มันเรียกว่าง่วงนอนแล้วมีคนยื่นหมอนให้ชัดๆ!

ในเมื่อเฮ่อเชียนเยี่ยนไม่อยู่ เธอจะได้ถือโอกาสนี้ไปพบฮูหยินเฮ่อผู้เก็บเนื้อเก็บตัวเสียหน่อย ต่อให้ล้วงความจริงอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้ไปหยั่งเชิงดูท่าทีไว้ก่อน

“หลีจื่อ!”

เธอดีดตัวผึ่งขึ้นจากเก้าอี้ กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

“เร็วเข้า ไปเอาบัวหิมะที่พี่ใหญ่เอากลับมาจากนอกด่านออกมา แล้วเลือกผ้าสีเรียบๆ มาอีกสองสามพับ พวกเราจะไปเยี่ยมฮูหยินเฮ่อที่เรือนเหลิงเฟิงกัน!”

“เจ้าค่ะ!”

หลีจื่อขานรับอย่างกระฉับกระเฉง หมุนตัววิ่งออกไปทันที

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม นายบ่าวทั้งสองก็จัดการข้าวของเรียบร้อย หิ้วของมุ่งหน้าไปยังเรือนเหลิงเฟิง

เรือนเหลิงเฟิงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจวนตระกูลซู ทำเลค่อนข้างห่างไกลผู้คน

บอกว่าเป็นเรือน แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงลานบ้านชั้นเดียวเล็กๆ มีเรือนเอกสามห้อง เรือนปีกตะวันออกและตะวันตกอย่างละสองห้อง ก่อด้วยอิฐเขียวกระเบื้องเทา ช่างแตกต่างจากความโอ่โถงกว้างขวางของเรือนฮวาเฉาโดยสิ้นเชิง

บนกำแพงเรือนเต็มไปด้วยเถาวัลย์เลื้อยพันแน่นขนัด บดบังแสงตะวันไปเสียเกินครึ่ง ยิ่งทำให้ดูมืดครึ้มและเงียบเหงาวังเวง

เมื่อซูหร่วนกับหลีจื่อก้าวผ่านประตูดวงจันทร์เข้ามา ก็ได้กลิ่นธูปจางๆ ลอยอวลแตะจมูก

ภายในลานเรือนเงียบสงัดจนน่าประหลาด

ไม่มีกระทั่งเสียงพูดคุยปัดกวาดเช็ดถูของพวกสาวใช้หรือแม่เฒ่า แม้แต่นกฮวาเหมยที่แขวนอยู่ใต้ระเบียงยังยืนคอตกเซื่องซึมอยู่บนคอน เห็นคนเดินเข้ามาก็ยังขี้เกียจจะส่งเสียงร้องสักแอะ

ซูหร่วนชะลอฝีเท้าลง สายตากวาดมองลานเรือนอันว่างเปล่า คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย

“แปลกจริง คนรับใช้หายไปไหนกันหมด”

หลีจื่อเหลียวมองไปรอบๆ เช่นกัน ก่อนจะกระซิบตอบ “สงสัยคงแอบอู้กันไปหมดแล้วเจ้าค่ะ ที่นี่ทั้งห่างไกล เจ้านายก็ไม่ชอบสุงสิงกับใคร พวกบ่าวไพร่ละเลยหน้าที่ก็เป็นเรื่องธรรมดา”

พูดพลางก็ถอนหายใจด้วยความเวทนา

“อย่างไรเสียคนตระกูลเฮ่อก็มาอาศัยชายคาผู้อื่น แม้ท่านแม่ทัพกับฮูหยินจะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างมีเมตตา แต่พวกคนรับใช้ชั้นล่างมักจะเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เลือกปฏิบัติ ละเลยหน้าที่ยังพอทำเนา แต่กลัวว่าลับหลังจะเห็นฮูหยินเฮ่อเป็นคนหัวอ่อนแล้วกลั่นแกล้ง ยักยอกของใช้หรือจงใจรังแกเอา ฮูหยินเฮ่อเองก็คงไม่อยากเอาเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ไปรบกวนฮูหยินใหญ่”

จงใจรังแกงั้นหรือ…

ซูหร่วนพลันนึกถึงรอยแส้ที่ฟาดฟันสลับไขว้กันบนแผ่นหลังของเฮ่อเชียนเยี่ยนขึ้นมา แม้ตนจะเป็นเพียงคนรับเคราะห์แทนร่างเดิม แต่ก็อดไม่ได้ที่จะย่นคอลงด้วยความรู้สึกผิด

ประตูเรือนเอกเปิดแง้มไว้เพียงรอยแยกเล็กๆ

“ฮูหยินเฮ่อเจ้าคะ”

ซูหร่วนยกมือขึ้นเตรียมจะเคาะ ทว่ามือเพิ่งจะแตะโดนบานประตู เสียง “เอี๊ยด” ก็ดังขึ้นแล้วแง้มเปิดออกเอง

กลิ่นควันธูปเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมลอยคลุ้งออกมา ผสมปนเปกับกลิ่นไม้จันทน์อันหม่นหมอง อวลจนเธอรู้สึกคันยิบๆ ที่ปลายจมูก

ซูหร่วนชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน

แสงสว่างสลัวราง ม่านตรงหน้าต่างถูกปล่อยลงมาเกินครึ่ง มีเพียงแสงตะวันสายเล็กๆ ไม่กี่สายที่ลอดผ่านช่องเข้ามา ส่องให้เห็นละอองฝุ่นลอยคว้างอย่างเชื่องช้าในอากาศ

ตรงข้ามกับประตูประดิษฐานรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมเอาไว้ ในกระถางธูปเบื้องหน้ารูปปั้นจุดธูปไว้สามดอก ควันสีเขียวครามลอยเอื่อย

ทว่าบนเบาะรองนั่ง กลับมีคนนอนฟุบอยู่คนหนึ่ง

มารดาตระกูลเฮ่อสวมเสื้อตัวนอกผ่าหน้าสีฟ้าอมเทาตัวเก่าปานกลาง ใบหน้าเขียวคล้ำดูไม่ได้ มือข้างหนึ่งยังคงค้างอยู่ในท่ากำลูกประคำ ทว่าเม็ดประคำกลับกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น กลิ้งขลุกๆ มาจนถึงขอบธรณีประตู

ม่านตาของซูหร่วนหดเล็กลงทันที

“ฮูหยินเฮ่อ!”

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปในพริบตา รีบซอยเท้าถี่วิ่งพรวดเข้าไป ทรุดตัวนั่งยองๆ แล้วเอื้อมมือไปอังลมหายใจของอีกฝ่าย

ยังมีลมหายใจอยู่ แต่แผ่วเบาเหลือเกิน

ซูหร่วนลอบโล่งอก ก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงร้อนรน “หลีจื่อ รีบไปตามท่านหมอมาเร็วเข้า!”

“อ๊ะ…เจ้าค่ะ!”

หลีจื่อเองก็ตกใจแทบสิ้นสติ รีบวางของในมือลงบนพื้น แล้วหมุนตัววิ่งแน่บออกไปข้างนอกทันที

ซูหร่วนดึงสติกลับมาที่ร่างของมารดาตระกูลเฮ่ออีกครั้ง

ริมฝีปากม่วงคล้ำจนเริ่มอมเขียว ชีพจรที่ลำคอเต้นเร็วระรัวและสับสน สัมผัสผิวกายดูก็พบว่าเย็นเฉียบไปทั้งตัว

อาการแบบนี้…

ดูไม่เหมือนถูกพิษ แต่เหมือนโรคหัวใจกำเริบเสียมากกว่า