บทที่ 69 อย่าแตะต้องแม่ของข้า

เธอนึกถึงตอนเด็กๆ ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า เคยมีน้องชายคนหนึ่งป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด มีอยู่ครั้งที่อาการกำเริบ สภาพก็คล้ายคลึงกับมารดาตระกูลเฮ่อตรงหน้านี้อยู่หลายส่วน

ตอนนั้นคุณครูใหญ่เฝ้ารอรถพยาบาลไปพลาง กดจุดเหรินจงใต้จมูกและจุดเหอกู่ตรงง่ามมือให้เด็กคนนั้นไปพลาง พลางบอกว่าจะช่วยบรรเทาอาการได้ชั่วคราว

ซูหร่วนไม่มีเวลาให้คิดมาก รีบคลำหาตำแหน่งจุดเหรินจงของมารดาตระกูลเฮ่อ แล้วใช้หัวแม่มือกดเน้นลงไปอย่างแรงทันที

"ฮูหยินเฮ่อ! ฮูหยินเฮ่อได้ยินข้าหรือไม่เจ้าคะ?"

ไม่มีเสียงตอบรับ

ซูหร่วนกัดฟัน เพิ่มแรงที่มือขึ้นอีก ขณะเดียวกันมืออีกข้างก็คว้ามือขวาของเจียงซื่อ หาจุดเหอกู่ตรงง่ามมือ แล้วออกแรงกดเน้นลงไปเช่นเดียวกัน

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนิด

หยาดเหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมเต็มหน้าผากของซูหร่วน นิ้วมือเกร็งจนเมื่อยล้า ทว่ากลับไม่กล้าคลายแรงออกแม้แต่น้อย

"ฮูหยินเฮ่อ ท่านต้องทนไว้ให้ได้นะเจ้าคะ…"

ในขณะที่หัวใจของเธอกำลังดิ่งวูบลงเรื่อยๆ ในลำคอของมารดาตระกูลเฮ่อก็พลันส่งเสียง "เฮือก" แผ่วเบาออกมา

ใบหน้าที่เขียวคล้ำคล้ายจะทุเลาลงเพียงเสี้ยว ริมฝีปากที่ม่วงคล้ำไร้ชีวิตชีวาก็จางลงเล็กน้อย

ได้ผล!

ซูหร่วนใจชื้นขึ้นมาทันใด ยิ่งไม่กล้าผ่อนแรง รีบกดจุดเหรินจงสลับกับง่ามมือต่อไป

กระทั่งลมหายใจของมารดาตระกูลเฮ่อเริ่มสม่ำเสมอชัดเจนขึ้น เธอจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้นานออกมา

"รอดแล้ว รอดแล้ว…"

ซูหร่วนทรุดฮวบนั่งแปะลงกับพื้น มือที่กำลังจะละออกจากง่ามมือของอีกฝ่ายพลันชะงักกึก

มือของฮูหยินเฮ่อผู้นี้…

เหตุใดจึงหยาบกร้านถึงเพียงนี้?

เธอค่อยๆ กางฝ่ามือของมารดาตระกูลเฮ่อออกเล็กน้อย พบว่าตั้งแต่ง่ามมือไปจนถึงกลางฝ่ามือล้วนมีรอยด้านแข็งบางๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง

เพียงแต่รอยด้านเหล่านี้ดูเหมือนจะถูกคนจงใจฝนและขัดเกลามา ผิวสัมผัสภายนอกจึงดูเรียบเนียน แทบจะกลืนไปกับผิวหนังโดยรอบ หากไม่ลูบคลำดูอย่างละเอียดก็ไม่มีทางสังเกตเห็นได้เลย

หัวใจของซูหร่วนกระตุกวูบ

หญิงหม้ายที่วันๆ เอาแต่เก็บตัวสวดมนต์อยู่ในห้องพระ มือจะมีรอยด้านได้อย่างไร? และต่อให้มีจริง ไฉนจะต้องเปลืองแรงเสียเวลามาขัดเกลาปกปิดไว้ด้วยเล่า?

ขณะที่กำลังสงสัย หลีจื่อก็พาตัวท่านหมอเฒ่าเคราขาววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"คุณหนู! ท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ!"

ซูหร่วนรีบเบี่ยงตัวหลบทาง ให้ท่านหมอก้าวขึ้นไปดูอาการ

หมอชราเปิดเปลือกตาของมารดาตระกูลเฮ่อขึ้นดูก่อน จากนั้นจึงแตะข้อมือเพื่อจับชีพจร ตั้งสมาธิตรวจวินิจฉัยอยู่ครู่หนึ่ง

"เรียนคุณหนู ฮูหยินเฮ่อโรคเส้นชีพจรหัวใจเดิมกำเริบกะทันหัน ลมปราณและโลหิตติดขัดชั่วแล่น จึงส่งผลให้เกิดอาการหมดสติ จำต้องย้ายตัวไปไว้ในที่ที่นอนราบสบายก่อน ผู้เฒ่าจึงจะลงเข็มทะลวงเส้นชีพจรได้สะดวกขอรับ"

ทั้งสองคนจึงช่วยกันพยุงร่างคนไปนอนบนเตียงอย่างทุลักทุเล

"เชิญท่านหมอเจ้าค่ะ"

หมอชราหยิบซองเข็มเงินออกมาจากกล่องยา แล้วค่อยๆ หมุนแทงเข็มลงไปตามจุดฝังเข็มบนศีรษะและหน้าอกของมารดาตระกูลเฮ่อ

ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป

ในลำคอของมารดาตระกูลเฮ่อก็มีเสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมา เปลือกตาสั่นไหวสองสามครา ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"แค่ก…"

เมื่อหมอชราเห็นดังนั้น จึงค่อยๆ ถอนเข็มเงินออกจากจุดฝังเข็มทีละเล่ม แล้วยกมือซับเหงื่อที่ขมับ

"ในเมื่อฮูหยินฟื้นแล้ว ก็คงไม่มีอันตรายร้ายแรง ประเดี๋ยวผู้เฒ่าจะเทียบยาบำรุงหัวใจระงับอาการใจสั่นและทะลวงเส้นลมปราณให้ ดื่มให้ตรงเวลา พักผ่อนนิ่งๆ สักสองสามวันก็ใช้ได้แล้วขอรับ"

"ลำบากท่านหมอแล้ว" ซูหร่วนโล่งอก พลางส่งสัญญาณให้หลีจื่อ "หลีจื่อ เจ้าตามท่านหมอไปจัดยาเถอะ"

"เจ้าค่ะ"

หลีจื่อรับใบสั่งยาทันที แล้วเดินตามหลังท่านหมอออกไปนอกเรือน ในห้องจึงเหลือเพียงซูหร่วนกับมารดาตระกูลเฮ่อสองคน

"ท่านป้าเฮ่อเจ้าคะ?" ซูหร่วนนั่งลงข้างขอบเตียง เอ่ยถามเสียงเบา "ตอนนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ?"

สายตาของมารดาตระกูลเฮ่อยังคงเลื่อนลอยเล็กน้อย เนิ่นนานทีเดียวกว่าสายตาจะจับโฟกัสอยู่ที่ใบหน้าของซูหร่วน "คุณ…คุณหนูรองหรือ?"

นางรีบขยับกายดิ้นรนจะลุกขึ้นนั่งทันที

"เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้? ข้า…"

"อย่าเพิ่งขยับเจ้าค่ะ!" ซูหร่วนรีบกดไหล่ของนางไว้เบาๆ ให้นางเอนกลับไปหนุนหมอน "เมื่อครู่โรคหัวใจของท่านกำเริบ ร่างกายยังอ่อนเพลียอยู่ นอนพักผ่อนให้ดีก่อนเถิดเจ้าค่ะ"

มารดาตระกูลเฮ่อไม่ได้ดึงดัน เอนหลังนอนลงตามแรง พลางยิ้มอย่างอ่อนแรง "ล้วนเป็นโรคเก่ากำเริบน่ะ"

"หลายปีมานี้ก็เป็นๆ หายๆ นึกว่าทนสักพักก็คงหาย ไม่คิดว่าคราวนี้จะถึงขั้นหมดสติไป…ขอบใจคุณหนูรองมากนะที่ต้องลำบากเพื่อข้า"

ซูหร่วนส่ายหน้า กำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ

พลันได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงม่านประตูที่ถูกสะบัดเปิดอย่างแรง

เฮ่อเชียนเยี่ยนสาวเท้าก้าวยาวๆ พรวดพราดเข้ามา

บนหน้าผากของเขาผุดเหงื่อบางๆ แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าพอได้ยินข่าวก็วิ่งเตลิดกลับมาตลอดทาง

"ท่านแม่!"

เขาก้าวยาวๆ สามก้าวควบเป็นสองก้าวพุ่งไปที่ข้างเตียง คุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วจับมือมารดาตระกูลเฮ่อไว้ด้วยมืออันสั่นเทา

"ข้าได้ยินว่าท่านแม่หมดสติไป…"

"ไม่เป็นไรแล้ว" มารดาตระกูลเฮ่อตบหลังมือเขาเบาๆ ยิ้มปลอบประโลม "ก็แค่โรคเก่าน่ะ ได้คุณหนูรองมาช่วยไว้ทันเวลาพอดี จึงช่วยชีวิตแม่ไว้ได้"

พูดจบ สายตาก็เบนไปทางซูหร่วน "เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าต้องช่วยแม่ขอบคุณคุณหนูรองให้ดีนะ"

การเคลื่อนไหวของเฮ่อเชียนเยี่ยนชะงักกึก

จากนั้นจึงค่อยๆ หันหน้ามามองซูหร่วนที่อยู่ด้านข้าง

"ขอบพระคุณคุณหนูรองซู"

แม้ถ้อยคำจะคล้ายกำลังขอบคุณ ทว่าสายตาคู่นั้นกลับเย็นเฉียบ ดูกดดันจนซูหร่วนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

"คุณชายเฮ่อเกรงใจไปแล้ว" ซูหร่วนหลบสายตาเขาโดยสัญชาตญาณ พลางหัวเราะแห้งๆ ถอยหลังไปครึ่งก้าว "ข้าเพียงบังเอิญแวะมาเยี่ยมฮูหยินเฮ่อ ประจวบเหมาะเจอเข้าพอดีเจ้าค่ะ"

จากนั้นก็กำชับมารดาตระกูลเฮ่ออีกสองประโยคเรื่องให้ดูแลร่างกาย อย่าได้ตรากตรำ "ในเมื่อท่านป้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าก็ไม่รบกวนเวลาพักผ่อน ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

พูดจบก็หมุนตัวคิดจะชิ่งหนีทันที

ทว่ามารดาตระกูลเฮ่อกลับรีบเร่งเฮ่อเชียนเยี่ยน "เยี่ยนเอ๋อร์เร็วเข้า ช่วยแม่ออกไปส่งคุณหนูรองหน่อย"

"ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ!" ซูหร่วนรีบโบกไม้โบกมือ "ข้าเดินกลับเองได้ คุณชายเฮ่ออยู่ดูแลท่านป้าเถอะเจ้าค่ะ…"

ทว่า เฮ่อเชียนเยี่ยนกลับก้าวขาออกจากประตูห้องไปก่อนหน้าเธอเสียแล้ว เขาไปยืนรออยู่ใต้ระเบียงทางเดิน เจตนาจะส่งแขกอย่างชัดเจน

ซูหร่วน "…"

เธอแอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จำต้องแข็งใจก้าวตามออกไป

คนทั้งสองเดินตามกันหน้าหลัง มุ่งหน้าไปยังเรือนหน้าตามแนวระเบียงคด โดยไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรต่อกันสักคำ

ซูหร่วนจงใจเดินนำหน้าเขาสองก้าว ในใจได้แต่นึกภาวนาให้ทางเดินสายนี้สั้นลงอีก สั้นลงอีกสักหน่อย รีบๆ เดินให้พ้นไปเสียทีจะดีที่สุด

ใครจะรู้ พอเดินมาถึงหัวมุมทางเลี้ยว

เฮ่อเชียนเยี่ยนกลับพุ่งพรวดขึ้นมา คว้าข้อมือเธอไว้หมับ แล้วออกแรงกระชากพาเธอเข้าไปชิดกำแพงด้านข้าง

"อึก!"

ซูหร่วนไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงเสียงดัง "ตึง" ความเจ็บแล่นปราดจนชาไปครึ่งร่าง

มือข้างหนึ่งของเฮ่อเชียนเยี่ยนยันกำแพงไว้ข้างใบหูของเธอ ส่วนมืออีกข้างยังคงบีบท่อนแขนเธอไว้แน่น ร่างกายสูงใหญ่โน้มเอียงเข้ามา ขังเธอไว้ระหว่างตัวเขากับกำแพงอย่างสมบูรณ์

"เฮ่อเชียนเยี่ยน!"

ซูหร่วนทั้งตกใจทั้งโมโห ดิ้นรนขัดขืนอย่างแรง

"เจ้าจะทำอะไร? ปล่อยข้านะ!"

เฮ่อเชียนเยี่ยนไม่ยอมปล่อยมือ ซ้ำยังโน้มตัวประชิดเข้ามาใกล้อีกนิด ก้มหน้าลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

"ซูหร่วน เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!" ซูหร่วนรู้สึกเหมือนกระดูกข้อมือแทบจะแหลกคามือเขา น้ำตาเริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ปล่อยมือสิ เจ้าทำข้าเจ็บนะ…"

แววตาที่คลอน้ำตาคู่นั้นทำให้เฮ่อเชียนเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วมือคลายแรงลงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ ทว่าร่างกลับไม่ยอมถอยห่างออกไป

"หากเจ้าแค่อยากระบายอารมณ์ คืนนี้ข้าจะไปหาเจ้าเอง เจ้าอยากจะลงโทสะอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ว่า…"

ประกายอันตรายวาบผ่านนัยน์ตาของเขา

"แต่อย่าได้แตะต้องแม่ของข้า นางไม่รู้อะไรด้วยทั้งสิ้น และไม่มีปัญญามารับ 'ความเอาใจใส่' จากคุณหนูรองซูอย่างเจ้าหรอก"