บทที่ 70 อนาคตของพวกเรานี่ ช่างสว่างไสวเหลือเกิน!

ซูหร่วนชะงักไปครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น โทสะพลันพลุ่งพล่านขึ้นมากลางอกจนขอบตาร้อนผ่าว

"เฮ่อเชียนเยี่ยน เจ้าประสาทกลับหรืออย่างไร?!"

นางออกแรงผลักเขาไปทีหนึ่ง ทว่ากลับผลักไม่เขยื้อน ได้แต่เชิดหน้าจ้องเขาตาเขียวปั้ดด้วยความโมโห

"ถ้าวันนี้ข้าไม่มา มารดาเจ้าเป็นลมหมดสติอยู่ในห้องพระก็คงไม่มีใครพบด้วยซ้ำ! เจ้ายังจะดีแต่ใจร้าย ไม่ซาบซึ้งก็ช่างเถอะ แต่กลับมาปรักปรำหาว่าข้าคิดจะทำร้ายนางอย่างนั้นหรือ?!"

เฮ่อเชียนเยี่ยนมองท่าทางพองขนราวกับลูกแมวคลั่งของนาง แววน้ำแข็งในดวงตาคล้ายจะละลายลงไปเล็กน้อย ทว่าก็ยังคงไม่ยอมปริปาก ได้แต่จ้องมองนางด้วยสายตาล้ำลึก

สีหน้าเช่นนั้น เห็นชัดๆ ว่ายังไม่ปักใจเชื่อ

ซูหร่วนสูดหายใจเข้าลึก ออกแรงกระชากข้อมือตนเองออกจากการเกาะกุมของเขา พร้อมกันนั้นก็ยกเท้าเตะออกไปอย่างรวดเร็ว

เฮ่อเชียนเยี่ยนตอบสนองไวเช่นกัน เขารีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อหลบหลีกทันที ระยะห่างที่แนบชิดเกินควรของทั้งคู่จึงพลันแยกออกจากกัน

"เฮ่อเชียนเยี่ยน เจ้าฟังข้าให้ดีๆ นะ"

ซูหร่วนเน้นเสียงทีละคำ น้ำเสียงทั้งดุดันและเอาเรื่อง

"วันนี้ ข้าเป็นคนช่วยชีวิตมารดาของเจ้าไว้! ตามหลักแล้ว ตอนนี้เจ้าควรจะคุกเข่าลง โขกศีรษะให้ข้าดังๆ สามที แล้วเอ่ยเรียกข้าว่าผู้มีพระคุณอย่างนอบน้อมต่างหาก!"

เดิมทีนางเพียงพูดด้วยความโมโห หวังจะระบายอารมณ์ออกไปบ้างเท่านั้น

ใครจะไปคาดคิดว่าหลังจากเฮ่อเชียนเยี่ยนจ้องมองนางนิ่งๆ อยู่สองสามอึดใจ จู่ๆ เขากลับเลิกชายเสื้อคลุมขึ้น ทำท่าจะคุกเข่าลงไปจริงๆ โดยไม่พูดไม่จา

"!!!"

ซูหร่วนพุ่งพรวดเข้าไปทันควัน สองมือคว้าแขนเขาไว้แน่นแล้วออกแรงดึงรั้งตัวเขาเอาไว้สุดกำลัง

"เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!"

"ข้าล้อเล่น! ใครใช้ให้เจ้าคุกเข่าจริงๆ กันเล่า?"

นางร้อนใจจนเสียงหลง กลัวเหลือเกินว่าหากปล่อยมือไปแล้ว พ่อคุณคนนี้จะโขกศีรษะให้นางจริงๆ เข้า

เฮ่อเชียนเยี่ยนดึงมือกลับด้วยท่าทีเย็นชา

"คุณหนูรองซูไยต้องทำเช่นนี้ ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าคุกเข่า ข้าก็คุกเข่าให้แล้ว มีเหตุอันใดต้องยกบุญคุณช่วยชีวิตมาอ้างอีกเล่า?"

ซูหร่วนสะอึกจนพูดไม่ออก พอคิดถึงบาดแผลบนแผ่นหลังของเขา โทสะในอกก็พลันมลายหายไปเกินครึ่ง

"พอเถอะๆ เจ้ารีบกลับไปได้แล้ว ท่านแม่ของเจ้ายังรอให้เจ้าไปดูแลอยู่นะ" นางโบกมือปัดอย่างรำคาญใจ "ในเมื่อเจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้า วันหลังข้าไม่มาอีกก็สิ้นเรื่อง"

หัวคิ้วของเฮ่อเชียนเยี่ยนขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

ซูหร่วนคร้านจะสนใจเขาอีกต่อไป นางหมุนตัวเดินเลี่ยงไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่บ่งบอกถึงอารมณ์บูดบึ้ง

เฮ่อเชียนเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน

เขามองตามทิศทางที่ซูหร่วนเดินลับสายตาไป แสงเงาใต้ระเบียงสาดส่องทาบทับใบหน้าหมดจดนั้นจนดูวูบไหว

ความคิดพิลึกพิลั่นพลันผุดขึ้นมาในหัวอีกครา

นาง… ยังเป็นซูหร่วนคนเดิมจริงๆ หรือ

…

ซูหร่วนเดินฟึดฟัดออกมาจากเรือนเหลิงเฟิง

"เฮ่อเชียนเยี่ยน! หวังดีประสงค์ร้ายชัดๆ ชาตินิสัยหมาไม่รับประทานจริงๆ เจ้าคนไม่รู้จักบุญคุณคน!"

นางเดินไปก่นด่าไป ยิ่งด่ายิ่งโมโหจนแทบควันออกหู

พอเลี้ยวพ้นประตูดวงจันทร์ สายตาก็เหลือบไปเห็นต้นท้อขนาดเท่าปากชามข้างกำแพงที่กำลังออกดอกสะพรั่ง ดอกสีขาวอมชมพูเบียดเสียดกันแน่นจนกิ่งโค้งงอ ดูแล้วช่างขัดหูขัดตาน่าหมั่นไส้เสียจริง

"แม้แต่แกก็ยังจะมาเยาะเย้ยฉันอีกเหรอเนี่ย!"

ด้วยอารมณ์ชั่ววูบที่แล่นพล่าน ซูหร่วนจึงเงื้อขาขึ้นเตะใส่เต็มแรง

"พลั่ก!"

ต้นไม้นิ่งสนิทไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย

"ซี๊ดดด!"

ใบหน้าของซูหร่วนบิดเบี้ยวทันควัน นางเอามือกุมเท้าพลางกระโดดเหยงๆ อยู่กับที่สามรอบ น้ำตาคลอรื้นขึ้นมาทันใด

"โอ๊ยๆ เจ็บชะมัด!"

นางเขย่งขาเดียวไปทรุดนั่งลงบนม้านั่งหินข้างๆ สูดปากครางซีดซี้ดพลางถอดรองเท้าออก พอยกเท้าขึ้นมาดูก็เห็นหัวแม่เท้าแดงก่ำ บวมเป่งขึ้นมาครึ่งข้อนิ้วแล้ว

"คุณหนู?!"

หลีจื่อมองเห็นแต่ไกลว่าซูหร่วนนั่งกุมเท้าอยู่บนม้านั่งหิน ใบหน้าเหยเกยับย่น น้ำตาคลอเบ้า

"เป็นอะไรไปเจ้าคะเนี่ย?"

สาวใช้กึ่งวิ่งกึ่งเดินปรี่เข้ามา วางห่อยาในมือลงบนพื้นทันที แล้วรีบเข้าไปดูเท้าของซูหร่วน

"หกล้มหรือเจ้าคะ? หรือว่าข้อเท้าพลิก? เจ็บตรงไหนเจ้าคะ?"

"ไม่เป็นไรๆ…" ซูหร่วนสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำเสียงสั่นเครือจนเพี้ยนไปหมด "แค่… เตะต้นไม้ไปทีหนึ่งน่ะ"

"เตะต้นไม้?"

หลีจื่อชะงักไป สายตามองจากขอบตาแดงเรื่อของซูหร่วนไปยังต้นท้อแก่ต้นนั้นที่ไม่สะเทือนไหวติงแม้แต่น้อย แล้วมองกลับมา มุมปากกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่

"คุณหนู จะไปมีเรื่องมีราวกับต้นไม้ทำไมกันเจ้าคะ?"

ซูหร่วนขี้เกียจจะอธิบายเรื่องวุ่นวายซับซ้อนระหว่างตนเองกับเฮ่อเชียนเยี่ยน จึงเบือนหน้าไปมองห่อยาใหญ่หลายห่อบนพื้น

"รีบเอายาเข้าไปส่งเถอะ"

"เจ้าค่ะ" หลีจื่อรับคำ ก้มลงหยิบห่อยาขึ้นมา หมุนตัวเตรียมจะเดินเข้าไปในเรือนเหลิงเฟิง

"เดี๋ยวก่อน" ซูหร่วนเรียกนางไว้อีกครั้ง

หลีจื่อหันกลับมา

ซูหร่วนกดเสียงต่ำลง "ประเดี๋ยวเจ้าเข้าไป ก็ถือโอกาสตักเตือนพวกสาวใช้กับแม่นมในเรือนนั้นเสียหน่อย คนรับใช้ที่เรือนเหลิงเฟิงนี่ชักจะเหิมเกริมกันใหญ่แล้ว เจ้านายหมดสติไปแท้ๆ กลับไม่มีใครรู้สักคน พากันอู้งานจนเลยเถิดไปหมด"

"แม้ฮูหยินเฮ่อจะมีนิสัยพูดง่าย ทว่าอย่างไรก็เป็นแขกของจวนแม่ทัพ หากปล่อยปละละเลยไป ผู้ที่ขายหน้าก็คือตระกูลซูเรา"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

หลีจื่อพยักหน้าอย่างว่าง่าย หมุนตัวจะเดินไปอีกรอบ

"เดี๋ยว รอก่อน"

ซูหร่วนเรียกนางไว้อีกหน พร้อมกำชับสำทับ

"บอกว่าเป็นความประสงค์ของท่านแม่นะ อย่าเอ่ยถึงข้าล่ะ"

หลีจื่อเกาหัวแกรกด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ขานรับ "เจ้าค่ะ" คำหนึ่ง แล้วหิ้วห่อยาวิ่งเหยาะๆ เข้าไปในเรือน

แท้จริงแล้วซูหร่วนแค่ไม่อยากให้เฮ่อเชียนเยี่ยนรู้

คนผู้นั้นระแวงฉันเต็มอกอยู่แล้ว ขืนรู้ว่าฉันแอบไปสั่งสอนบ่าวไพร่ในเรือนเหลิงเฟิง คงไม่แคล้วคิดว่าเพียงพอนไหว้ปีใหม่ไก่ มีแผนร้ายแอบแฝงอีกแน่

ลดเรื่องลงหนึ่งเรื่อง ย่อมดีกว่าหาเรื่องใส่ตัวเพิ่มอีกเรื่อง

อ้างชื่อท่านแม่ นอกจากจะจัดการเรื่องให้เรียบร้อยได้แล้ว ยังไม่ต้องเปลืองน้ำลายไปอธิบายให้เฮ่อเชียนเยี่ยนฟังมากความ

อย่างไรเสียท่านแม่ก็มีหน้าที่ต้องดูแลครอบครัวสกุลเฮ่ออยู่แล้ว เรื่องพรรค์นี้ให้ท่านออกหน้า ย่อมชอบธรรมและเหมาะสมที่สุด

ซูหร่วนนั่งพักบนม้านั่งหินต่ออีกครู่หนึ่ง รอจนอาการปวดกระดูกที่เท้าค่อยทุเลาลง ถึงได้ยันเข่าค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน

นางหลุบตามองหัวแม่เท้าตัวเองที่บวมเป่งราวกับหัวผักกาด แล้วหันไปถลึงตาใส่ต้นท้อแก่ต้นนั้น

ดอกสีขาวอมชมพูเบียดเสียดเต็มกิ่งก้าน ยามสายลมพัดผ่านก็ไหวเอนทอดเงาเป็นระลอก ราวกับกำลังเย้ยหยัน

ซูหร่วนยิ่งมองก็ยิ่งโมโห

"ต้นไม้บ้า!"

เธอยกเท้าขึ้นมาอีกครั้ง—

แต่คราวนี้ไม่กล้าเตะแล้ว ได้แต่ใช้ปลายเท้าข้างที่ไม่เจ็บสะกิดลำต้นเบาๆ เพื่อระบายอารมณ์

"จะบานหาพระแสงอะไรนักหนา! เหม็นจะตายชัก! คอยดูเถอะ อีกไม่ช้าฉันจะหาคนมาโค่นแกทิ้งเอาไปทำฟืนให้หมดเลย!"

พูดจบนางถึงได้ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างโล่งอกขึ้นมาบ้าง แล้วเดินกะโผลกกะเผลกไปตามทางเดินหินเขียว

บนต้นเอล์มแก่ที่ไม่ไกลจากด้านหลังของนาง มีเงาดำสองสายหมอบนิ่งอยู่บนคาคบไม้อย่างไร้สุ้มเสียง

เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ

คนทางซ้ายอายุน้อยกว่า พยายามกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นเทิ้ม หลายหนเกือบจะร่วงลงมาจากต้นไม้

"หัวหน้า คุณหนูรองซูนี่น่าขันชะมัดเลย…"

"หุบปาก" คนที่อายุมากกว่าหันไปถลึงตาใส่ "ไม่ได้ยินที่หวางเฟยพูดหรือไร? ไปโค่นต้นไม้เฮงซวยนั่นทิ้งซะ"

"อ้อ…ขอรับ!"

ชายชุดดำคนน้องขานรับตามสัญชาตญาณ มือแตะด้ามดาบข้างเอวเตรียมจะพลิกตัวกระโดดลงจากต้นไม้ ทว่าพอขาเพิ่งก้าวออกไป สมองก็เพิ่งจะประมวลผลทัน

เขาชะงักงันทันควัน ร่างทั้งร่างโคลงเคลงอยู่บนกิ่งไม้ เกือบจะหัวทิ่มตกลงไป

"เดี๋ยวก่อน!" เขาเบิกตากว้างมองหัวหน้าตัวเอง "หัวหน้า เมื่อครู่ท่านเรียกนางว่าอะไรนะ?"

"หวะ…หวางเฟย?!"

ชายชุดดำคนพี่ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะตบปากตัวเองด้วยความเจ็บใจ อยากจะคว้าเอาคำสองคำนั้นจากอากาศยัดกลับคืนเข้าปากเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ซวยแล้วสิ ดันเผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกมาได้อย่างไรกัน?

"แอ่ม" เขากระแอมไอปรับเสียง แล้วถลึงตาใส่เด็กหนุ่มอย่างไร้อารมณ์ "เจ้าฟังผิดแล้ว"

"ข้าไม่ได้ฟังผิด! ท่านเรียกชัดๆ ว่า…"

"ข้าบอกว่าเจ้าฟังผิด เจ้าก็ต้องฟังผิด" ชายชุดดำคนพี่กดเสียงต่ำ สายตาแฝงแววคุกคาม "เจ้าหนู ยังอยากอยู่ในหน่วยองครักษ์เงาต่อหรือไม่?"

ชายชุดดำคนน้องรีบหดคอลงอย่างขลาดเขลาทันที "…ขอรับ ผู้น้อยฟังผิดไปเอง"

"แบบนี้ค่อยรู้ความหน่อย"

ชายชุดดำคนพี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ชำเลืองมองไปยังทิศทางที่ซูหร่วนเพิ่งเดินจากไป มุมปากยกยิ้มขึ้นแวบหนึ่งอย่างรวดเร็วจนแทบสังเกตไม่ทัน จากนั้นก็ยกมือขึ้นตบบ่าลูกน้อง

"เจ้าหนู ตามพี่ชายคนนี้ไว้ให้ดีเถอะ อนาคตเบื้องหน้าของพวกเราสองคนน่ะ สว่างไสวสุดๆ ไปเลยล่ะ!"

ชายชุดดำคนน้องพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

"แล้วต้นไม้นั่นยังต้องโค่นหรือไม่ขอรับ?"

"โค่นสิวะ!"