บทที่ 71 พวกเล่นกลชิงอำนาจนี่ใจคอสกปรกชะมัด

จวนอ๋องเจา ห้องหนังสือ

เยี่ยนเฉินนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ในมือถือถ้วยชาใส

สายตาทอดมองไปยังความว่างเปล่า ปลายนิ้วลูบขอบถ้วยวนไปมาเป็นวงกลมโดยไม่รู้ตัว รอบแล้วรอบเล่า

ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

"กริ๊ก"

เสียงกลไกแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง

แผ่นกระเบื้องปูพื้นที่ดูแนบเนียนสนิทค่อยๆ เลื่อนออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นปากหลุมมืดมิดด้านล่าง

อวี้เคอกระโดดขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว พลางเป่าดับโคมเขาสัตว์อันเล็กในมือ แล้ววางไว้บนชั้นโบราณวัตถุด้านข้าง

"ทางลับของเจ้านี่ ขุดไปถึงสวนหลังเรือนของตำหนักท่านหญิงตั้งแต่เมื่อไรกัน? ข้าไม่รู้ตัวเลยสักนิด"

นางพูดพลางเดินมาที่ริมหน้าต่างอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเยี่ยนเฉิน

นางยกกาน้ำชาขึ้นรินให้ตัวเองถ้วยหนึ่ง

เมื่อน้ำชาเข้าปาก

หัวคิ้วก็ขมวดมุ่นเป็นปมทันที

"ขมจะตายชัก" อวี้เคอวางถ้วยชาลงด้วยความรังเกียจ "ชานมแถบนอกด่านของพวกเรายังอร่อยกว่าตั้งเยอะ ทั้งหอมทั้งมัน ไม่เหมือนชาของชาวจงหยวนอย่างพวกเจ้าเลย… ขมปี๋!"

"ไม่มีใครขอให้เจ้าดื่ม"

เยี่ยนเฉินจิบชาอีกคำอย่างไม่รีบร้อน

อวี้เคอกลอกตาใส่เขา แต่ก็รู้กาลเทศะพอที่จะไม่บ่นต่อ เพียงเลื่อนถ้วยชาไปด้านข้าง แล้วล้วงจดหมายสองฉบับออกมาจากอกเสื้อ แปะลงบนโต๊ะ

"นี่ จดหมายจากเสด็จพ่อ"

เยี่ยนเฉินเงยหน้าขึ้น มองจดหมายสองฉบับนั้น

"ข้าอ่านไม่เข้าใจสักตัว" อวี้เคอเท้าคาง สีหน้าซื่อตรง "มีแต่คำปริศนาวกวนไปมา อะไรคือทุ่งหญ้าทางเหนือปีนี้ฝนตกดี ฝูงม้าตกลูกม้าตัวเล็กมาอีกสองสามตัว เมล็ดพันธุ์ที่ยืมไปปีกลายถึงเวลาต้องคืนแล้ว… ข้าอ่านตั้งสามรอบ ก็ยังดูไม่ออกเลยว่ามีความหมายอะไรแอบแฝง"

นางดันจดหมายไปข้างหน้า เร่งเร้าอย่างหมดความอดทน

"พวกชอบเล่นกลชิงอำนาจอย่างพวกเจ้านี่ใจคอสกปรกกันทั้งนั้น ข้าขี้เกียจเดาแล้ว เจ้าดูเอาเองเถอะ"

เยี่ยนเฉินยื่นมือไปหยิบขึ้นมาฉบับหนึ่ง ดึงกระดาษจดหมายออกมา กวาดสายตาอ่านตัวอักษรแน่นขนัดอย่างรวดเร็ว

อวี้เคอจ้องเขาอยู่นาน เมื่อเห็นสีหน้าเขายังคงราบเรียบ ก็อดสงสัยไม่ได้

"เห็นอะไรบ้างล่ะ?"

เยี่ยนเฉินหยิบจดหมายฉบับที่สองออกมากาง คราวนี้เขาอ่านเร็วมาก แทบจะกวาดสายตาปราดเดียวสิบบรรทัด

"หมายความว่ายังไงกันแน่?" อวี้เคอยื่นตัวไปข้างหน้า "คงไม่ใช่คุยเรื่องสัพเพเหระกันจริงๆ หรอกนะ?"

"การวางกำลังป้องกันแดนเหนือปรับเปลี่ยนตามแผนแล้ว รายชื่อแม่ทัพสี่หัวเมืองรอบเมืองหลวงก็ได้มาแล้วเช่นกัน" เยี่ยนเฉินพับกระดาษจดหมาย ยื่นไปจ่อที่เปลวเทียน "แล้วยังบอกว่าฮ่องเต้ส่งทูตลับไปแดนเหนือ เขาเลยกำจัดทิ้งไปแล้ว"

เปลวไฟส่งเสียงฟู่เลียกินมุมกระดาษ กลายสภาพเป็นเถ้าถ่านกลุ่มเล็กอย่างรวดเร็ว ปลิวร่วงลงจากปลายนิ้วของเขา

"แค่นี้เองรึ?" อวี้เคอขมวดคิ้ว "แล้วที่ว่าเมล็ดพันธุ์ที่ยืมไปปีกลายถึงเวลาต้องคืนแล้ว หมายความว่าอย่างไร?"

"ถึงเวลาที่เจ้าต้องออกแรง ย่อมจะบอกเจ้าเอง" เยี่ยนเฉินยื่นจดหมายฉบับที่สองไปอังไฟ เฝ้ามองมันมอดไหม้เป็นเถ้าธุลี "ตอนนี้รู้มากไป ไม่มีผลดีต่อเจ้า"

อวี้เคอเบะปาก แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

นางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง สายตากวาดมองไปรอบห้องหนังสืออย่างไร้จุดหมาย ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา

"จริงสิ คุณหนูรองซูของเจ้าน่ะ…"

นิ้วมือที่กำลังเขี่ยเถ้าถ่านของเยี่ยนเฉินชะงักไปเล็กน้อย

อวี้เคอไม่ทันสังเกต ยังคงพูดต่อ "ช่างมีนิสัยน่าสนใจจริงๆ วันๆ หนึ่งเขียนจดหมายหาข้าตั้งสามสี่ฉบับ เจื้อยแจ้วเชียว เล่าให้ฟังทุกเรื่องเลย"

"นางเขียนจดหมายหาเจ้า?"

น้ำเสียงของเยี่ยนเฉินฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร

"ก็ใช่น่ะสิ"

อวี้เคอล้วงนกหวีดทองแดงอันเล็กออกมาจากแขนเสื้อ หมุนเล่นที่ปลายนิ้ว พลางยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

"หร่วนหร่วนฉลาดมากเลยนะ ข้าสอนแค่รอบเดียว นางก็ใช้เหยี่ยวไห่ตงชิงส่งจดหมายเป็นแล้ว เร็วกว่าพวกนกพิราบส่งสารงี่เง่าของพวกเจ้าตั้งเยอะ แถมไม่มีทางถูกดักกลางทางด้วย"

"นางพูดอะไรบ้าง?"

อวี้เคอเอียงคอคิด "ก็ไม่มีเรื่องสลักสำคัญอะไร แค่บ่นว่ามารดานางเข้มงวดเกินไป ทุกวันฟ้ายังไม่ทันสว่างก็ต้องไปคารวะ แล้วยังบอกว่าพ่อครัวในจวนเพิ่งเปลี่ยนรายการอาหารใหม่ ทำหวานเกินไป ไม่อร่อย แถมยังบอกว่าตัวเอง…"

นางแกล้งหยุดชะงัก เพื่อรอดูท่าทีของเยี่ยนเฉิน

เยี่ยนเฉินยกชาที่เย็นชืดถ้วยนั้นขึ้นมา จิบไปคำหนึ่ง ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถาม "ยังพูดอะไรอีก?"

อวี้เคอยิ้มอย่างพอใจ

"ยังบอกว่าช่วงนี้ถูกมารดาบังคับให้เรียนเย็บปักถักร้อย เข็มทิ่มนิ้วไปตั้งหลายที เจ็บจนร้องไห้เลยล่ะ"

มุมปากของเยี่ยนเฉินโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบกดลงอย่างรวดเร็ว

"มีแค่นี้รึ?"

"ก็มีแค่นี้น่ะสิ" อวี้เคอกะพริบตา สีหน้าไร้เดียงสา "ไม่อย่างนั้นจะให้มีอะไรอีกล่ะ?"

เยี่ยนเฉินไม่พูดจา

อวี้เคอจ้องเขาอยู่ชั่วอึดใจ ทันใดนั้นก็หัวเราะพรวดออกมา "วันนี้เจ้าเรียกข้ามา คงไม่ใช่เพื่อดูจดหมายของเสด็จพ่อหรอกนะ? เรื่องพรรค์นั้นส่งเว่ยเฟิงไปจัดการก็จบ จำเป็นอะไรต้องให้ข้ามาด้วยตัวเอง?"

นางชะงักไปนิด รอยยิ้มยิ่งลึกล้ำขึ้น "เจ้าคงไม่ได้… แค่อยากจะสืบข่าวของหร่วนหร่วนจากข้าหรอกนะ?"

เยี่ยนเฉินสีหน้าไม่เปลี่ยน "เพียงแค่ถามไปตามเรื่อง"

"ถามไปตามเรื่องงั้นรึ?"

อวี้เคอลากเสียงยาว หัวเราะจนไหล่สั่น

"คนอย่างเยี่ยนเฉิน เคยถามถึงสตรีคนไหนไปตามเรื่องตั้งแต่เมื่อไรกัน? เมื่อก่อนพวกคุณหนูตระกูลสูงที่พยายามวิ่งเข้าหาเจ้า เจ้ายังไม่แม้แต่จะปรายตามอง ตอนนี้กลับมาใส่ใจว่าแม่นางเขากินอะไรทุกวัน เรียนเย็บปักถักร้อยหรือไม่แล้วรึ?"

เยี่ยนเฉินวางถ้วยชาลง สายตาเย็นชาปรายมองมา

"เจ้าไปได้แล้ว"

"จะรีบไปไหน? ข้ายังดื่มชาไม่หมดเลย"

อวี้เคอไม่ยอมขยับไปไหน ซ้ำยังรินชาให้ตัวเองอีกถ้วย มองเขาอย่างสบายอารมณ์

"ข้าขอเตือนนะ ทำตัวดีๆ กับข้าหน่อย"

เยี่ยนเฉินช้อนตาขึ้นมองนาง

อวี้เคอเชิดคางขึ้น พูดอย่างเอื่อยเฉื่อย "ตอนนี้ข้าเป็นสหายสนิทของหร่วนหร่วนเชียวนะ สนิทแบบที่คุยกันได้ทุกเรื่อง หากเจ้าเผลอมาล่วงเกินข้าเข้า…"

ปลายนิ้วนวลแตะที่ริมฝีปากตัวเอง "ข้าอาจจะคุมปากตัวเองไม่อยู่ เผลอไปพูดอะไรกับนางเข้าก็ได้"

"นางน่ะรึ?"

มุมปากของเยี่ยนเฉินยกยิ้มจางๆ ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะที่เรียบเกลี้ยง

"ก็แค่ของเล่นที่น่าสนใจชิ้นหนึ่งในมือเปิ่นหวางเท่านั้น จะให้นางอยู่ก็อยู่ จะให้นางตายก็ตาย เจ้าคิดว่า เปิ่นหวางจะกลัวคำพูดเจ้าหรือ?"

อวี้เคอเลิกคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากเหน็บแนมเขาอีกสักสองสามประโยค

"กรู๊ก… กรู๊ก…"

นอกหน้าต่างพลันมีเสียงนกส่งเสียงสั้นๆ ดังแว่วมา

ดวงตาของอวี้เคอเป็นประกาย ไม่สนใจจะประคารมกับเยี่ยนเฉินอีก นางลุกขึ้นก้าวไปริมหน้าต่างอย่างรวดเร็ว แล้วผลักบานหน้าต่างออก

เหยี่ยวไห่ตงชิงตัวหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนกิ่งต้นอู๋ถงนอกหน้าต่าง ขนทั่วร่างขาวผ่องราวกับหิมะ มีเพียงปลายปีกที่แซมขนสีน้ำตาลเทาอยู่ไม่กี่เส้น ดวงตาสีน้ำตาลทองคู่นั้นคมกริบยิ่งนัก

"นกดี!"

อวี้เคอยื่นแขนออกไป เจ้าเหยี่ยวไห่ตงชิงก็กระพือปีกโผลงมาเกาะ กรงเล็บแหลมคมเกาะแขนเสื้อนางไว้อย่างมั่นคง

"แม้แต่ที่นี่ก็ยังหาเจอ ช่างไว้หน้าข้าจริงๆ"

เหยี่ยวไห่ตงชิงยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ ในลำคอส่งเสียงคูเบาๆ อย่างพึงพอใจ

อวี้เคอปลดกระบอกจดหมายทองแดงขนาดกะทัดรัดออกจากขาของมันอย่างชำนาญ แล้วเทเอาม้วนกระดาษเล็กๆ ที่ม้วนไว้อย่างแน่นหนาออกมา

เมื่อเหยี่ยวไห่ตงชิงเสร็จสิ้นภารกิจ มันก็เอาหัวคลอเคลียมือของนาง ก่อนจะสยายปีกบินขึ้น กลืนหายไปในความมืดมิดของราตรีอย่างไร้ร่องรอย

อวี้เคอกลี่ม้วนกระดาษออก พลางเดินกลับมาพลางอ่าน เพียงแค่อ่านไปได้สองบรรทัด มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

"หึ…"

เยี่ยนเฉินชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง

"ยิ้มอะไร?"

"ไม่มีอะไรนี่"

อวี้เคอนั่งลงบนเก้าอี้ สายตายังคงจับจ้องอยู่บนกระดาษจดหมาย ทว่าปากกลับแกล้งเล่นแง่

"ท่านอ๋องไม่ได้สนใจนางมิใช่หรือ"