บทที่ 72 เจ้าตัวแสบไร้น้ำใจ

เยี่ยนเฉินยกถ้วยชาขึ้นจิบ ไม่สนใจนางอีก

อวี้เคอก็หาได้ใส่ใจ ก้มหน้าก้มตาอ่านต่อ กระทั่งเห็นข้อความสองสามบรรทัดท้าย จึงส่งเสียง "จึ๊" ออกมาเบาๆ

"คราวนี้เอ่ยถึงเจ้าด้วยนะ" นางเงยหน้าขึ้น มองเยี่ยนเฉินด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น "จะอ่านหรือไม่เล่า"

เยี่ยนเฉินหลุบตาลงดื่มชา น้ำเสียงราบเรียบ

"เปิ่นหวางไม่มีเวลาว่างปานนั้น"

"เอาเถอะ" อวี้เคอยักไหล่ ปั้นหน้าแบบ 'แสร้งทำเป็นไขสือไปเถอะ' ก่อนจะพับจดหมายวางแหมะไว้ตรงมุมโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ

"ข้าไปล่ะ หร่วนหร่วนยังรอจดหมายตอบจากข้าอยู่"

นางเดินไปถึงปากอุโมงค์ลับ แล้วหันกลับมามองเยี่ยนเฉินอีกครา มุมปากแต้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"อย่าลืมช่วยเผาจดหมายให้ข้าด้วยเล่า"

กล่าวจบ ร่างเพรียวก็ลับหายเข้าไปในปากอุโมงค์อันมืดมิด ประตูกลเลื่อนปิดลงอย่างไร้สุ้มเสียง กระทั่งรอยต่อสักนิดก็มองไม่ออก

ภายในห้องหนังสือกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

เยี่ยนเฉินถือถ้วยชานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาจึงค่อยๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่จดหมายมุมโต๊ะฉบับนั้น

กระดาษพับไว้อย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นลายมือโย้เย้ไม่เป็นระเบียบสองสามแถวตรงริมขอบ เส้นสายแต่ละขีดล้วนแฝงความไร้เดียงสาอย่างเด็กๆ

เขารออยู่อีกพักหนึ่ง จนแน่ใจว่าในอุโมงค์ไม่มีความเคลื่อนไหวใดแล้ว จึงยื่นมือไปหยิบจดหมายฉบับนั้นมา

คลี่ออก

มีถึงสองหน้ากระดาษเต็มๆ

ล้วนเป็นเรื่องสัพเพเหระหยุมหยิมของสตรี

อย่างเช่นผงเขียนคิ้วหลัวจื่อไต้ที่เพิ่งหาซื้อมาใหม่เขียนคิ้วได้ลื่นมือขึ้น ขนมเปี๊ยะวอลนัตของร้านสกุลสวีตรงถนนสายตะวันออกมีชั้นแป้งกรอบมากกว่าร้านสกุลหลี่ตรงถนนสายตะวันตก หรือบ่นว่าหมวกหนังจิ้งจอกที่ซูหมิงจี้มอบให้สวมแล้วร้อนเหลือเกิน…

เยี่ยนเฉินข่มความอดทน กวาดสายตาอ่านทีละบรรทัด

"วันนี้ข้าแอบย่องไปดูท่านพี่เล่นลูกคลีที่ลานม้า ฝีมือเขาห่วยแตกมาก โดนเฮ่อเชียนเยี่ยนยิงเข้าสามลูกรวด โมโหจนหน้าเขียวปั๊ดไปหมด ฮ่าๆ…"

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เฮ่อเชียนเยี่ยน

สายตาหยุดชะงักที่สามคำนี้ครู่หนึ่ง

ก่อนจะกวาดมองต่อลงไป

"พรุ่งนี้ข้าจะไปไหว้พระที่วัดหานซาน ได้ยินว่าขนมดอกท้อของที่วัดอร่อยมาก ไว้จะหิ้วกลับมาฝากเจ้าสักกล่องนะ…"

กระทั่งถึงสองสามบรรทัดสุดท้าย ถึงได้เห็นชื่อของตนเอง

"หากเจ้าพบท่านอ๋อง จำไว้ว่าต้องเตือนเขาเด็ดขาดนะว่าอย่าลืมส่งคนเอายาถอนพิษมาให้ข้า! ชีวิตน้อยๆ ของข้าผูกไว้กับความคิดชั่วแวบเดียวของเขาเชียวนะ หากเขางานหลวงรัดตัวจนลืมขึ้นมา ข้าคงได้ไปร้องเพลงหน้าตำหนักพญายมจริงๆ แน่"

ท้ายข้อความนี้ ยังมีภาพวาดคนตัวจิ๋วทำหน้าเบะร้องไห้

ดูน่าเวทนายิ่งนัก

เยี่ยนเฉินจ้องมองข้อความแถวนั้น รวมถึงภาพคนตัวจิ๋วสุดอัปลักษณ์ ก่อนจะพ่นลมหายใจเสียงเบาออกจากจมูก

"ยัยตัวแสบไร้น้ำใจ" เขาพึมพำกับตนเองเสียงแผ่ว นิ้วเรียวยาวแตะลงบนหัวของคนตัวจิ๋วในอากาศเบาๆ "ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ในหัวก็จำได้แต่ยาถอนพิษของเจ้า"

"ไม่คิดจะถามสักคำ ว่าแผลของข้าหายดีหรือยัง…"

พูดพลางก้มลงมองแขนซ้ายของตนเอง

ผ้าพันแผลยังไม่ได้แกะ เฒ่าหลงพันไว้ให้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สวยงามกว่าโบอัปลักษณ์ที่นางผูกให้ตั้งเยอะ

ทว่าเขากลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

สายตาตวัดกลับไปที่แผ่นกระดาษอีกครั้ง ไล่จากบรรทัดสุดท้ายขึ้นมาช้าๆ ผ่านเรื่องราวชีวิตประจำวันอันไร้สาระเหล่านั้น แล้วไปหยุดลงตรงประโยคที่ว่า "พรุ่งนี้จะไปไหว้พระที่วัดหานซาน"

ปลายนิ้วเคาะลงบนหัวเข่าเบาๆ

พรุ่งนี้รึ…

เยี่ยนเฉินพับกระดาษจดหมายเก็บ ทว่าไม่ได้เผาทิ้ง หากแต่ดึงลิ้นชักข้างโต๊ะหนังสือแล้ววางมันลงไป

ภายในลิ้นชัก ยังมีผ้าพันแผลสีขาวผืนหนึ่งที่ซักจนสะอาดสะอ้านนอนสงบนิ่งอยู่ ด้านบนมีโบเบี้ยวๆ ที่ยังไม่เคยถูกแกะออกแม้แต่ครั้งเดียว

…

วันรุ่งขึ้น หมอกบางยังไม่ทันสลายตัว

รถม้าปูม่านสีเขียวสองคันแล่นบดไปบนถนนหลวงชานเมือง ก่อนจะค่อยๆ เทียบจอดลงเบื้องหน้าซุ้มประตูโบราณของวัดหานซาน

ซูหร่วนได้รับการประคองจากหลีจื่อขณะก้าวลงจากรถ

ลมภูเขาในยามเช้าเย็นยะเยือกเป็นพิเศษ ทำเอาเธอต้องหดคอแล้วกระชับเสื้อคลุมผ้าต่วนยกดอกจากตัวให้แน่นขึ้นอีกนิด

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง อารามโบราณสร้างอิงแอบไปตามแนวเขา กำแพงสีชาดตัดกับกระเบื้องสีเข้มซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางดงสนเขียวชอุ่ม

บันไดหินทอดยาวคดเคี้ยวขึ้นไป เปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้างยามเช้าจนสีเข้มจัด เริ่มมีผู้แสวงบุญประปรายก้าวขึ้นไปตามขั้นบันไดแล้ว

"หว่านโหรว!"

เสียงสตรีที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

ทุกคนหันไปมองตามเสียง เห็นเพียงข้างรถม้าประดับพู่ไข่มุกหลังคาเขียวอีกคัน ฮูหยินฉินกำลังก้าวลงจากม้านั่งเหยียบโดยมีสาวใช้คอยประคอง

วันนี้นางสวมเสื้อกั๊กตัวยาวลายดอกไม้ทรงกลมสีม่วงเข้ม เครื่องประดับบนศีรษะงดงามเฉิดฉาย กำลังเดินยิ้มแย้มแจ่มใสตรงเข้ามาทางนี้

"พวกเจ้ากลับมาถึงก่อนข้าเสียอีก"

"พี่เวิน"

ชิวหว่านโหรวยิ้มพลางก้าวขึ้นไปข้างหน้าสองก้าวเพื่อทักทายคารวะ

พวกคนรุ่นลูกรุ่นหลานก็พากันเข้าไปทำความเคารพอย่างมีมารยาท

ฮูหยินฉินจับมือชิวหว่านโหรวอย่างสนิทสนม หลังจากทักทายปราศรัยกันคนละประโยคสองประโยค สายตาก็วกกลับมาหยุดที่ซูหร่วนอีกครั้ง

"ลูกสาวคนดีของข้า วันก่อนได้ยินว่าเจ้าล้มป่วย ทำเอาข้าเป็นห่วงแทบแย่ ตอนนี้ดูแล้ว… สีหน้าดูดีขึ้นบ้าง แต่ไฉนดูซูบลงไปเล่า"

นางประคองใบหน้ายิ้มแย้มของซูหร่วนไว้ด้วยความเอ็นดูระคนสงสาร

"ดูสิ คางแหลมไปหมดแล้ว"

ซูหร่วนตอบอย่างว่าง่าย "รบกวนท่านป้าฉินต้องเป็นห่วงแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้หายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว อาจเพราะช่วงที่ป่วยกินอะไรไม่ค่อยลง ตัวถึงได้ผอมลงไปบ้าง บำรุงสักสองสามวันก็กลับมาเหมือนเดิมแล้วเจ้าค่ะ"

"หายดีก็ดีแล้ว หายดีก็ดีแล้ว!"

ฮูหยินฉินตบหลังมือนางเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเวทนาเอ็นดู

"ร่างกายของเด็กสาวบอบบางนัก ต้องดูแลทะนุถนอมให้ดี ประเดี๋ยวข้าจะให้คนส่งรังนกเลือดชั้นดีไปให้ที่จวน ให้ห้องครัวตุ๋นบำรุงเลือดลมให้เจ้าเสียหน่อย"

"เหตุใดพี่หญิงต้องลำบากปานนั้นด้วยเล่าเจ้าคะ" ชิวหว่านโหรวอดหัวเราะไม่ได้ "อย่าตามใจนางจนเคยตัวนักเลย…"

"ลำบากอะไรกัน ข้าเห็นหร่วนหร่วนแล้วถูกชะตายิ่งนัก แทบอยากจะยกของดีๆ ทั้งหมดประเคนให้นางเสียด้วยซ้ำ!"

ฮูหยินฉินเอ่ยขัดพลางหัวเราะร่า แล้วยังจับมือซูหร่วนพูดคุยไต่ถามด้วยความห่วงใยอีกหลายประโยค ขบวนคนจึงค่อยก้าวเข้าสู่ประตูวัด

ภายในพระอุโบสถ พระพุทธรูปประดิษฐานสง่างามเปี่ยมด้วยความศักดิ์สิทธิ์

ชิวหว่านโหรวกับฮูหยินฉินต่างจุดธูป คุกเข่าลงบนเบาะรอง น้อมกายพนมมือหลับตาด้วยความเคารพศรัทธา

ยวี่ชิงเหอคุกเข่าอยู่ข้างกายชิวหว่านโหรว นางก้มหน้าลงต่ำเช่นกัน วางคัมภีร์ที่คัดลอกด้วยลายมือแต่เช้าตรู่ไว้ตรงหน้าหัวเข่า สวดมนต์อธิษฐานเบาๆ อุทิศส่วนกุศลให้บิดามารดาผู้ล่วงลับ

ทว่าซูหมิงจี้กลับเป็นอีกภาพหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

เขาหยิบธูปมาสามดอกแบบส่งเดช จุดไฟจากเปลวเทียน แล้วหันไปทางพระพุทธรูป ไหว้ลวกๆ สามที

ปากก็พึมพำงึมงำสองสามประโยคว่า "ขอพระพุทธองค์คุ้มครองท่านพ่อท่านแม่และน้องสาวให้ปลอดภัยราบรื่นด้วยเถิด" พอปักธูปลงในกระถางเสร็จ ก็หมุนตัวคิดจะชิ่งหนีทันที

ซูหร่วนเหลือบเห็นฝีเท้าที่ย่องกระย่องกระแย่งเตรียมเผ่นของเขาเข้าพอดี ในใจพลันสะดุ้ง นึกอยากจะรีบตามไปด้วย

แต่เพิ่งจะขยับเท้า ก็ถูกฮูหยินฉินคว้าตัวไว้เสียก่อน

"หร่วนหร่วน อย่าเพิ่งรีบไปสิจะ๊"

ฮูหยินฉินยิ้มแย้มพลางควักกระบอกเซียมซีสีแดงคล้ำออกมาจากที่ใดไม่ทราบ แล้วยัดใส่มือนาง

"ใบเซียมซีของวัดหานซานแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความแม่นยำนัก วันข้างหน้ากับเรื่องคู่ครองของเจ้ายังไม่ลงตัว สมควรเสี่ยงทายถามไถ่ดูสักใบนะ"

"ข้า…"

ซูหร่วนนึกอยากจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ

"แหม ลองดูเถิด ถือเสียว่าเป็นมงคลแก่ตัว" ฮูหยินฉินไม่ยอมเปิดโอกาสให้นางปฏิเสธ ดึงตัวนางกลับมาหน้าเบาะรองนั่ง ยิ้มให้กำลังใจ "หากใจศรัทธาก็ย่อมสัมฤทธิ์ผล เขย่ามาสักใบตามสบายเถอะ"

ซูหร่วนรู้ดีว่าไม่อาจเลี่ยงได้ จึงจำต้องคุกเข่าลง

ไม้เซียมซีเกือบร้อยอันในกระบอกไม้ไผ่ พอเขย่าเบาๆ ก็กระทบกันส่งเสียงดังกราว

ซูหร่วนหลับตาลง อันที่จริงก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องถาม ในหัวคิดเพียงแค่อยากจะรีบเขย่าให้เสร็จแล้วรีบไสหัวไปเสียที

ขอร้องละ อย่าได้เจอะเจอกับคนที่ไม่ควรเจอเข้าเลย

"เป๊าะ"

ไม้เซียมซีอันหนึ่งกระเด็นออกจากกระบอก ตกลงบนพื้น

"อุ๊ย ออกมาแล้ว!"

ฮูหยินฉินดูกระตือรือร้นยิ่งกว่านางเสียอีก นางก้มลงเก็บขึ้นมา แล้วอาศัยแสงสว่างภายในวิหารกวาดสายตามองดูอย่างละเอียด ใบหน้าพลันผลิยิ้มกว้างออกมาทันที

"ใบที่หนึ่งร้อย นับเป็นตัวเลขที่ดีทีเดียว"

นางจูงมือซูหร่วนลุกขึ้นอย่างเบิกบานใจ "ไปกันเถอะ พวกเราออกไปหาหลวงจีนข้างนอกให้ช่วยแก้เซียมซีกัน!"