บทที่ 73 คนที่ใจเฝ้าคะนึงหาก็คือคนที่มีวาสนาต่อกัน

จุดแก้เซียมซีตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่งนอกโถงวิหาร

พระชราคิ้วขาวโพลนนั่งอยู่หลังโต๊ะ กำลังก้มหน้าพลิกดูคัมภีร์กระดาษเหลืองกรอบในมือ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ท่านจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฮูหยินฉินก่อน จากนั้นจึงเลื่อนมาทางซูหร่วน แล้วหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

แววตานั้นมิได้เฉียบคม ทว่ากลับดูลุ่มลึกราวกับมองทะลุปรุโปร่ง จนหัวใจของซูหร่วนกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ

ทว่าพระชรามิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงทอดสายตากลับลงไปตามเดิม

“สีกาประสงค์จะถามสิ่งใดรึ”

ซูหร่วนกะว่าจะถามเรื่องแคล้วคลาดปลอดภัยส่งเดชให้พ้นๆ ไป ทว่าฮูหยินฉินข้างกายกลับชิงเอ่ยตัดหน้า

“ถามเรื่องเนื้อคู่เจ้าค่ะ!”

“เป็นหญิงสาว ย่อมต้องถามเรื่องเนื้อคู่เป็นสำคัญที่สุดอยู่แล้ว”

“…”

คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากจำต้องกลืนกลับลงไป ซูหร่วนได้แต่เออออไปตามน้ำ

พระชราหยิบแผ่นคำทำนายสีเหลืองกรอบออกมาหนึ่งใบจากปึกบนโต๊ะตามหมายเลขติ้วเซียมซี แล้วเอ่ยอ่านด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

“ลมล้อกอไผ่คล้ายเสียงกำไลทองกังวาน

เงาจันทร์ทอดผ่านบุปผา นึกว่าคนงามมาเยือน”

ฮูหยินฉินรีบขยับเข้าไปใกล้ “ซือฟู่ คำทำนายนี้หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ ดีหรือไม่ดี”

“นับเป็นลางมงคลชั้นเลิศ”

พระชราวางใบคำทำนายลงแผ่วเบา พลางหันมามองซูหร่วน

“ดาวหงส์แดงในชะตาของสีกากำลังเคลื่อนไหว วาสนาครองคู่มาถึงแล้ว ยอดดวงใจอยู่ไม่ไกล สิ่งที่คิดคำนึงอยู่ในใจยามนี้ ก็คือผู้มีวาสนาต่อกันนั่นเอง”

สิ่งที่คิดคำนึงงั้นเหรอ

ซูหร่วนฟังแล้วก็ชะงัก นึกพึมพำในใจโดยสัญชาตญาณ… *ฉันคิดถึงใครอยู่งั้นเหรอ เสิ่นเจาเย่เหรอ*

ขณะกำลังคิดสะเปะสะปะ

พอเงยหน้าขึ้น สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่าร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงบันไดหินทอดยาวด้านล่างตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

เสิ่นเจาเย่อยู่ในชุดคลุมผ้าต่วนแขนแคบปักลายเมฆาสีคราม ผูกสายรัดเอวหนัง กำลังก้าวเท้าขึ้นบันไดมาอย่างมั่นคง

แสงตะวันยามเช้าขับเน้นโครงร่างช่วงไหล่และแผ่นหลังของเขา แม้จะยังอยู่ห่างพอสมควร ก็ไม่อาจบดบังความคมกล้าองอาจของขุนพลหนุ่มได้เลย ท่ามกลางเหล่าผู้แสวงบุญที่เดินขวักไขว่ เขาจึงดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

หัวใจของซูหร่วนกระตุกวาบ

ไม่จริงมั้ง!

คำทำนายนี้หมายถึงพระเอกอย่างเสิ่นเจาเย่จริงดิ

แต่เขาเป็นของนางเอกไม่ใช่เหรอ จะมามีวาสนาบ้าบออะไรกับตัวประกอบตายไวอย่างฉันกันเล่า!

เธอรู้สึกผิดจนลนลาน รีบหันขวับไปมองด้านหลังทันที

ยวี่ชิงเหอกำลังลุกขึ้นยืนพอดี พลางบรรจงวางม้วนคัมภีร์ในมือลงบนชั้นวางข้างประทีปตามประทีปพันปี

เปลวเทียนที่วูบไหวส่องกระทบใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ขับเน้นให้ดูผุดผ่องบริสุทธิ์และอ่อนหวานจับใจยิ่งขึ้น

ใจของซูหร่วนร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

เนื้อเรื่องตรงนี้มันจะจังหวะเป๊ะเว่อร์เกินไปแล้ว!

ตัวประกอบอย่างฉันจะมาเสนอหน้าเป็นก้างขวางคออยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด ต้องรีบหาทางชิ่งเดี๋ยวนี้!

ฮูหยินฉินได้ยินคำทำนายของพระชราก็ยิ้มแก้มแทบปริ คว้ามือของซูหร่วนมาตบเบาๆ

“ดูสิ! ข้าบอกแล้วว่าอย่างไร เรื่องมงคลใกล้เข้ามาแล้ว! หร่วนหร่วน เจ้าช่างมีบุญวาสนายิ่งนัก!”

แม่ของซูหร่วนเดินออกมาจากวิหารใหญ่พอดี

“แก้เซียมซีเสร็จแล้วรึ”

“เป็นเซียมซีชั้นยอดเชียวล่ะ!” ฮูหยินฉินยิ้มจนตาหยี “บอกว่าวาสนาเนื้อคู่ของหร่วนหร่วนมาถึงแล้ว เรื่องมงคลใกล้เข้ามา หว่านโหรว เจ้าเตรียมตัวรับวาสนาจากลูกเขยได้เลย!”

แม้แม่ของซูหร่วนจะไม่แสดงออกนอกหน้าอย่างฮูหยินฉิน แต่ริ้วรอยตรงหางตาก็ผ่อนคลายลง

“ได้ยินว่าดอกท้อที่เขาด้านหลังกำลังบานสะพรั่ง ในเมื่อพวกเรามากันแล้ว สู้ไปเดินเล่นด้วยกันสักหน่อยดีหรือไม่”

“ตรงใจข้าพอดีเลย” ฮูหยินฉินยิ้มรับ พลางจับมือซูหร่วนไว้ไม่ยอมปล่อย “หร่วนหร่วน ไปด้วยกันเถอะนะ ไปเดินดูดอกท้อเป็นเพื่อนท่านป้าฉินหน่อย”

ซูหร่วนเห็นเสิ่นเจาเย่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก็นึกอยากติดปีกบินหนีไปจากแดนมหันตภัยแห่งนี้เสียเดี๋ยวนี้

จึงรีบพยักหน้ารับคำอย่างไม่ลังเล

“เจ้าค่ะ”

แม่ของซูหร่วนพยักหน้ารับ แล้วหันไปกำชับสาวใช้และแม่นมที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ด้วยเสียงเบา

“คอยดูแลคุณหนูเปี่ยวให้ดี ปรนนิบัติให้รอบคอบ”

สาวใช้ค้อมตัวรับคำอย่างนอบน้อม

ซูหร่วนโล่งอกไปเปลาะใหญ่ รีบเข้าไปคล้องแขนฮูหยินฉินกับแม่ แล้วพาเดินเลี้ยวออกไปอย่างร้อนรน

ทิ้งร่างในชุดสีครามที่กำลังก้าวใกล้เข้ามาตรงบันไดหินไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว

…

ป่าท้อที่เขาด้านหลังกำลังผลิดอกเบ่งบานเต็มที่

กลีบดอกสีชมพูอมขาวเบียดเสียดแน่นขนัดเต็มกิ่งก้าน ยามสายลมพัดผ่านก็ร่วงพรูลงมาราวกับหิมะหอมกรุ่นที่โปรยปรายเกลื่อนผืนดิน

แม่ของซูหร่วนกับฮูหยินฉินเดินเคียงกันอยู่ด้านหน้า ค่อยๆ ก้าวไปตามทางเดินหินชิงสือ พลางกระซิบกระซาบหัวเราะกันเป็นระยะ

ซูหร่วนเดินตามหลังอยู่กึ่งก้าว ในมือถือกิ่งท้อที่เด็ดติดมือมา พลางเด็ดกลีบดอกเล่นอย่างใจลอย

ป่านนี้พระเอกนางเอกคงได้คุยกันแล้วมั้ง

แม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่าเนื้อเรื่องต้องดำเนินไปอย่างไร แต่ในใจก็อดรู้สึกโหวงเหวงไม่ได้

อุตส่าห์ทุ่มเงินเก็บจนหมดเพื่อทะลุมิติมาโลกนี้ ก็เพื่อจะได้แอ้มพระเอกอย่างเสิ่นเจาเย่แท้ๆ

ตอนนี้กลับทำได้แค่มองอยู่ไกลๆ ห้ามแตะต้องเสียอย่างนั้น

ขาดทุนยับเยินจริงๆ…

“หร่วนหร่วน เร็วเข้าหน่อยสิ”

เสียงหัวเราะของฮูหยินฉินดังมาจากด้านหน้า “เดินต้วมเตี้ยมอยู่ได้ หรือตัดใจทิ้งกิ่งท้อในมือนั่นไม่ลงรึ”

ซูหร่วนได้สติกลับมา จึงพบว่ากิ่งท้อในมือถูกตนเด็ดทึ้งจนโกร๋น เหลือกลีบดอกติดอยู่แค่ไม่กี่กลีบ

กิ่งไม้แห้งๆ ดูน่าเวทนายิ่งนัก

“มาแล้วเจ้าค่ะ”

นางขานรับแล้วรีบสาวเท้าตามไป

สุดทางเดินหิน มีศาลาหกเหลี่ยมซ่อนตัวอยู่หลังต้นท้อเก่าแก่สองสามต้น ชายคางอนช้อย แฝงกลิ่นอายโบราณ

ทว่าในศาลากลับมีคนอยู่ก่อนแล้ว

ร่างสูงโปร่งยืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมศาลา กำลังแหงนหน้ามองกิ่งท้อที่ยื่นล้ำเข้ามาใต้ชายคา

เขาสวมชุดยาวสีขาวนวล ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีเดียวกัน นอกจากปิ่นหยกเขียวที่ใช้รวบผมแล้ว ทั่วทั้งตัวไม่มีเครื่องประดับอื่นใดอีก หากแต่แผ่กลิ่นอายความสุภาพสง่างามแบบบัณฑิตออกมาอย่างเด่นชัด

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ชายผู้นั้นก็หันกลับมา

เป็นใบหน้าที่หล่อเหลาเกลี้ยงเกลา จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาทั้งคู่ดูอ่อนโยนและลุ่มลึกดั่งหยกนิล

ในหัวของซูหร่วนผุดคำขึ้นมาสองคำทันที

หล่อจัง

ไม่ใช่ความหล่อแบบคมกริบกดดันคนอย่างเยี่ยนเฉิน และไม่ใช่ความหล่อแบบองอาจห้าวหาญอย่างเสิ่นเจาเย่ แต่เป็นความหล่อละมุนตาที่หล่อหลอมมาจากตระกูลผู้ดีมีการศึกษา

“ท่านแม่”

เขาเดินออกมารับ แล้วค้อมกายคารวะฮูหยินฉินก่อน

“มู่หยางรึ” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของฮูหยินฉินทันที “เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า”

“วันนี้สำนักศึกษาหยุดขอรับ ได้ยินว่าท่านแม่จะมาวัดหานซาน ลูกจึงตั้งใจมารับท่านแม่กลับจวนพร้อมกัน”

ฉินมู่หยางตอบอย่างสุขุม จากนั้นจึงหันสายตาไปทางแม่ของซูหร่วน แล้วประสานมือคารวะอย่างมีสัมมาคารวะ

“คารวะท่านป้าซูขอรับ”

“อย่าได้มากพิธีไปเลย”

แม่ของซูหร่วนยิ้มพลางยกมือทำท่าประคอง สายตาลอบพิจารณาเขาอย่างเงียบๆ แววตาเปี่ยมด้วยความชื่นชมระคนพอใจ

ฉินมู่หยางผู้นี้ตนเคยพบมาก่อน

เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลฉิน ฉลาดเฉลียวเหนือคนมาตั้งแต่เด็ก อายุสิบสี่ก็สอบได้ระดับซิ่วไฉ ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ที่กั๋วจื่อเจี้ยน ทั้งวิชาความรู้และอุปนิสัยล้วนเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง

นิสัยใจคอก็ดี อ่อนโยนเที่ยงธรรม ไม่เคยทำตัวเสเพลเที่ยวเล่นตีไก่แข่งม้าก่อเรื่องเหมือนพวกคุณชายไม่เอาถ่าน

แม่ของซูหร่วนยิ่งมองก็ยิ่งพึงใจ รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งลึกซึ้งขึ้น

ฮูหยินฉินเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็ยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น รีบดันตัวซูหร่วนที่ยังคงยืนงงอยู่ให้ก้าวไปตรงหน้าฉินมู่หยาง

“มู่หยาง นี่คือน้องหร่วนของเจ้า ยังจำได้หรือไม่ ตอนเด็กๆ พวกเจ้าเคยเจอกันนะ”

“มีอยู่ปีหนึ่งตอนเทศกาลหยวนเซียว เจ้ายังอุ้มนางไปดูโคมไฟอยู่เลย ตอนนั้นนางเพิ่งจะตัวแค่นี้เอง…”

นางยิ้มพลางยกมือทำท่ากะระดับความสูงตรงเอว “พริบตาเดียว หร่วนหร่วนก็โตเป็นสาวงามเสียแล้ว”

สายตาของฉินมู่หยางจึงเลื่อนมามองใบหน้าของซูหร่วนอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ก่อนจะค้อมศีรษะให้อย่างสุภาพนอบน้อม

“น้องหร่วน”

มุมปากของซูหร่วนกระตุกยิกๆ

ฉากแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้…

ไหนจะท่าทีกระตือรือร้นเกินเหตุของฮูหยินฉิน กับสายตาประหนึ่งกำลังประเมินว่าที่ลูกเขยของแม่ตนอีก…

ถ้าเธอยังดูไม่ออกว่านี่มันคือแผนการนัดบอดแบบ "บังเอิญเจอ" ที่ถูกจัดฉากไว้อย่างแยบยลละก็

สองชาตินี้ก็คงถือว่าเกิดมาเสียชาติเกิดแล้วจริงๆ