บทที่ 74 ต่อให้แสร้งทำตัวว่าง่ายแค่ไหนก็หลอกข้าไม่ได้

“คุณชายฉิน”

นางหลุบตาลง คารวะตอบอย่างมีมารยาทตามธรรมเนียม

“แหม เรียกคุณชงคุณชายอะไรกัน ห่างเหินเกินไปแล้ว!” ฮูหยินฉินตีหลังมือซูหร่วนเบาๆ พลางเอ็ดอย่างเอ็นดูทันที “ตอนเด็กๆ พวกเจ้าก็เจอกันออกบ่อย ถึงตอนหลังมู่หยางจะตามพ่อไปรับราชการต่างถิ่นจนได้พบกันน้อยลง แต่ความผูกพันก็ยังมีอยู่ เรียกพี่มู่หยางสิ จะได้ดูสนิทสนมกัน”

ซูหร่วนยิ้มๆ ไม่ได้เอ่ยตอบคำใด

ฮูหยินฉินคิดเพียงว่าเด็กสาวคงเหนียมอาย จึงไม่บีบคั้น แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

“เดินมาตลอดทางนี่ล้าเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย พอดีเลย พักแข้งพักขา ดื่มชาในศาลานี้สักหน่อยเถอะ”

แม่ของซูหร่วนเข้าใจความหมาย พยักหน้ารับ

“ก็ดีเหมือนกัน”

ทั้งสองพยุงกันเดินเข้าไปในศาลา แล้วนั่งลงบนม้านั่งหิน

ฮูหยินฉินทำท่าคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ฉินมู่หยาง “จริงสิ มู่หยาง เมื่อครู่แม่ได้ยินหลวงจีนน้อยในวัดบอกว่า เดินขึ้นไปทางยอดเขาอีกหน่อย มีดงดอกท้อสามสีบานสะพรั่ง หาดูได้ยากยิ่งนัก”

“แม่กับท่านป้าซูของเจ้าเดินไม่ไหวแล้ว ในเมื่อเจ้ามาแล้ว มิสู้พาน้องหร่วนของเจ้าไปดูหน่อยเล่า? หักกิ่งสวยๆ กลับมาสักสองสามกิ่ง ให้พวกแม่ได้ชื่นชมบ้าง”

ซูหร่วน “…”

ข้ออ้างนี้ ยังจะดูทื่อมะลื่อได้มากกว่านี้อีกไหมเนี่ย?

บนป่าบนเขาแบบนี้ เด็ดแล้วต้องถือประคองกลับมาตลอดทางเนี่ยนะ? เกรงว่ายังไม่ทันถึงประตูวัด ดอกไม้ก็คงเหี่ยวเฉาหมดแล้วมั้ง

ในใจเธอพูดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่ก็ขี้เกียจจะหาคำมาปฏิเสธให้เปลืองน้ำลาย

นั่งจ้องตากับผู้ใหญ่สองคนตรงนี้ สู้เดินออกไปข้างนอกยังจะสบายใจกว่า อย่างน้อยก็ปลอดโปร่งกว่ากันเยอะ

ฉินมู่หยางได้ยินดังนั้น ก็รับคำอย่างว่าง่าย

“ขอรับ”

เขาขานรับ ก่อนจะหันไปหาบ่าวรับใช้ที่ยืนรออยู่นอกศาลา แล้วรับร่มกระดาษน้ำมันมาจากมือบ่าวคนนั้น

“เมื่อครู่ตอนขึ้นเขามา ข้าเห็นเมฆบนฟ้าเริ่มหนาตัวขึ้น เกรงว่าฝนอาจจะตก พกร่มติดไปด้วย เผื่อไว้จะได้ไม่ลำบากขอรับ”

แม่ของซูหร่วนมองการกระทำนั้นอยู่ แววตาพึงพอใจแทบจะเอ่อล้นออกมา

แม้ตระกูลฉินจะมีศักดิ์ฐานะด้อยกว่าจวนตระกูลซูอยู่บ้าง แต่ฉินมู่หยางเป็นคนสุขุมรอบคอบ ทั้งยังมีความสามารถในการสอบคัดเลือกขุนนาง วันหน้าย่อมมีอนาคตไกล การได้คู่กับลูกสาวที่ไม่ค่อยทำให้เบาใจคนนี้ของตน ดูๆ ไปแล้วเหมือนซูหร่วนจะได้เปรียบเสียด้วยซ้ำ

ซูหร่วนเอ่ยคำว่า “ขอบคุณเจ้าค่ะ” อย่างว่าง่าย

ฉินมู่หยางยิ้มน้อยๆ เบี่ยงตัวหลีกทางให้หนึ่งก้าว

“น้องหร่วน เชิญ”

บันไดหินคดเคี้ยวทอดตัวขึ้นสู่เบื้องบน กิ่งท้อทั้งสองฟากฝั่งแผ่สยายประสานกัน

ซูหร่วนรวบชายกระโปรงเดินนำอยู่ด้านหน้า ส่วนฉินมู่หยางถือร่มกระดาษน้ำมัน เดินตามหลังอยู่กึ่งก้าว

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนเว้นไว้ราวหนึ่งช่วงแขน ต่างฝ่ายต่างไม่พูดจา

ซูหร่วนกำลังครุ่นคิดว่าจะหาข้ออ้างอะไรแอบชิ่งหนีไปดี จู่ๆ กิ่งท้อที่ยื่นขวางอยู่เหนือศีรษะก็ลู่ตกลงมา

นางหดคอหลบโดยสัญชาตญาณ

แทบจะในเวลาเดียวกัน มือเรียวยาวแลเห็นข้อนิ้วชัดเจนก็ยื่นมาจากด้านข้าง รองรับกิ่งไม้นั้นไว้ได้อย่างมั่นคง ก่อนจะยกมันขึ้นเบาๆ เพื่อเปิดทางให้นาง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” ซูหร่วนเอ่ยขอบคุณตามมารยาท แล้วรีบก้าวผ่านข้างกายเขาไป

ฉินมู่หยางปล่อยมือ กิ่งท้อกิ่งนั้นจึงดีดตัวกลับไป ดอกท้อร่วงกราวลงมาบนไหล่ของเขาไม่กี่กลีบ

เขาหลุบตาลงปัดกลีบดอกไม้ออก จู่ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“น้องหร่วนเปลี่ยนไปมากจริงๆ นะ”

คำพูดนี้ฟังดูไม่เหมือนการทักทายปราศรัยทั่วไปสักเท่าไร แต่กลับแฝงแววค้นหาที่มีความหมายลึกซึ้งอยู่หลายส่วน

ซูหร่วนชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองเขาโดยสัญชาตญาณ

ฉินมู่หยางยังคงยืนอยู่ใต้กิ่งท้อกิ่งนั้น ชายเสื้อสีขาวนวลถูกลมพัดจนพองขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ายังคงมีกลิ่นอายความสุภาพอ่อนโยนแบบบัณฑิต

ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง

นางกลับรู้สึกว่า ใบหน้านี้ซ้อนทับกับใบหน้าเย็นชาคมคายของเฮ่อเชียนเยี่ยนขึ้นมาแวบหนึ่ง

ความคิดที่ไม่ค่อยเข้าท่าพลันผุดขึ้นมา “ข้า… เมื่อก่อนเคยทุบตีเจ้าด้วยหรือ?”

ฉินมู่หยางอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหลุดขำออกมา

“นั่นน่ะไม่มีหรอก”

ซูหร่วนเพิ่งจะโล่งอก

แต่ฉินมู่หยางกลับก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวอย่างกะทันหัน โน้มตัวลงเล็กน้อย ยื่นหน้าเข้ามาใกล้นางอีกนิด

ใกล้เสียจนซูหร่วนมองเห็นหน้ากากสุภาพอ่อนโยนบนใบหน้าของเขาถูกเปิดออกมุมหนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ ลอกหลุดออกเป็นชั้นๆ เผยให้เห็นรอยเย้ยหยันที่แทบจะเรียกได้ว่าร้ายกาจอยู่เบื้องล่าง

“ข้าก็แค่รังเกียจเจ้าเข้าไส้เท่านั้นเอง”

ซูหร่วนตะลึงไปชั่วขณะ

สมองแล่นประมวลผลอยู่สองสามตลบ ในที่สุดก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

เชี่ยเอ๊ย

ที่แท้ไอ้ฉินมู่หยางคนนี้ ท่าทีสุภาพเรียบร้อยในศาลาเมื่อกี้มันเสแสร้งแกล้งทำหมดเลยเรอะ?

การแสดงเนียนขนาดนี้ ไม่ไปเล่นงิ้วนี่เสียดายของแย่

ฉินมู่หยางมองดูสีหน้าตกตะลึงของนางอย่างพึงพอใจ ถอยหลังกลับไปสองก้าวอย่างไม่รีบร้อน กลับคืนสู่ท่าทีของคุณชายผู้สง่างามอีกครั้ง เพียงแต่วาจาที่เอ่ยออกมากลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

“ซูหร่วน เจ้าจะแกล้งทำตัวว่าง่ายแค่ไหนก็หลอกข้าไม่ได้หรอก”

“เนื้อแท้ในสันดานของเจ้ามันก็แค่คนไร้สมองที่ทั้งโฉดชั่วและโง่เง่า เรื่องนี้ ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด”

ซูหร่วนเลิกคิ้วขึ้น

ฉินมู่หยางเอ่ยต่อ “เพราะฉะนั้น การแต่งงานครั้งนี้ ข้าไม่มีทางตกลงเด็ดขาด ขอเตือนว่าพอกลับไปแล้ว เจ้าจงหาเหตุผลไปพูดกับท่านป้าซูให้กระจ่างเองเสีย ว่าเจ้ากับข้านิสัยใจคอไม่เข้ากัน ไม่ใช่คู่สร้างคู่สมกันอย่างสิ้นเชิง มิฉะนั้นแล้ว…”

“มิฉะนั้นแล้วจะทำไม?”

ความเกรงอกเกรงใจบนใบหน้าของซูหร่วนมลายหายไปจนหมดสิ้น

นางกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า จากเท้าจรดหัว สุดท้ายก็ส่งเสียง “จิ๊” ออกมาเบาๆ น้ำเสียงของนางฟังดูเฉยเมยยิ่งกว่าเขาเสียอีก

“ไม่กลัวที่จะบอกความจริงกับเจ้าหรอกนะ ที่ท่านแม่ของข้ารีบร้อนลากข้ามาดูตัว ก็เพราะเมื่อหลายวันก่อนฮูหยินกั๋วกงมู่แย้มพรายออกมาว่า ดูเหมือนจะถูกใจข้ามากน่ะสิ”

นางเห็นหัวคิ้วของฉินมู่หยางขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น จึงเอ่ยต่ออย่างเนิบนาบว่า

“แต่ท่านแม่ของข้าน่ะ ปรารถนาจะเก็บการแต่งงานที่ดีเลิศนี้ไว้ให้พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของข้า แล้วก็กลัวว่าหากจวนกั๋วกงมู่มาสู่ขอจริงๆ จะปฏิเสธไม่ได้ ถึงได้ร้อนรนไปลากตัวเจ้ามา เพื่อหวังจะรีบกำจัดข้าออกไปให้พ้นๆ มิฉะนั้นแล้ว…”

นางเลียนแบบน้ำเสียงของเขาเมื่อครู่ ลากเสียงยาว

“อาศัยแค่ผู้ชายตัวจ้อยอย่างเจ้า ที่หน้าตาก็ไม่มี กล้ามเนื้อก็ไม่มี กำปั้นก็ไม่มี เผลอๆ โดนข้าตบสักฉาดก็คงสลบเหมือดไปครึ่งค่อนวัน เกรงว่าชาตินี้คงไม่มีวันเข้าตาท่านแม่ของข้าได้หรอก อย่าว่าแต่จะได้เจอหน้าข้าเลย”

“เจ้า!”

รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของฉินมู่หยางค้างเติ่งจนแทบจะรักษามันไว้ไม่อยู่ ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดแดงก่ำขึ้นมาหลายส่วน

เห็นได้ชัดว่าคำว่า “ผู้ชายตัวจ้อย” นั้นทำเอาเขาโมโหจนควันแทบออกหู

“เจ้าอะไรของเจ้า?”

ซูหร่วนเลิกคิ้ว แกล้งขยับเข้าไปใกล้อีกนิด

“อยากมีเรื่องเหรอ? ข้าไม่กลัวเจ้าหรอกนะ”

พูดพลางถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่องครึ่งท่อน วางท่าราวกับว่า “ถ้าเจ้ากล้าลงมือ ข้าก็พร้อมจะซัดกับเจ้าให้ถึงที่สุด”

ฉินมู่หยางถูกท่าทางแบบหญิงปากจัดของนางทำเอาตกใจจนต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับขาวอยู่นานสองนาน กว่าจะเค้นคำพูดลอดไรฟันออกมาได้ไม่กี่คำ

“ฉินผู้นี้อ่านตำราปราชญ์ รู้จักขนบธรรมเนียมและศีลธรรม จะลงไม้ลงมือกับสตรีได้อย่างไร? ช่างเสื่อมเสียเกียรติบัณฑิตสิ้นดี!”

“เหอะ”

ซูหร่วนแค่นหัวเราะ กอดอกปรายตามองเขา

“แกล้งทำเป็นสุภาพบุรุษผู้ทรงคุณธรรมไปทำไมกัน? เมื่อกี้ยังด่าว่าร้ายกาจไร้สมองฉอดๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? เก่งแต่พ่นวาจาร้ายกาจใส่สตรี แต่ไม่มีปัญญาลงไม้ลงมือหรือไง?”

นางเชิดหน้าขึ้น ก้าวบีบเข้าไปอีกก้าวหนึ่ง

“ฉินมู่หยาง ข้าก็จะบอกเจ้าให้ชัดแจ้งตรงนี้เหมือนกัน ถ้าเจ้าไม่อยากพัวพันกับข้าจริงๆ ก็จงไปบอกแม่ของเจ้าด้วยตัวเองซะ อธิบายทัศนะอันสูงส่งที่เจ้าว่ารังเกียจข้าเข้าไส้นั่นให้ท่านฟังให้ละเอียด อย่ามาหวังให้ข้าต้องไปเป็นคนร้ายแทน”

“ยังไงชื่อเสียงของข้า ซูหร่วน มันก็เน่าเหม็นไปทั่วบ้านทั่วเมืองตั้งนานแล้ว แต่งไม่ออกก็ช่างปะไร แต่เจ้านี่สิ…”

นางยกยิ้มมุมปาก หัวเราะออกมาอย่างมีเลศนัย

“คุณชายฉินอย่างเจ้ามีอนาคตอันสดใส แล้วแม่ของเจ้าก็เอ็นดูข้าขนาดนี้ ข้าแต่งเข้าตระกูลฉินของพวกเจ้าก็ไม่เลวเหมือนกันนี่นา”

“ถึงเวลานั้น ข้าก็จะทำตัวไร้สมองแบบนี้ทุกวัน ปั่นป่วนเรือนในของเจ้าให้พังพินาศ วุ่นวายจนไก่บินหมาโดดไปเลยเป็นไง”

ฉินมู่หยางถูกวาจาย้อนคอกลับมาเป็นชุดจนพูดไม่ออก อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าโกรธจัดจนแทบกระอัก

ซูหร่วนกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป “เอาล่ะ ในเมื่อพูดจาเคลียร์กันชัดเจนแล้ว ดอกท้งดอกท้ออะไรนั่นก็ไม่ต้องไปดงไปดูมันละ ต่างคนต่างกลับบ้านไปหาแม่ของตัวเองเถอะ”