บทที่ 75 สวรรค์ ทำไมถึงมีงูได้ล่ะเนี่ย?

นางยกเท้าขึ้นเตรียมจะก้าวเดิน

ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นสายตาของฉินมู่หยางที่ปรายไปทางหลังหินก้อนใหญ่ข้างๆ อย่างรวดเร็ว

ตรงนั้นมีคนสวมชุดบ่าวรับใช้ของตระกูลฉินนั่งยองๆ ชะเง้อคอมองมา

พอบ่าวคนนั้นเห็นฉินมู่หยางส่งสายตามาก็พยักหน้ารับ ก่อนจะล้วงของบางอย่างออกมาวางลงบนพื้นอย่างเงียบเชียบ

ซูหร่วนหรี่ตาลงมอง

งูตัวเล็กขนาดเท่านิ้วมือกำลังเลื้อยเอื่อยๆ จากข้างเท้าของบ่าวคนนั้นตรงมาทางนาง

ซูหร่วนแค่นยิ้มเยาะในใจ

ร้ายไม่เบานี่ฉินมู่หยาง

ปากบอก "เสื่อมเสียเกียรติบัณฑิต" ไม่ยอมลงไม้ลงมือ แต่ลับหลังกลับให้บ่าวเอางูมาปล่อยขู่ฉันเนี่ยนะ?

แผนชั่วลึกซึ้งนักนะแก

ทว่าสีหน้านางกลับนิ่งสนิท ทั้งยังจงใจก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าวเพื่อเข้าใกล้งูตัวนั้นมากขึ้น

งูตัวนั้นตกใจ ความเร็วในการเลื้อยจึงพลันปราดเปรียวขึ้นทันตา

"กรี๊ด! งู!"

ซูหร่วนแผดเสียงร้องลั่น ทำเป็นหน้าถอดสีตกใจจนตัวลอย กระโดดผลุงไปด้านข้าง พลางยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อของฉินมู่หยางไว้หมับ

ฉินมู่หยางไม่นึกว่านางจะมาไม้นี้ สัญชาตญาณสั่งให้เบี่ยงตัวหลบ ทว่ากลับถูกนางกระชากจนซวนเซไปสองก้าว

"เจ้าจะทำอะ…อ๊าก!"

เขายังพูดไม่ทันจบประโยคดี

ซูหร่วนก็อาศัยแรงดึง ทำทีเป็นตื่นตระหนกซวนเซเข้าไปเบียดชิดข้างกายเขา แต่มืออีกข้างกลับสอดไปที่เอวของเขาอย่างเงียบเชียบ แล้วออกแรงผลักเต็มเหนี่ยว!

ฉินมู่หยางเสียหลักจนยืนไม่อยู่ ร่างทั้งร่างเสียสมดุลคะมำหัวทิ่มตกลงไปในร่องผาลึกสูงท่วมสองคนข้างทางทันที

"ตุ้บ!"

เสียงตกกระแทกทึบๆ ดังขึ้นพร้อมเสียงร้องโหยหวน

"โอ๊ย!"

ฉินมู่หยางนอนแผ่หราอยู่ก้นร่องผา เจ็บจนมึนหัวตาลาย ชั่วขณะหนึ่งถึงกับลุกไม่ขึ้น

ประกายความสะใจที่แผนสำเร็จวาบผ่านแววตาของซูหร่วน

นางก้มลงมองงูตัวเล็กข้างเท้าที่ยังไม่ทันได้เลื้อยหนีไปไหน แล้วใช้ปลายเท้าเกี่ยวเตะส่งออกไปเบาๆ

งูตัวนั้นก็พุ่งหวือ ลอยละลิ่วลงไปแปะอยู่บนอกของฉินมู่หยางพอดิบพอดี

"อ๊าก! งู! งูโว้ย!"

ฉินมู่หยางขวัญหนีดีฝ่อ ดีดตัวผึ่งลุกขึ้นตะเกียกตะกายไม่คิดชีวิต ท่าทางลนลานดูไม่ต่างจากลิงถูกเหยียบหาง

"ไปให้พ้น! ไป๊! อ๊ากกก!"

งูตัวนั้นก็ตกใจกลัวเขาจนแทบแย่เช่นกัน มันเลื้อยพรวดพราดลงจากตัวเขาแล้วมุดหายเข้าไปในพงหญ้าอย่างรวดเร็ว

ฉินมู่หยางถึงได้ทรุดก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น หอบหายใจฮั่กๆ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง

ซูหร่วนเกาะขอบร่องผาเอาไว้ พยายามกดมุมปากที่ยกยิ้มระรื่นลง แล้วแสร้งร้องเสียงหลงด้วยความร้อนรน

“คุณชายฉิน ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ สวรรค์ ทำไมถึงมีงูได้ล่ะเนี่ย!”

“ฮือๆ ข้ากลัวแทบตายแล้วเจ้าค่ะ!”

ฉินมู่หยางยังคงขวัญผวาไม่หาย เขาเงยหน้าชี้นิ้วใส่ซูหร่วนที่กำลังทำหน้าเหมือนรอดูเรื่องสนุก โมโหจนตัวสั่นเทิ้ม

“ซูหร่วน! เจ้าจงใจ!”

“จะเป็นไปได้อย่างไรกันเจ้าคะ!”

ซูหร่วนเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและหวาดกลัว

“ข้าตกใจกลัวจริงๆ เลยเผลอไปชนโดนท่านเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจต่างหาก…คุณชายฉิน ท่านรอประเดี๋ยวนะเจ้าคะ ข้าจะรีบไปตามคนเอาเชือกมาดึงท่านขึ้นไปเดี๋ยวนี้!”

พูดจบก็ลุกขึ้นยืน ทำท่าเหมือนจะวิ่งลงเขาไป

“เจ้าเร็วๆ เข้าสิ!”

ฉินมู่หยางร้อนใจจนกระทืบเท้าไปมาอยู่ก้นร่องผา ไม่สนที่จะรักษามาดคุณชายสูงศักดิ์อีกต่อไป แหกปากตะโกนลั่น

“รีบไปรีบมานะ!”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ!”

ซูหร่วนขานรับ เดินห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดลง แล้วเอียงตัวพิงต้นไม้ข้างทางพลางยิ้มกริ่ม

คิดจะสู้กับฉันเหรอ?

ตัวเธอ ซูหร่วน ทะลุมิติมาจากยุคปัจจุบัน ซีรีส์ชิงรักหักสวาทฟาดฟันในวังหลังเรือนในดูมาไม่ถึงพันเรื่องก็ต้องมีแปดร้อยเรื่อง ฝีมือกากๆ ระดับปลายแถวแค่นี้ แค่เอามาอุ่นเครื่องยังไม่พอเคี้ยวเลยด้วยซ้ำ

แต่ว่า… จะให้กลับไปเรียกคนมาช่วยเขาขึ้นไปง่ายๆ แบบนี้ มันไม่สบายเกินไปสำหรับเขาหน่อยเหรอ

ซูหร่วนกลอกตาไปมา ยกมือหักกิ่งท้อที่มีกิ่งง่ามแยกออกมากิ่งหนึ่ง จากนั้นก็ปลดถุงหอมที่เอว แกะเชือกหนังเส้นเล็กด้านนอกออก เอาไปผูกเข้ากับปลายกิ่งไม้ทั้งสองข้างอย่างคล่องแคล่ว

หนังสติ๊กแบบง่ายๆ ก็เสร็จสมบูรณ์

เธอหยิบก้อนหินขนาดไล่เลี่ยกันขึ้นมาจากพื้นหนึ่งกำมือ ลองชั่งน้ำหนักดูแล้วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้นจึงค่อยๆ ย่องไปหลบหลังต้นไม้อีกต้นริมขอบร่องผา ชะโงกหน้าออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อมองลงไปเบื้องล่าง

ฉินมู่หยางกำลังยืนอยู่ที่ก้นร่องผา เขาแหงนหน้ามองขึ้นมาทางเส้นทางบนเขาพลางเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ

ซูหร่วนยกหนังสติ๊กขึ้น หรี่ตาข้างหนึ่งเพื่อเล็งเป้า

ฟึ่บ…เพียะ!

ก้อนหินพุ่งเข้าใส่น่องของฉินมู่หยางอย่างแม่นยำ

“โอ๊ย! ใครวะ!”

ฉินมู่หยางสะดุ้งโหยงด้วยความเจ็บ กวาดตามองซ้ายขวาอย่างระแวงสงสัย ทว่านอกจากแมกไม้และโขดหินแล้ว เขาก็ไม่เห็นสิ่งใดเลย

เพียะ!

ก้อนหินอีกลูกลอยมากระแทกแขนเขาเข้าอย่างจัง

“ซี๊ด!” ฉินมู่หยางทั้งตกใจทั้งโมโหพลางกุมแขนตัวเองแน่น “ใครกันแน่ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

เผียะ!

เผียะ!

ก้อนหินลอยละลิ่วมาติดๆ กันจากทิศทางและมุมสุดพิสดาร พุ่งกระแทกไหล่และแผ่นหลังของเขาไม่หยุดหย่อน…

ฉินมู่หยางกระโดดหลบซ้ายทีขวาทีอยู่ก้นหลุม สภาพทุลักทุเลไม่ต่างจากตัวตลก ทว่ากลับไม่อาจหลบพ้นก้อนหินพวกนี้ได้เลยแม้แต่น้อย

เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แผดเสียงด่าทอไม่หยุดปาก

“ไอ้คนถ่อยหน้าไหนกัน!”

“แน่จริงก็โผล่หัวออกมาสิ ลอบกัดอยู่ได้!”

ส่วนซูหร่วนที่ซุ่มอยู่หลังต้นไม้กลับบรรจุก้อนหินอย่างใจเย็น นางง้างสายหนังสติ๊กจนตึงเปรี๊ยะ เล็งเป้าไปยังก้นของเขาอย่างแม่นยำ

คิดจะสู้กับฉันเหรอ ฝันไปเถอะ!

ถึงจะไม่ทำให้เจ้าตายคาหลุม ก็จะยิงให้ตัวลายเป็นตุ่มไปทั้งตัวเลยคอยดู!

เผียะ!

ก้อนหินลอยโค้งเป็นวิถีอย่างสวยงาม พุ่งเข้าเป้ากลางก้นของฉินมู่หยางพอดิบพอดี

“อ๊าก!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังขึ้นมาจากก้นหลุม ฉินมู่หยางเอามือกุมก้นพลางกระโดดโหยงสูงหลายฟุต

“ใครกัน?! ใครวะ?!”

เขาเต้นผางด้วยความเดือดดาล หมุนตัวไปรอบๆ ก้นหลุม ทว่าเมื่อกวาดตามองรอบด้าน นอกจากผืนฟ้าแคบๆ เหนือศีรษะกับกิ่งท้อที่ยื่นออกไปแล้ว ก็มองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง

“แน่จริงก็โผล่หัวออกมาสิ มาประลองหมัดต่อหมัดกับข้าอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาเลย!”

ซูหร่วนหมอบอยู่หลังต้นไม้ ไหล่สั่นระริกจนหัวเราะน้ำตาแทบเล็ด

เปิดเผยตรงไปตรงมางั้นเหรอ

ตอนที่สั่งคนเอางูมาปล่อยขู่ฉัน ทำไมไม่รู้จักคำว่าเปิดเผยตรงไปตรงมาบ้างล่ะฮะ? ทำไมไม่คิดจะมาหมัดต่อหมัดบ้างล่ะยะ?

นางหัวเราะไปพลาง ยื่นมือไปคลำหาก้อนหินอีกครั้ง

นิ้วมือควานหาบนพื้นสองสามที พอคว้าเอาก้อนกลมๆ ขึ้นมาได้ก้อนหนึ่งก็วางพาดลงบนง่ามหนังสติ๊กทันที

ดึงสายจนตึง หรี่ตาเล็งเป้า

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ…

หางตาของนางเหลือบมองลงไป

ถึงได้เห็นชัดๆ ว่า “ก้อนหิน” ในมือนั้น แท้จริงแล้วเป็นก้อนเงินตำลึงกลมป้อมชิ้นหนึ่ง

ม่านตาของนางหดเล็กลงในทันที ก่อนจะหันขวับไปมอง

ใบหน้าหนึ่งปรากฏอยู่ใกล้แค่เอื้อม

คิ้วคมเข้มดุจกระบี่ สันจมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาคู่นั้นกำลังทอดมองนางด้วยแววคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

เสิ่นเจาเย่!

“!!!”

ซูหร่วนตกใจจนเผลอปล่อยมือ หนังสติ๊กดีดผึงเสียงดัง “เผียะ” ก้อนเงินตำลึงปลิวหวือหายไปทางไหนก็สุดรู้

ยิ่งไปกว่านั้น ปลายเท้านางยังลื่นไถล ร่างทั้งร่างเสียหลักจนทรงตัวไม่อยู่ เซถลาเตรียมจะร่วงดิ่งลงสู่ลำธารก้นหุบเขา

“ระวัง!”

เสิ่นเจาเย่ยื่นท่อนแขนยาวออกมารวบเอวนางไว้ได้ทันท่วงที

ฝ่ามืออันอบอุ่นแนบชิดผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดฤดูใบไม้ผลิ จนแทบจะสัมผัสได้ถึงรูปข้อนิ้วมือของเขา

ซูหร่วนถูกเขาช้อนตัวดึงกลับมา ร่างเซปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว จนเสียงพูดสั่นพร่าด้วยความตกใจ

“ทะ…ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเจ้าคะ”

เสิ่นเจาเย่ก้มหน้ามองนาง กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำ

ทว่าที่ก้นหุบเขา ฉินมู่หยางดูเหมือนจะได้ยินความเคลื่อนไหว จึงเงยหน้าตวาดมองขึ้นมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

“ใครน่ะ?! ใครอยู่ข้างบน?!”

แววตาของเสิ่นเจาเย่ไหววูบ มือที่โอบรอบเอวนางพลันกระชับแน่นขึ้น ดึงตัวนางหมุนวูบเดียว ก็พาไปหลบซ่อนอยู่หลังลำต้นอันหนาใหญ่ของต้นท้อโบราณข้างๆ

ซูหร่วนแทบจะจมมิดเข้าไปในอ้อมอกของเขา

“ชู่…”

เขาเอียงหน้าเล็กน้อย ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง ทำสัญญาณบอกให้ ‘เงียบเสียง’

ทั้งสองแนบชิดกันเกินไปแล้ว

ชิดเสียจนซูหร่วนได้กลิ่นหอมจางๆ ของฝักส้มป่อยจากสาบเสื้อของเขา เคล้ากลิ่นแดดอันสะอาดสะอ้าน

และมือของเขา ก็ยังคงวางทาบอยู่ตรงช่วงเอวของนาง

ไออุ่นจากฝ่ามือแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้ากระโปรง ร้อนผ่าวจนกระดูกก้นกบพลอยชาหนึบ ปลายหูก็เริ่มแดงก่ำด้วยความขวยเขิน

นางเบือนหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน หลบสายตาของเขา แล้วกระซิบถามเสียงแผ่วเบายิ่งกว่ายุงบิน

“เขา…เขาเห็นหรือยังเจ้าคะ”