บทที่ 76 คิดจะปิดปากข้า ราคาไม่ถูกหรอกนะ

เสิ่นเจาเย่มิได้ตอบในทันที

เขาหลุบตาลง สายตาจับจ้องอยู่ที่เสี้ยวหน้าของนาง

แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ร่วงหล่นลงมาดั่งประกายทองเกลื่อนกลาดข้างขมับ ขับเน้นให้เห็นไรขนอ่อนบางเบา

ที่ปลายจมูกของนางมีไฝเม็ดเล็กสีจางอยู่เม็ดหนึ่ง ยามปกติมองจากระยะไกลมักเห็นไม่ชัดเจน ทว่ายามนี้กลับอยู่ใกล้แค่เอื้อม

“ยัง”

เสียงของเขาทุ้มต่ำเจือแววแหบพร่าเล็กน้อย ลอยลงมาจากเหนือศีรษะของนาง

“ยังหาอยู่เลย”

ซูหร่วนยิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อน

นางพิงลำต้นไม้อย่างแข็งทื่อ สัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขาที่รินรดลงบนกระหม่อม ปัดผ่านอย่างแผ่วเบานุ่มนวล

หัวใจแทบจะกระดอนออกมาข้างนอกแล้ว

นางถึงกับลืมไปเสียสนิทว่าต้องหายใจอย่างไร ทำได้เพียงกลั้นใจไว้แน่นจนขอบตาเริ่มรื้นไปด้วยละอองน้ำใส

ที่ก้นลำธาร ฉินมู่หยางสบถก่นด่าพลางเดินวนไปมาอีกหลายรอบ ในที่สุดก็ยอมแพ้โดยสิ้นเชิง

“คอยดูเถอะ หากข้าจับเจ้าได้เมื่อไร จะถลกหนังเจ้าออกมาให้หมด!”

เขาทิ้งท้ายไว้อย่างดุดัน แล้วกอดเข่านั่งแหมะลงกับพื้นเหมือนไก่ชนที่พ่ายแพ้

“น่าจะไม่เป็นไรแล้วกระมัง…”

เมื่อได้ยินว่าความเคลื่อนไหวเงียบลง นางจึงสูดหายใจเข้าลึก เตรียมจะยื่นมือออกไปดันแผงอกของเสิ่นเจาเย่

“ไปเถอะ”

เสิ่นเจาเย่พลันปล่อยมือจากเอวของนาง ก่อนจะพลิกคว้าข้อมือนางไว้แทน แล้วพานางเลี้ยวอ้อมไปตามทางเดินสายเล็กอีกสายริมลำธารเพื่อสาวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

กระทั่งเลี้ยวพ้นทางโค้งจนมองไม่เห็นป่าท้อผืนนั้นแล้ว เสิ่นเจาเย่จึงยอมปล่อยมือ

ด้านหน้าเป็นทางลาดชัน ด้านล่างของเนินคือถนนสายหลัก

เสิ่นเจาเย่กระโดดลงไปก่อนหนึ่งก้าว เมื่อทรงตัวยืนได้อย่างมั่นคงแล้วก็หันกลับมา อ้าแขนทั้งสองข้างออกให้นาง

“กระโดดลงมาสิ ข้าจะรับเจ้าเอง”

แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้า เกลาโครงหน้าคมคายดุดันตรงแนวคางของเขาให้อ่อนละมุนลงหลายส่วน แม้แต่ดวงตาคู่นั้นที่เคยกระจ่างใสอยู่เสมอก็ยังเจือไออุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

ซูหร่วนชะงักไป

นางก้มลงมองทางลาดชันนั่น แล้วมองมือทั้งสองข้างที่เขากางรอไว้ ใบหูพลันร้อนผ่าวขึ้นมาเงียบๆ

“ไม่ต้องเจ้าค่ะ”

นางเบือนสายตาหนี พลางแสร้งปรับน้ำเสียงให้ดูสบายๆ

“ข้าลงไปเองได้”

พูดจบก็ย่อตัวลง ค่อยๆ แนบตัวชิดกับเนินเขา ใช้ทั้งมือทั้งเท้าไถลตัวลงไปอย่างระมัดระวัง

ทว่าผิวดินบนเนินนั้นชันเกินไป ซูหร่วนเพิ่งจะย่อตัวลง เท้าก็พลันลื่นพรืด ร่างทั้งร่างร่วงวูบลงไปท่อนหนึ่ง ก้นกระแทกเข้ากับพื้นดินโคลนตรงเชิงเขาอย่างจัง

“ซี๊ด…”

ซูหร่วนเบ้หน้าสูดปากพลางขยี้บั้นเอว ความสงบนิ่งที่อุตส่าห์ฝืนเก๊กไว้แตกกระเจิงไม่เหลือซาก

“เป็นอะไรหรือไม่”

เสิ่นเจาเย่สาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยื่นมือหมายจะช่วยประคองนาง

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ!”

ทว่าซูหร่วนกลับทำราวกับถูกของร้อนลวก รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาเองอย่างว่องไว แล้วฉีกยิ้มเหมือนไม่ยี่หระสิ่งใด

“แค่ล้มเฉยๆ ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ”

มือของเสิ่นเจาเย่ค้างอยู่กลางอากาศ ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ หดกลับไป

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

“จริงสิ” ซูหร่วนปัดเศษดินและเศษหญ้าที่เกาะบนชายกระโปรง พลางแสร้งเอ่ยถามอย่างไม่เจาะจง “แม่ทัพน้อยเสิ่น เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเจ้าคะ”

ตามเนื้อเรื่องเดิม ป่านนี้เขาควรจะกำลังสบตาสื่อรัก ก่อเกิดความรู้สึกดีๆ กับยวี่ชิงเหออยู่ในวัดมิใช่หรือ

ไฉนถึงโผล่มาที่หลังเขานี่ได้

สีหน้าของเสิ่นเจาเย่พลันซับซ้อนขึ้นมา เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

จะให้เขาอธิบายอย่างไรเล่า

เดิมทีเขาตั้งใจจะไปจุดประทีปอธิษฐานให้แก่สหายร่วมรบที่ล่วงลับในสงคราม ทว่าจากระยะไกลกลับมองเห็นเหล่าสตรีตระกูลซูเข้าเสียก่อน

ในใจมีเสียงหนึ่งบอกให้เขาเดินไปทักทายพูดคุยกับแม่นางยวี่ผู้นั้นสักสองสามประโยค หลังจากเคยได้ยลโฉมเพียงแวบเดียวแล้วตรึงตาตรึงใจ

ทว่าสายตากลับดึงดันที่จะจับจ้องอยู่ที่ตัวนาง

ดรุณีน้อยผู้บอบบางนุ่มนิ่มห่มคลุมกายด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมทอ ใบหน้าเล็กๆ ถูกลมเช้าพัดจนซีดขาวไปบ้าง ทว่ายามแหงนหน้าพูดคุยกับผู้ใหญ่ กลับยิ้มแย้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

ดูว่านอนสอนง่ายยิ่งนัก

แต่ก็ดูเหมือน…จะมิได้ว่าง่ายปานนั้น

พอมารู้สึกตัวอีกที ขาของเขาก็ก้าวตามเงาร่างนั้นมาจนถึงป่าท้อหลังเขาเสียแล้ว

ตามมาจนกระทั่งเห็นนางใช้หนังสติ๊กงี่เง่าอันนั้น ยิงหินใส่ฉินมู่หยางทีละก้อนๆ

แล้วหลังจากนั้น เขาก็เดินเข้าไปใกล้ราวกับต้องมนตร์สะกด

พอเห็นว่านางใช้ก้อนหินที่เก็บมารอบตัวจนหมดเกลี้ยง ก็ยังรีบควักเศษเงินจากถุงผ้ามายื่นใส่มือให้นางอีก

คำพูดเหล่านี้ ย่อมเอ่ยออกไปไม่ได้เด็ดขาด

เสิ่นเจาเย่ดึงสติกลับมา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ไม่เป็นธรรมชาตินัก ก่อนจะเบือนสายตาหนี

“เพียงแค่เดินเล่นเรื่อยเปื่อย ไม่นึกว่าจะได้พบคุณหนูรองซู…มาสำแดงฝีมืออยู่ที่นี่”

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหร่วนแข็งค้างลงในบัดดล

“ท่าน…ท่านเห็นหมดเลยหรือเจ้าคะ”

เสิ่นเจาเย่มิได้ตอบ เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้น

ซูหร่วนรู้สึกผิดจนใจแป้ว รีบขยับเข้าไปใกล้สองก้าวแล้วกระซิบเสียงเบาแก้ตัว “เขาเป็นฝ่ายพูดจาล่วงเกินข้าก่อนนะเจ้าคะ! วาจาฟังไม่ได้เลยสักนิด ซ้ำยังปล่อยงูมาขู่ข้าอีก”

นางชูนิ้วก้อยขึ้นมา ทำท่าบอกใบ้ว่า ‘นิดเดียว’ สีหน้าดูทั้งหงอทั้งมีเหตุผลขึ้นมาในคราวเดียว

“ข้าก็เลย…แค่สั่งสอนคืนนิด นีดดด หน่อยเท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรเขาจริงๆ เสียหน่อย”

รอยยิ้มในแววตาของเสิ่นเจาเย่ยิ่งทวีความลึกซึ้งขึ้น

“เช่นนั้น…” เขาเอ่ยอย่างเนิบนาบ “คุณหนูรองซูหมายความว่า จะให้ข้าปิดปากเงียบไว้หรือ”

ซูหร่วนกะพริบตาปริบๆ อย่างน่าสงสาร

“ได้หรือไม่เจ้าคะ”

เสิ่นเจาเย่เอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงข้อแลกเปลี่ยนนี้อย่างจริงจัง “จะปิดปากข้า ค่าจ้างมิใช่ถูกๆ หรอกนะ”

ซูหร่วนอึ้งไป

“หา”

เสิ่นเจาเย่ยื่นมือออกไป หงายฝ่ามือขึ้น

“ใช้หนังสติ๊กของเจ้ามาติดสินบนข้าสิ”

ซูหร่วนก้มลงมองหนังสติ๊กงี่เง่าในมือตัวเอง ยิ่งรู้สึกงุนงงเข้าไปใหญ่

“อันนี้น่ะหรือเจ้าคะ”

นางยกขึ้นมาแกว่งไปมา กิ่งไม้ตรงง่ามยังติดใบไม้ที่เด็ดออกไม่หมดอยู่สองสามใบ

“นี่ข้าแค่ทำขึ้นมาส่งเดช หากแม่ทัพน้อยชอบ วันหลังข้าจะให้คนทำอันที่ดีกว่านี้ส่งไปให้นะเจ้าคะ”

เสิ่นเจาเย่ไม่รับข้อเสนอนั้น

เขาเพียงยื่นมือค้างไว้ตรงหน้านาง สายตาจับจ้องใบหน้านางนิ่งโดยไม่หลบเลี่ยง

“ข้าชอบอันนี้”

ซูหร่วนยืนอึ้ง

เสิ่นเจาเย่มองสีหน้านาง พลันหัวเราะออกมาเบาๆ เอ่ยกระเซ้าอย่างกึ่งจริงกึ่งเล่น

“มิใช่ว่าคุณหนูรองซูมีใจให้ข้าหรอกหรือ ไฉนกัน แค่หนังสติ๊กอันเดียวยังตัดใจให้ไม่ได้เชียวหรือ”

ในหัวของซูหร่วนดัง ‘วิ้ง’ ขึ้นมาทันที

นางถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณเพื่อหลบสายตาที่ประชิดเกินไปของเขา ใบหน้าพลันเห่อร้อนจนแดงระเรื่อด้วยความกระอักกระอ่วน

“นั่นมัน…เรื่องเมื่อก่อนแล้วเจ้าค่ะ”

นางกระแอมเบาๆ น้ำเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ

“ตอนนั้นข้ายังเด็ก ไม่ประสีประสา ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจึงพูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย…แม่ทัพน้อยเสิ่นเป็นผู้มีจิตใจกว้างขวาง ช่วยลืมๆ มันไปจะได้หรือไม่เจ้าคะ”

เสิ่นเจาเย่ยืดตัวตรง หลุบสายตาลงมองนาง

แสงแดดส่องย้อนมาจากด้านหลัง ทำให้สีหน้าของเขาดูพร่าเลือนจนมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกเช่นไร

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ

"ได้"

เขาเอ่ยตอบ

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบายิ่งนัก จนไม่อาจจับอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ได้เลย

ซูหร่วนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เช่นนั้น…"

นางกำลังจะพูดอะไรต่ออีกสักหน่อยเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน ทว่าเสิ่นเจาเย่กลับเอ่ยแทรกขึ้นมาอีกครั้ง

"เช่นนั้นคำพูดที่ข้าเคยบอกว่าไม่ชอบเจ้า และไล่ให้เจ้าไปให้พ้นๆ หน้า…"

เขาชะงักไปเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้าของนางนิ่ง

"เจ้าช่วยลืมๆ มันไปได้หรือไม่"