บทที่ 77 ตกลงว่า เจ้าชอบเขาจริงๆ หรือ?

ซูหร่วนชะงักไป

พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาของเสิ่นเจาเย่พอดิบพอดี

แววตาคู่นั้นยังคงกระจ่างใสดังเดิม ทว่าลึกลงไปกลับดูเหมือนมีบางสิ่งที่ต่างไปจากวันวานกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา

ในใจฉันพลันตื่นตระหนกขึ้นมานิดๆ

สายตาแบบนี้มัน…

ไม่ค่อยถูกต้องเท่าไรแล้ว

ในเนื้อเรื่องเดิม เสิ่นเจาเย่เห็นซูหร่วนที่เป็นนางร้ายคนนี้ทีไรเป็นต้องเผ่นหนีแทบไม่ทันตลอด

แล้วไฉนจู่ๆ ถึงได้มองฉันด้วยสายตาแบบนี้เล่า

ซูหร่วนถอยหลังไปอีกก้าว รีบเบนสายตาหลบจากใบหน้าเขาไปหยุดอยู่ที่ต้นท้อกิ่งคดข้างๆ

"ข้า… ข้าต้องรีบไปตามคนมาช่วยฉินมู่หยางแล้ว เขายังติดอยู่ก้นลำธารอยู่เลย หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ…"

นางหมุนตัวจะเดินหนี ทว่าข้อมือกลับถูกคว้าเอาไว้

"หร่วนหร่วน" เสิ่นเจาเย่เม้มริมฝีปาก ลองเรียกชื่อเล่นของนางอย่างหยั่งเชิง "เจ้ารับปากข้าก่อน"

ซูหร่วนตัวแข็งทื่อ ชักมือกลับตามสัญชาตญาณ

"ท่านปล่อยมือก่อน…"

เสิ่นเจาเย่ไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังกระชับแน่นขึ้นอีกนิด

"เจ้ารับปากก่อน"

เขาพูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำลงกว่าเมื่อครู่ คล้ายกำลังปลอบประโลมและคล้ายกำลังเว้าวอนอยู่ในที

ซูหร่วนกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว

ป่าเขารกชัฏขนาดนี้ นอกจากพวกเขาสองคนแล้วแม้แต่เงาคนยังไม่มี ทว่าในใจกลับรู้สึกเย็นวาบราวกับมีใครจ้องมองมาจากด้านหลังจนใจเต้นระรัวเป็นพักๆ

"ก็ได้ๆ"

นางพยักหน้าส่งๆ แล้วออกแรงสะบัดมือกลับมา

คราวนี้เสิ่นเจาเย่ไม่ได้ดึงดันอีก เขาคลายนิ้วออก ปล่อยให้ข้อมือของนางเลื่อนหลุดจากฝ่ามือไป

"ข้าไปก่อนละ!"

ซูหร่วนกุมข้อมือตรงที่เพิ่งถูกเขากุมเอาไว้แน่น แล้วจ้ำอ้าววิ่งลงเขาไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เสิ่นเจาเย่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กระทั่งร่างในชุดสีชมพูกลีบดอกท้อลับหายไปตรงสุดทางเดินบนเขา

จากนั้นจึงก้มลงมองฝ่ามือตนเอง

ปลายนิ้วดูเหมือนจะยังหลงเหลือสัมผัสอันอบอุ่นเนียนละเอียดของซูหร่วน

"ตกลงตามนี้นะ"

มุมปากของเขาค่อยๆ หยักโค้งขึ้น รอยยิ้มแผ่ซ่านจากริมฝีปากลึกซึ้งไปถึงก้นบึ้งดวงตา

"เรื่องในอดีต ลืมมันไปให้หมด"

"พวกเรา… มาเริ่มต้นกันใหม่"

ลึกเข้าไปในดงท้อที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

กิ่งท้อแดงที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งกิ่งหนึ่งถูกใครบางคนหักลงมาอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะถูกขยี้แหลกเป็นสองท่อนคานิ้วมือ

กลีบดอกร่วงกราวเกลื่อนพื้น

เยี่ยนเฉินหลุบตามองสีแดงชาดจากน้ำดอกไม้ที่เปรอะเปื้อนฝ่ามือ ข้อนิ้วพลันเกร็งแน่นจนขึ้นข้อนูนขาว

"เสิ่นเจาเย่…"

สายตาที่นางมองมันเมื่อครู่ ทั้งหลบเลี่ยง ตื่นตระหนก กระทั่งปลายใบหูยังขึ้นสีแดงระเรื่อ…

ไม่เหมือนตอนมองเปิ่นหวางเลยสักนิด

ยามอยู่กับเปิ่นหวาง ในแววตาของนางมีเพียงความหวาดระแวง การคิดคำนวณ และการประจบประแจงเอาใจ นานทีปีหนจึงจะยอมเผยความจริงใจออกมาบ้าง ซึ่งก็แค่ตอนที่ละเมอเรียกชื่อเขาอย่างสะลึมสะลือเท่านั้น

ไม่เคยมีท่าทีเหนียมอายของหญิงสาวเช่นนี้ให้เห็นเลย

"หึ"

เขาแค่นหัวเราะเสียงเย็น ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มแรงๆ จนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ จากการขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"ที่แท้ เจ้าก็ชอบมันจริงๆ สินะ?"

ความจริงข้อนี้ทำให้บาดแผลบนแขนซ้ายที่เกือบจะหายดีแล้วของเขาเริ่มเจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่สิ…

ไม่ใช่แผลที่เจ็บ

แต่เป็นที่อื่นต่างหาก

…

ซูหร่วนซอยเท้าวิ่งหน้าตั้งมาตลอดทาง จนกระทั่งเหลียวหลังไปไม่เห็นดงท้อแห่งนั้นแล้ว ถึงได้ท้าวสะเอวยันเข่าหยุดพักหอบหายใจ

"แฮ่ก… แฮ่ก…"

เธอยกมือขึ้นลูบอก ทว่าหัวใจกลับยังคงเต้นรัว "ตึกตัก" ไม่ยอมสงบ แยกไม่ออกว่าเมื่อครู่วิ่งเร็วเกินไป หรือเพราะตกใจกลัวเสิ่นเจาเย่กันแน่

คำพูดเมื่อกี้ของเขาหมายความว่ายังไงกันแน่ยะ?

แล้วยังมีสายตานั่น สีหน้านั่น ไหนจะน้ำเสียงตอนพูดอีก รู้สึกว่ามันแปลกพิลึกไปหมดทุกกระเบียดนิ้ว

คงไม่ใช่ว่าจู่ๆ พ่อพระเอกก็เกิดนึกสนใจฉันขึ้นมาหรอกนะ?

ไม่สิ ไม่ใช่ ไม่จริงแน่ๆ!

ทิศทางของเนื้อเรื่องมันจะเพี้ยนเกินเบอร์ไปแล้ว! เสิ่นเจาเย่เป็นถึงพระเอกสายโบกธงแดง รักลึกซึ้ง และมั่นคงในรักที่สุดในนิยายเชียวนะ…

คนพรรค์นั้นจะไปหวั่นไหวกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่นางเอกได้ยังไงกัน? แถมยังเป็นตัวประกอบที่ถูกทิ้งอย่างฉันเนี่ยนะ?

ยิ่งคิดซูหร่วนก็ยิ่งใจคอไม่ดี

หรือว่า… จะเป็นเพราะฉันไม่ได้ตายตามเนื้อเรื่องเดิม หรือเผลอไปเปลี่ยนรายละเอียดอะไรเข้าโดยไม่รู้ตัว จนส่งผลกระทบต่อทิศทางของเรื่องทั้งหมดเข้าแล้วจริงๆ?

ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมาละก็…

ซูหร่วนถึงกับสะท้านเยือกไปทั้งตัว

ถ้าอย่างนั้นฉันยิ่งต้องตื่นตัวเต็มร้อย ต้องอยู่ให้ห่างจากเสิ่นเจาเย่ให้มากกว่าเดิม และต้องอยู่ห่างจากยวี่ชิงเหอด้วย จะเอาตัวเข้าไปพัวพันระหว่างพระเอกนางเอกไม่ได้เด็ดขาด

ฉันแค่อยากเป็นฉากหลังสงบๆ ไม่ได้อยากโดนดึงเข้าไปอยู่ในวังวนรักสามเส้าพิลึกพิลั่นอะไรเทือกนั้นสักหน่อย

เดินไปคิดไปเพลินๆ ก็กลับมาถึงศาลาหกเหลี่ยมหลังนั้นโดยไม่รู้ตัว

ภายในศาลา ฮูหยินฉินกำลังสนทนากับท่านแม่ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นซูหร่วนเดินกลับมาเพียงลำพัง ชายกระโปรงเปรอะเปื้อนเศษดินเศษหญ้า ผมเผ้าก็หลุดลุ่ยไปบ้าง

"หร่วนหร่วน?"

สีหน้าของฮูหยินฉินเปลี่ยนไปทันที รีบลุกขึ้นแล้วก้าวออกจากศาลามาหา

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้มอมแมมขนาดนี้ล่ะ มู่หยางล่ะ ไม่ได้กลับมาพร้อมเจ้าหรือ"

ชิวหว่านโหรวก็ลุกขึ้นยืนพลางขมวดคิ้วมุ่น

ซูหร่วนสูดจมูกฟุดฟิดในทันใด ขอบตาพลันแดงระเรื่อขึ้นมา แสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนกขวัญผวา

"ท่านป้าฉิน ท่านแม่…"

น้ำเสียงของนางสั่นเครือราวกับหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ

"พวกเรา… พวกเราเจองูในป่าเจ้าค่ะ ตัวใหญ่มาก! พี่มู่หยางเพื่อจะปกป้องข้า เลยพลัดตกหน้าผาลงไปในลำธารเจ้าค่ะ!"

"อะไรนะ?!"

ใบหน้าของฮูหยินฉินซีดเผือดลงทันควัน

"มู่หยางตกหน้าผาลงไปในลำธารงั้นหรือ อยู่ที่ไหน คนเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?!"

ชิวหว่านโหรวก็สาวเท้าเข้ามาสองสามก้าว จับแขนซูหร่วนไว้ด้วยความร้อนใจ "คนอยู่ที่ไหน รีบพาพวกเราไปเร็วเข้า!"

"อยู่ข้างหน้านี่ไม่ไกลเจ้าค่ะ…"

ซูหร่วนยกมือชี้ขึ้นไปบนเขา จากนั้นก็หันหลังนำทุกคนสาวเท้าวิ่งไปยังทิศทางของลำธารบนเขาอย่างเร่งรีบ

ฝีเท้าของนางดูซวนเซ มีสะดุดบ้างเป็นพักๆ ยิ่งตอกย้ำภาพความลนลานตกใจและพยายามช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ

ทุกคนเดินลัดเลาะตามนางเลี้ยวไปวนมา กระทั่งรุดมาถึงลำธารบนเขาแห่งนั้น ทว่ากลับเห็นว่าฉินมู่หยางถูกช่วยดึงขึ้นมาจากก้นลำธารเรียบร้อยแล้ว เขากำลังนั่งพิงอยู่ข้างหินก้อนใหญ่

มีพระสงฆ์ของวัดสองรูปยืนอยู่ด้านข้าง และอิ๋งเติง สาวใช้คนสนิทของยวี่ชิงเหอก็ยืนอยู่ข้างๆ เช่นกัน

ส่วนยวี่ชิงเหอกำลังย่อตัวลงข้างกายฉินมู่หยาง มือถือผ้าเช็ดหน้าสีขาวเรียบ ค่อยๆ พันแผลถลอกที่เห็นได้ชัดบนท่อนแขนให้อย่างระมัดระวัง

แสงแดดส่องลอดกิ่งท้อลงมาต้องเสี้ยวหน้าอันเกลี้ยงเกลา ยิ่งขับเน้นให้คิ้วและดวงตาดูอ่อนหวานนุ่มนวล

"มู่หยาง!"

พอฮูหยินฉินเห็นสภาพอันน่าเวทนาของลูกชาย เสียงก็แหบพร่าด้วยความปวดใจ รีบพุ่งตัวเข้าไปหาโดยไม่คิดชีวิต

"ลูกแม่! เจ้าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง สาหัสหรือไม่ กระดูกกระเดี้ยวหักหรือเปล่า"

ยวี่ชิงเหอเห็นนางเข้ามา จึงถอยฉากออกมาอย่างมีมารยาทเพื่อเปิดทางให้ "ฮูหยินฉินโปรดวางใจ คุณชายฉินมีเพียงแผลภายนอกเล็กน้อย ไม่น่าจะมีอะไรน่าเป็นห่วงเจ้าค่ะ"

ฉินมู่หยางเองก็เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง จึงฝืนยิ้มให้ฮูหยินฉิน "ลูกไม่เป็นไรขอรับ แค่ตกลงไปถลอกนิดหน่อย โชคดีที่แม่นางยวี่เดินผ่านมาพบเข้าพอดี จึงได้ไปตามท่านอาจารย์ทั้งสองรูปนี้มาช่วยได้ทันท่วงที"

ยวี่ชิงเหอยิ้มบางๆ พลางเอ่ยอย่างสุภาพ

"คุณชายฉินเกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ เป็นผู้อื่นก็คงยื่นมือเข้าช่วยเช่นกันเจ้าค่ะ"

ฮูหยินฉินจับฉินมู่หยางสำรวจตรวจดูตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ พอแน่ใจว่าเป็นแค่แผลถลอกภายนอก ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก หันไปมองยวี่ชิงเหอด้วยความซาบซึ้งใจ

"เด็กดี ลำบากเจ้าจริงๆ ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวดีนี่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องติดอยู่ก้นลำธารนั่นไปอีกนานแค่ไหน!"

ทว่าฉินมู่หยางกลับเงยหน้าขึ้นในเวลานี้ สายตาทอดข้ามไหล่ของฮูหยินฉิน มองตรงไปยังซูหร่วนที่ยืนอยู่นอกวงล้อม

"น้องหร่วน"

รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเขายังไม่จางหาย หากแต่ในแววตากลับเจือประกายเยาะเย้ยไว้อย่างชัดเจน

"เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจะไปตามคนมาช่วย ทำไมถึงไปนานนักเล่า ข้านึกว่าน้องหร่วนจะหลงทางไปเสียแล้ว กำลังคิดจะวานให้แม่นางยวี่ช่วยไปตามหาอยู่เชียว"