บทที่ 78 น้ำหน้าอย่างเจ้าน่ะหรือจะมาสู้ข้า?

คำพูดนี้ฟังดูสุภาพ ทว่าความหมายแฝงที่ซ่อนอยู่นั้น ขอแค่มีหูก็ย่อมฟังออก

เจ้าบอกว่าจะไปตามคนมาช่วย แต่ผลคือไม่เห็นแม้แต่เงาคน มีเพียงแม่นางยวี่ที่บังเอิญผ่านมาช่วยข้าไว้

ซูหร่วนส่งเสียง ‘เหอะ’ ในใจ

ตอแหลได้โล่จริงๆ นะยะ

แต่บังเอิญจัง ฉันเองก็เป็นชาเขียวปี้หลัวชุนตัวแม่เหมือนกัน มาดูกันสิว่าใครจะแสดงได้แนบเนียนกว่ากัน!

ขอบตาของนางพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที หยาดน้ำตาคลอหน่วยตรงแพขนตา จวนเจียนจะหยดมิหยดยามมองไปยังฉินมู่หยาง

“พี่มู่หยางกำลังโทษข้าหรือเจ้าคะ” น้ำเสียงนั้นทั้งอ่อนหวานทั้งสั่นเครือ แฝงแววสะอื้นไห้บางเบา “ทางลงเขามันเดินลำบาก ข้าก็กลัวว่าพี่มู่หยางจะหวาดผวาอยู่ก้นลำธารเพียงลำพัง ด้วยความร้อนใจเลยรีบวิ่งจนมองทางไม่ถนัด เกือบจะพลัดตกหน้าผาไปแล้ว…”

“พอกระเสือกกระสนลุกขึ้นมาได้ ข้าก็ไม่กล้าหยุดพักแม้แต่ชั่วอึดใจ รีบวิ่งลงเขาไปตามคนมาช่วย แต่บนเขานี้มีคนน้อยเหลือเกิน ข้าตามหาตั้งนานกว่าจะเจอหลวงตาที่ขาแข้งไม่ค่อยดีรูปหนึ่ง จึงต้องไปขอร้องคนอื่นมาช่วยอีก…”

นางสูดจมูก น้ำตาหยดแหมะร่วงรินลงมา มองไปยังฉินมู่หยางด้วยท่าทางน่าเวทนาจับใจ

“พี่มู่หยาง ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะเจ้าคะ…ท่านโกรธข้าแล้วใช่หรือไม่”

ผู้คนโดยรอบถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ชายกระโปรงสีชมพูกลีบท้อของซูหร่วนเปรอะเปื้อนคราบโคลนไปทั่วจริงๆ ซ้ำปลายแขนเสื้อยังถูกกิ่งไม้ขูดขีดจนขาดรุ่ย ดูซอมซ่อยิ่งนัก

มองปราดเดียวก็รู้ว่าหกล้มมาจริงๆ

ฮูหยินฉินปวดใจขึ้นมาทันที ไม่สนใจบุตรชายอีกต่อไป นางหมุนตัวตรงเข้ามาจับมือซูหร่วนไว้

“เด็กดี ป้าฉินรู้ว่าเจ้าขวัญเสีย และพยายามจนถึงที่สุดแล้ว พี่มู่หยางของเจ้ามิได้หมายความเช่นนั้นหรอก!”

พูดจบก็หันขวับไปถลึงตาใส่ฉินมู่หยาง น้ำเสียงดุดันขึ้นมาทันใด “ยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะ พูดอะไรบ้างสิ! น้องหร่วนของเจ้าอุตส่าห์ไปตามคนมาช่วยจนเกือบจะตกเขา เจ้ายังจะมาพูดจากระทบกระเทียบอยู่อีก ใช้ได้ที่ไหนกัน!”

รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของฉินมู่หยางชะงักค้างไปชั่วขณะ

เขาอ้าปากคิดจะเอ่ยบางอย่าง ทว่าเมื่อเห็นสีหน้า ‘ข้าช่างน่าสงสารและน้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกิน’ ของซูหร่วน ประกอบกับสายตาของมารดาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ

ถ้อยคำที่มาถึงริมฝีปากจึงจำต้องหักเลี้ยวอย่างฝืนทน

“น้องหร่วนเข้าใจผิดแล้ว” เขาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“จริงหรือเจ้าคะ” ซูหร่วนช้อนตาฉ่ำน้ำขึ้น มองเขาด้วยแววตาน่าสงสาร

“…จริงสิ”

ฉินมู่หยางกัดฟันตอบ ทั้งที่บนใบหน้ายังจำต้องฝืนยิ้มค้างไว้

ซูหร่วนจึงค่อยเปลี่ยนจากน้ำตาเป็นรอยยิ้ม ใช้แขนเสื้อซับน้ำตาแผ่วเบา “เช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ…ข้านึกว่าพี่มู่หยางจะโทษที่ข้ามาช้าจนโกรธข้าเสียอีก”

นางสูดจมูก แล้วเสริมขึ้นมาอีกประโยค

“เช่นนั้น…ต่อไปเวลาพี่มู่หยางเดินเหินก็ต้องระวังให้มากๆ นะเจ้าคะ อย่าได้พลัดตกลงไปอีกเล่า”

ฉินมู่หยาง “…”

เขารู้สึกเหมือนมีหินก้อนมหึมามาจุกอยู่ที่อก จะกลืนก็ไม่เข้าจะคายก็ไม่ออก อัดอั้นจนแทบกระอักเลือด

เห็นชัดๆ ว่านางเป็นคนผลักเขาลงไปแท้ๆ!

มาตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขา ‘ไม่ระวังจนพลัดตกลงไปเอง’ ส่วนนางกลับกลายเป็นผู้มีพระคุณที่อุตส่าห์ตรากตรำไปตามคนมาช่วยเนี่ยนะ?

“เอาละๆ อย่ามัวยืนกันอยู่ตรงนี้เลย” ชิวหว่านโหรวเอ่ยปากไกล่เกลี่ยขึ้นมา “มู่หยางบาดเจ็บที่แขน ส่วนหร่วนหร่วนก็ล้มไปไม่เบา รีบลงเขาไปให้ท่านหมอตรวจดูเถิด ประเดี๋ยวจะเกิดผลข้างเคียงอันใดตามมา”

“ถูกของเจ้า” ฮูหยินฉินพยักหน้ารัวๆ หันไปสั่งการบ่าวรับใช้ของตน “ยังยืนบื้อกันอยู่อีกทำไม รีบเข้าไปประคองคุณชายสิ ระวังมือระวังไม้กันหน่อย!”

บ่าวชายสองคนรีบกุลีกุจอเข้าไปพยุงฉินมู่หยางขนาบซ้ายขวาทันที

ตัวฮูหยินฉินเองก็จูงมือซูหร่วนไว้ พลางก้าวเดินลงเขาไปพลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เด็กดี ตกใจแย่เลยใช่ไหม กลับไปป้าฉินจะตุ๋นน้ำแกงสงบประสาทด้วยตัวเอง ให้เจ้าดื่มเรียกขวัญนะ”

ซูหร่วนส่ายหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ขอแค่พี่มู่หยางปลอดภัยก็พอ”

ขณะพูด นางยังอาศัยจังหวะที่ฮูหยินฉินไม่ทันสังเกต แอบเอี้ยวคอกลับไปขยิบตาเย้ยหยันใส่ฉินมู่หยางทีหนึ่ง

กระจอกแค่นี้ ริอาจจะมาสู้กับฉันเหรอ?

“!!!”

ม่านตาของฉินมู่หยางเบิกกว้าง โกรธจัดจนเจ็บจุกไปถึงขั้วปอด ใต้ฝ่าเท้าแทบจะซวนเซล้มพับไปอีกรอบ

บ่าวชายที่คอยพยุงอยู่ข้างๆ ตกใจจนต้องรีบออกแรงเหนี่ยวรั้งไว้แน่น “คุณชาย ระวังใต้เท้าขอรับ…”

ฉินมู่หยางมีเพลิงโทสะสุมอกจนหาที่ระบายไม่ได้อยู่แล้ว พอได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือฟาดผัวะเข้าที่ท้ายทอยของบ่าวผู้นั้นทันที

“เมื่อครู่เจ้ามุดหัวไปตายที่ไหนมา ปล่อยให้ข้าติดแหง็กอยู่ในหลุมบัดซบนั่นตั้งนานสองนาน!”

บ่าวชายถูกตบจนคอหด ได้แต่พึมพำอู้อี้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ไม่ใช่ท่านหรอกหรือขอรับที่สั่งว่า ปล่อยงูเสร็จแล้วให้รีบเผ่นหนีไปทันที ทั้งยังกำชับว่าห้ามให้ใครจับพิรุธได้เด็ดขาด…บ่าว…บ่าวถึงได้วิ่งเตลิดไปไกลขอรับ…”

“เจ้ายังกล้าเถียงอีกรึ?!”

ฉินมู่หยางโกรธจนมือสั่นเทา กำลังจะอ้าปากด่ากราดต่ออีกยก เสียงของฮูหยินฉินจากทางด้านหน้าก็ลอยแว่วมาขัดจังหวะ

“มัวโอ้เอ้อะไรอยู่ตรงนั้น ยังไม่รีบตามมาอีก!”

“ไปเดี๋ยวนี้ขอรับ ไปเดี๋ยวนี้!” บ่าวชายรีบขานรับ ลนลานยื่นมือไปประคองแขนของฉินมู่หยางให้มั่น “คุณชาย รีบไปกันเถิดขอรับ กลับถึงเรือนแล้วค่อยด่าบ่าวก็ยังไม่สาย”

ทว่ามือเจ้ากรรมกลับเผลอไปกดโดนผ้าเช็ดหน้าที่ยวี่ชิงเหอเพิ่งใช้พันแผลตรงแขนของเขาเข้าพอดี

สีหน้าของฉินมู่หยางเปลี่ยนไปทันควัน เขาสะบัดมือบ่าวทิ้งอย่างเกรี้ยวกราด “เอามือสกปรกของเจ้าออกไป! อย่ามาแตะให้ผ้าเช็ดหน้าของข้าต้องเปื้อน!”

บ่าวชายก้มมองมือที่สะอาดเอี่ยมของตนเอง แล้วเหลือบมองสีหน้าราวกับได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าของผู้เป็นนาย จึงได้แต่ลูบจมูกอย่างรู้ความแล้วหุบปากฉับ

ฉินมู่หยางดึงแขนกลับมาแนบลำตัวอย่างทะนุถนอม สายตามองข้ามกลุ่มคนด้านหน้า ไปหยุดนิ่งอยู่ที่แผ่นหลังในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนร่างนั้น

ยวี่ชิงเหอกำลังประคองชิวหว่านโหรว ก้าวย่างอย่างแช่มช้าอยู่หน้าสุด ปิ่นไข่มุกบนมวยผมไหวระริกตามจังหวะก้าว สะท้อนประกายแสงนุ่มนวลภายใต้ไอแดด

“ยวี่ชิงเหอ…”

เขาพึมพำชื่อนี้ออกมาแผ่วเบา โทสะในแววตาสลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความอ่อนโยนอย่างแท้จริง

ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

แล้วคลี่ยิ้มออกมา

ขบวนคนเพิ่งก้าวพ้นเข้าสู่ประตูวัดหานซาน บนฟากฟ้าก็พลันส่งเสียงฟ้าร้องครืนแว่วมา ไม่นานนักสายฝนก็เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างรวดเร็ว

เม็ดฝนสาดกระทบแผ่นหินสีครามดังเปาะแปะ ฟุ้งกระจายกลายเป็นละอองไอสีขาว เพียงชั่วพริบตาเดียวม่านฝนก็บดบังทิวเขาและดงท้อเบื้องหลังจนพร่าเลือนไปหมด

“ฝนนี้ช่างตกไม่ดูเวลาร่ำเวลาเสียจริง!” ฮูหยินฉินมองม่านฝนที่ทิ้งสายไม่ขาดระยะนอกชายคา พลางขมวดคิ้วมุ่น “ดูท่าแล้ว ประเดี๋ยวประด๋าวคงไม่หยุดแน่”

ชิวหว่านโหรวก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน “ทางบนเขาเดิมทีก็ลื่นอยู่แล้ว ฝนตกหนักถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะยิ่งเดินทางลำบากเจ้าค่ะ”

ทั้งสองบ้านปรึกษาหารือกัน สุดท้ายก็ไม่กล้าเสี่ยงเดินทาง

ฮูหยินฉินจึงสั่งให้บ่าวชายคนสนิทที่ไว้ใจได้ลุยฝนลงเขาไปตามหมอ พร้อมส่งข่าวกลับไปยังจวนของแต่ละฝ่าย

ส่วนชิวหว่านโหรวให้แม่นมจางไปพบพระฝ่ายต้อนรับของวัด เพื่อจัดการเรื่องที่พักค้างแรมสำหรับทั้งสองครอบครัว

วัดหานซานเป็นวัดใหญ่ที่อยู่ใกล้เมืองหลวงที่สุดและมีผู้คนมากราบไหว้อย่างเนืองแน่น บรรดาเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงมักเดินทางมาจุดธูปไหว้พระกันไม่ขาดสาย ทางวัดจึงได้จัดสรรเรือนพักอันเงียบสงบแยกไว้ต่างหากหลายหลัง เพื่อรองรับแขกผู้สูงศักดิ์ที่ต้องการแวะพักผ่อน

พระฝ่ายต้อนรับเมื่อได้ยินว่าเป็นครอบครัวสตรีของฝู่กั๋วต้าเจียงจวินและอวี้สื่อจงเฉิง ย่อมไม่กล้าละเลย รีบนำทางทั้งสองบ้านไปยังเรือนพักส่วนตัวหลังหนึ่งที่มีชื่อว่า ‘เรือนสดับฝน’ ทันที

เรือนหลังนี้ไม่ได้กว้างขวางใหญ่โต ทว่าปัดกวาดเช็ดถูไว้อย่างสะอาดสะอ้านยิ่ง

ห้องหลักมีสามห้อง ห้องปีกตะวันออกและห้องปีกตะวันตกฝั่งละสองห้อง เชื่อมต่อกันด้วยระเบียงทางเดิน ภายในลานปลูกกอไผ่เขียวขจีไว้หลายกอ ยามนี้ถูกสายฝนชะล้างจนเขียวชอุ่มตา พลางส่งเสียงสวบสาบตามแรงลม

ชิวหว่านโหรวพักที่ห้องหลักร่วมกับฮูหยินฉิน ยวี่ชิงเหอกับซูหร่วนพักห้องปีกตะวันออกคนละห้อง ส่วนซูหมิงจี้กับฉินมู่หยางถูกจัดให้อยู่ที่ห้องปีกตะวันตก

ด้านบ่าวไพร่ต่างก็แยกย้ายไปพักที่เรือนรับรองคนรับใช้ของทางวัดเช่นเดียวกัน