บทที่ 79 บอกข้ามา เจ้าอยากตายอย่างไร?

มื้อเย็นเป็นอาหารเจที่ทางวัดจัดเตรียมไว้ แม้ไร้เนื้อสัตว์แต่กลับทำออกมาได้อย่างประณีตและรสชาติดียิ่ง

ทว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับชวนอึดอัดอย่างประหลาด

ท่อนแขนของฉินมู่หยางพันผ้าโปร่งไว้ สีหน้าดูย่ำแย่ตลอดเวลา สายตาที่ปรายมองซูหร่วนเป็นพักๆ เย็นเยียบราวกับอาบยาพิษ

ส่วนซูหร่วนก้มหน้าก้มตาตลอดทั้งมื้อ ตักข้าวกินเงียบๆ ว่านอนสอนง่ายจนแทบไม่เหลือเค้าคนปากกล้าที่ใช้หนังสติ๊กลอบทำร้ายเขาเมื่อตอนกลางวันเลยสักนิด

ชิวหว่านโหรวกับฮูหยินฉินคิดเพียงว่าเด็กทั้งสองตกใจขวัญเสีย อีกทั้งเกิดเรื่องบาดหมางจากอุบัติเหตุ จึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอันใด ในวงสนทนาส่วนใหญ่จึงมีแต่คำพูดปลอบประโลม

หลังเสร็จมื้อเย็น ฝนมิได้ซาลงเลยสักนิด กลับยิ่งเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง เสียงเม็ดฝนกระทบกระเบื้องหลังคาดังถี่รัว

หลีจื่อไปยกน้ำร้อน ซูหร่วนจึงถือกล่องขนมเปี๊ยะดอกท้อไว้สองกล่อง เดินไปตามระเบียงทางเดินมุ่งหน้ากลับห้องพักของตน

โคมไฟตามระเบียงไกวแกว่งวูบวาบอยู่ท่ามกลางลมฝน ทอดเงาร่างบอบบางของนางให้ยืดยาวแล้วหดสั้นลง

นางยกมือข้างหนึ่งขึ้น กำลังจะผลักประตู

พลันมีท่อนแขนข้างหนึ่งยื่นออกมาจากหลังบานประตู คว้าหมับเข้าที่เอวคอด แล้วกระชากร่างนางเข้าไปด้านในทันที!

“อื้อ!”

แผ่นหลังของซูหร่วนกระแทกเข้ากับแผงอกอันอบอุ่น ขนมเปี๊ยะดอกท้อในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง “ตุบ”

คนผู้นั้นใช้มืออีกข้างดันประตูปิดลง พลางตวัดรวบเอวนางพลิกกลับ กดร่างนางแนบชิดกับบานประตูอย่างแรง

“ใคร…”

คำพูดเพิ่งหลุดจากปากได้เพียงคำเดียวก็ถูกกลืนหายไป

เยี่ยนเฉินใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยนางไว้ อีกมือหนึ่งโอบรัดเอวนางแน่น ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงมาอย่างไม่อาจขัดขืน บดขยี้กลีบปากของนางอย่างดุดัน

มิใช่การจูบ แต่คล้ายกับการกัดทึ้งเสียมากกว่า

ไอสังหารที่เฉียดจะหลุดจากการควบคุมแผ่ซ่านออกมา เขาบุกรุกเปิดริมฝีปากนางอย่างอุกอาจ แล้วช่วงชิงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ

ไอ้คนบ้านี่!

ซูหร่วนเจ็บจนทนไม่ไหว ออกแรงผลักเขาตามสัญชาตญาณ

ทว่าสองมือเพิ่งจะยันเข้ากับแผงอกของเขา ก็ถูกเขาคว้าจับไว้ได้อย่างง่ายดาย บิดไขว้แล้วตรึงแน่นไว้เหนือศีรษะ

มืออีกข้างของเขาสอดช้อนใต้บั้นเอว ยกร่างนางให้ลอยสูงขึ้น บังคับให้นางต้องเขย่งปลายเท้า แทบจะลอยเคว้งแขวนอยู่บนตัวเขา

จุมพิตนั้นยิ่งทวีความลึกซึ้งและดุดันขึ้นทุกที

ซูหร่วนถูกเขาจูบจนสติพร่าเลือน ลมหายใจถูกช่วงชิงไปจนหมดสิ้น ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นของไม้สนที่คุ้นเคย ผสมผสานกับกลิ่นชื้นแฉะจางๆ ของสายฝน

"อื้อ… ปล่อย…"

นางพยายามเอียงหน้าหลบ ทว่าพอยิ่งเบือนหนี ริมฝีปากของเขากลับยิ่งตามติด กัดลงบนริมฝีปากล่างของนางอย่างแรง

ซูหร่วนเจ็บเสียจนหางตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

เยี่ยนเฉินถึงยอมผละออกเล็กน้อย หน้าผากยังคงแนบชิดกับหน้าผากของนาง ลมหายใจยังคงหอบกระชั้นไม่เป็นจังหวะ

"คิดถึงข้าหรือไม่"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่ายิ่งนัก ราวกับเค้นผ่านลำคอออกมาอย่างยากลำบาก แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันตรายที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้

คิดถึงเขาเนี่ยนะ?

คิดอยากให้เขาไสหัวไปไกลๆ ต่างหากล่ะ!

ในใจฉันพ่นคำด่าไปแล้วเป็นหมื่นประโยค แต่บนใบหน้ากลับทำได้เพียงปั้นรอยยิ้มว่าง่าย พลางพยักหน้าลงอย่างน่าสงสาร

“…คิดถึงเจ้าค่ะ”

เยี่ยนเฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นมิได้มีความรื่นรมย์แม้แต่น้อย หากแต่เจือแววเย้ยหยันไว้จางๆ

“เด็กเลี้ยงแกะ”

สิ้นเสียง เขาก็ปล่อยมือที่ตรึงข้อมือของเธอไว้ เปลี่ยนเป็นช้อนเอวและสะโพกยกตัวเธอขึ้น

“ว้าย!”

เธออุทานด้วยความตกใจ สองขาเกี่ยวรัดรอบเอวเขาตามสัญชาตญาณ สองแขนรีบโอบกอดรอบคอเขาไว้แน่น

เยี่ยนเฉินอุ้มร่างนางหมุนตัว ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงข้างเตียง ก่อนจะโยนนางลงบนฟูกอย่างไม่ไยดี

“ตุบ”

แผ่นหลังของซูหร่วนจมลงไปในฟูกหนานุ่ม ยังไม่ทันจะได้ตั้งหลัก ร่างสูงใหญ่ของเขาก็โถมทับลงมาทันที

แขนข้างหนึ่งของเขายันไว้ข้างศีรษะนาง ส่วนมืออีกข้างกระชากสายผูกเสื้อคลุมตัวนอกของนางออกอย่างไร้ความปรานี

“ท่านจะทำอะไร…”

เขาซุกดวงหน้าลงตรงซอกคอนาง ริมฝีปากร้อนผ่าวไล่ต่ำลงมาตามลำคอระหง วนเวียนอยู่แถวกระดูกไหปลาร้า ก่อนจะฝังรอยฟันลงบนผิวเนื้อขาวผ่องอย่างแรง

“อื้อ…”

ซูหร่วนเจ็บจนตัวสั่นสะท้าน คราวนี้เริ่มตระหนกขึ้นมาจริงๆ สองมือระดมผลักไสไหล่หนาของเขาพัลวัน

“อย่านะ… เดี๋ยวมีคนมาเห็น…”

เยี่ยนเฉินมิได้หยุดการกระทำ เขายังคงขบเม้มรอยฟันตรงซอกคอนางซ้ำอีกครา จึงค่อยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอ

“กลัวใครจะมาเห็นเข้าหรือ หืม?”

เขาเงยหน้าขึ้น ปลายนิ้วลูบไล้รอยประทับนั้นด้วยความพึงพอใจ ทว่าแววตากลับเย็นเยียบและเฉยชา

“เสิ่นเจาเย่อย่างนั้นหรือ”

ร่างของซูหร่วนพลันแข็งทื่อไปในทันที

ความรู้สึกผิดซัดสาดเข้ามาดั่งระลอกคลื่น นางหลบสายตาไปทางอื่นตามสัญชาตญาณ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

“ท่าน… ท่านเห็นหมดแล้วหรือเจ้าคะ”

เยี่ยนเฉินมิได้เอ่ยคำใด

เขาเพียงก้มหน้าลง ปลายจมูกเย็นเฉียบปัดผ่านพวงแก้มของนาง แล้วเลื่อนไล้ไปตามแนวกรามจรดหลังใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวเนียนละเอียด

“เห็นอะไรหรือ”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบายิ่งนัก ซ้ำยังเจือรอยยิ้ม

“เห็นเจ้าเดินเล่นในดงท้อ? เห็นเจ้าถือหนังสติ๊กยิงคน? หรือว่าเห็น…”

เขาชะงักไป ริมฝีปากเฉียดผ่านติ่งหูของนาง น้ำเสียงกดต่ำลงยิ่งกว่าเดิม “เจ้ากับเสิ่นเจาเย่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันใต้ต้นไม้ อาลัยอาวรณ์จนไม่อยากจะปล่อยมือ?”

ในใจของซูหร่วนกรีดร้องลั่นอย่างบ้าคลั่ง

ว่าแล้วเชียว! มิน่าล่ะตอนนั้นถึงรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังเป็นพักๆ ใจคอสั่นไหวขนาดนั้น ที่แท้ก็ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่โดนงูพิษตัวนี้จ้องตาเป็นมันอยู่จริงๆ!

“ไม่ใช่แบบนั้นนะเจ้าคะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด…”

นางพยายามจะอธิบาย แต่กลับถูกเยี่ยนเฉินเอ่ยแทรกขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ยังจำที่ข้าเคยบอกได้หรือไม่”

นิ้วมือของเขาละออกจากหลังใบหู เลื่อนต่ำลงมาช้าๆ ตามลำคอ ในที่สุดก็มาหยุดอยู่ตรงลำคอระหงของนาง

ปลายนิ้วกดลงไปอย่างไม่เบาไม่แรง สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบๆ ใต้ผิวหนังของนางได้อย่างชัดเจน

“ข้าบอกว่า หากเจ้ายังกล้าแอบไปพัวพันอีรุงตุงนังกับชายอื่นลับหลังข้าอีก ข้าจะ…”

เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กระซิบชิดริมหูนาง

“ฆ่าเจ้าเสีย”

หนังศีรษะของซูหร่วนชาดิก เลือดในกายเย็นเฉียบไปครึ่งร่าง สัญชาตญาณสั่งให้นางแกล้งโง่เพื่อเอาตัวรอดทันที

“ท่านอ๋องพูดเมื่อใดกัน…”

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้หลับ” เยี่ยนเฉินเอ่ยขัดนาง บดขยี้ประกายความหวังอันริบหรี่จนแหลกละเอียด “คืนนั้น ทุกถ้อยคำที่ข้าพูด เจ้าได้ยินหมดแล้ว”

คำพูดของซูหร่วนชะงักค้างอยู่ในลำคอทันที

นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ บนลำคอของนาง ท่วงท่าอ่อนโยน ทว่ากลับชวนให้สันหลังวาบ

“เพราะฉะนั้น บอกข้ามาสิ…”

เขาก้มหน้าลง หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของนาง ปลายจมูกชนกัน ลมหายใจเป่ารดเกี่ยวประสาน

“เจ้าอยากตายอย่างไร”

หัวใจของซูหร่วนเต้นกระหน่ำ แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ ทว่าสมองกลับแล่นเร็วจี๋

ใจเย็นไว้ ต้องใจเย็นไว้!

ห้ามลนลานเด็ดขาด…

นางสูดหายใจเข้าลึก จู่ๆ ก็ยื่นมือออกไปกุมมือของเขาที่ทาบอยู่บนลำคอ สอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน แล้วดึงมือเขาลงมาแนบไว้ที่หน้าอกตนเอง

“เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ นะเจ้าคะ ข้าไม่ได้ไปยั่วยวนแม่ทัพน้อยเสิ่นเลย แค่บังเอิญเจอกันเท่านั้นเอง”

ดวงตาของนางเป็นประกาย น้ำเสียงทั้งอ่อนหวานทั้งว่านอนสอนง่าย

“อีกอย่างท่านอ๋องก็เห็นแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ ตอนลงมาจากทางลาดชัน เขาเจตนาดีจะช่วยรับข้าไว้ ข้ายอมเจ็บตัวล้มลงไปเอง ยังไม่ยอมให้เขาแตะต้องตัวเลยนะเจ้าคะ”

เยี่ยนเฉินหลุบตาลง มองดูนางอย่างเฉยชา

ซูหร่วนใจคอไม่ดี จึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับคางของเขา

“ในใจข้ามีเพียงท่านอ๋องคนเดียวเท่านั้นเจ้าค่ะ”

ภายในห้องพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ

เสียงสายฝนซัดกระหน่ำซ่า แสงเทียนวูบไหวสั่นระริก ทอดเงาของคนทั้งสองทาบทับซ้อนกันอยู่บนผนัง

เยี่ยนเฉินจ้องมองนาง

มองดวงตาคู่นั้นที่เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ ทว่ากลับยังดึงดันแสร้งทำเป็นจริงใจสุดชีวิต

จู่ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ

“เช่นนั้นหรือ”