บทที่ 80 เหตุผลของเปิ่นหวางถึงเรียกว่าเหตุผล

ซูหร่วนพยักหน้าอย่างน่าสงสาร น้ำเสียงอ่อนหวานอ่อนระทวยแทบคั้นเป็นน้ำได้ "ย่อมเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ"

"ก๊อกๆ"

ยังไม่ทันที่เยี่ยนเฉินจะได้เอ่ยปาก เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะขึ้นกะทันหัน พร้อมกับเสียงของหลีจื่อที่แว่วผ่านบานประตูเข้ามา

"คุณหนูเจ้าคะ! ข้าตักน้ำร้อนกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!"

หลีจื่อใช้ข้อศอกดันประตู ทว่ากลับดันไม่ขยับ

"เอ๊ะ?"

นางออกแรงดันอีกสองที ทว่าบานประตูกลับยังคงนิ่งสนิท จึงเพิ่งตระหนักได้ว่าประตูด้านในถูกลงกลอนไว้แล้ว

"คุณหนูเจ้าคะ? ท่านอยู่ข้างในหรือไม่เจ้าคะ?"

ซูหร่วนเพิ่งจะขยับตัวลุกขึ้น ลำแขนที่โอบรัดรอบเอวพลันกระชับแน่นขึ้นกะทันหัน บีบรัดเสียจนนางเกือบจะเผลอส่งเสียงร้องออกมา

นางตวัดสายตาค้อนเยี่ยนเฉินวงใหญ่ ทว่ากลับเห็นเขาแนบชิดติดกายนางอย่างสบายอกสบายใจ ไม่มีทีท่าว่าจะคิดหลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย

"คุณหนูเจ้าคะ?" หลีจื่อเคาะประตูอีกรอบ

ซูหร่วนสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมเสียงให้มั่นคง "วางไว้หน้าประตูเถิด เจ้าไปพักผ่อนก่อน"

"แต่คุณหนูยังไม่ได้ล้างหน้าล้างตานะเจ้าคะ…"

"ข้าจัดการเองได้" ซูหร่วนรู้สึกว่าปลายนิ้วของเยี่ยนเฉินกำลังวาดวนอยู่ข้างเอวช้าๆ จนแทบจะคุมน้ำเสียงไม่อยู่ "ไปเถิด"

หลีจื่อขานรับอย่างว่าง่าย พลางวางอ่างทองเหลืองไว้หน้าประตู ก่อนเสียงฝีเท้าจะค่อยๆ ห่างออกไป

ซูหร่วนถึงได้ลอบถอนหายใจยาว ยื่นมือไปผลักเยี่ยนเฉิน "ท่านอ๋อง ท่านควร…"

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกระลอก

ซูหร่วนนึกว่าหลีจื่อเดินย้อนกลับมา จึงเอ่ยอย่างจนใจ "บอกแล้วมิใช่หรือว่าให้เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อน"

นอกประตูเงียบกริบไปชั่วครู่

จากนั้น เสียงบุรุษที่จงใจกดต่ำก็ดังขึ้น

"ข้าเอง"

เสิ่นเจาเย่?!

ในหัวของซูหร่วนส่งเสียง "วิ้ง" ว่างเปล่าไปในพริบตา

จบสิ้นแล้ว คราวนี้ไม่รอดแน่ๆ!

ทีนี้ต่อให้แก้ตัวอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้นแล้วจริงๆ

เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า เยี่ยนเฉินที่ทาบทับอยู่บนร่างแผ่ไอเย็นเยียบยะเยือกออกมาทั่วกายทันควัน

"หร่วนหร่วน?"

เสิ่นเจาเย่เคาะประตูเบาๆ อีกครา

"เจ้านอนแล้วหรือยัง?"

"หร่วนหร่วน…"

เยี่ยนเฉินแค่นยิ้ม ย้ำคำสองคำนี้ช้าๆ ประกายสังหารในแววตาที่เพิ่งจะมอดไปพลันลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกระลอก

"เรียกขานกันสนิทสนมดีจริงเชียว"

นอกห้อง เสิ่นเจาเย่เห็นด้านในเงียบไปนาน จึงอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง "กลางวันเห็นเจ้าล้ม ข้ารู้สึกเป็นห่วง กลัวว่าเจ้าจะบาดเจ็บตรงไหนแล้วแอบทนไว้ไม่ยอมบอก จึงตั้งใจเอายาสมานแผลมาให้"

ซูหร่วนลำคอตีบตันจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง นับประสาอะไรกับการส่งเสียง

ทว่าเยี่ยนเฉินกลับหัวเราะในลำคอ

เขาโน้มกายลงมา ริมฝีปากบางแนบชิดใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบชวนให้ขนหัวลุก

"เขาอุตส่าห์ลำบากมาหา เจ้าจะไม่พูดตอบรับน้ำใจเขาหน่อยหรือ?"

ภายใต้สายตาข่มขวัญคู่นั้น ซูหร่วนจำต้องกัดฟันแข็งใจเอ่ยปาก

"มะ…ไม่จำเป็นหรอก ข้าไม่ได้บาดเจ็บ แม่ทัพน้อยเอายากลับไปเถิด"

"แต่ว่า…"

"ไม่ต้องจริงๆ เจ้าค่ะ" ซูหร่วนรีบพูดแทรก หวังเพียงจะไล่คนนอกประตูไปให้พ้นๆ โดยเร็ว "ขอบน้ำใจแม่ทัพน้อยเสิ่นมาก ข้า…ความจริงข้าได้…"

ยังพูดไม่ทันขาดคำ

เยี่ยนเฉินก็บีบคางของเธอไว้แล้วโน้มตัวลงมาประกบจูบทันที!

ปลายลิ้นสอดแทรกเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ กลืนคำพูดครึ่งหลังของนางหายไปจนสิ้น เหลือเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอแว่วออกมา

"หร่วนหร่วน?"

เสิ่นเจาเย่ได้ยินเสียงของนางขาดห้วงไปกะทันหันก็รู้สึกกังวลขึ้นมา จึงยกมือเคาะประตูอีกครั้ง

"เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? เหตุใดจึงเงียบไปเล่า?"

ซูหร่วนร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ ทว่ากลับผลักเขาไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงส่งสายตาอ้อนวอน

ขอร้องละ…

เยี่ยนเฉินยิ้มบางๆ ผละออกจากริมฝีปากของนาง แล้วเปลี่ยนไปแนบชิดข้างลำคอ ลากผ่านลำคอระหงลงไปเรื่อยๆ พลางดูดดึงขบเม้มเบาๆ

ซูหร่วนหอบหายใจหนักๆ ไปสองที รีบขึ้นเสียงบอกคนนอกประตู "มะ…ไม่เป็นไร ข้านอนแล้ว แม่ทัพน้อยโปรดกลับไปเถิด"

นอกประตูเงียบงันไปชั่วครู่

"…เช่นนั้นหรือ" น้ำเสียงของเสิ่นเจาเย่ดังขึ้นอีกครา แฝงแววผิดหวังอย่างปิดไม่มิด "ถ้าเช่นนั้นข้าจะวางยาไว้ตรงหน้าประตู หากต้องการเมื่อใดก็เปิดมาหยิบได้ทุกเมื่อ"

"เจ้าค่ะ"

ซูหร่วนเพิ่งจะเอ่ยคำนี้จบ มือของเยี่ยนเฉินก็เริ่มอยู่ไม่สุข สอดเลื้อยเข้าไปใต้แขนเสื้อของนาง ไต่ลูบขึ้นไปตามท้องแขนเนียนลื่นทีละชุ่น

ปลายนิ้วที่มีรอยด้านบางๆ เสียดสีผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างเชื่องช้า ยั่วเย้าจนชวนให้รู้สึกวาบหวิวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

"เช่นนั้น…ข้าไปก่อนนะ"

เสียงของเสิ่นเจาเย่ดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา แฝงความลังเลอาลัยอยู่หลายส่วน ราวกับยังคงรอคอยอะไรบางอย่าง

ซูหร่วนเพิ่งจะอ้าปากเตรียมกล่าวคำว่า "เจ้าค่ะ" อีกครา ทว่ามือของเยี่ยนเฉินที่เลื่อนขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุดกลับแกล้งบีบลงมาเต็มแรง

"อ๊ะ!"

เสียงหวีดร้องสั้นๆ หลุดรอดออกจากปาก ทว่านางรีบยกมือปิดปากตัวเองแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงท้ายเอาไว้

ด้านนอกประตู ฝีเท้าของเสิ่นเจาเย่พลันชะงักกึก

"หร่วนหร่วน? เป็นอะไรไปหรือ"

ซูหร่วนเบิกตากว้างจนกลมโต ถลึงตาจ้องตัวการตรงหน้าด้วยความอับอายระคนโมโห

มุมปากของเยี่ยนเฉินยกยิ้มร้ายกาจและรื่นรมย์ ซ้ำยังใช้สายตาส่งสัญญาณบอกนาง

แต่งเรื่องต่อสิ

"มะ…ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ…" ซูหร่วนสูดหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่านในอก "แค่พลั้งเผลอ…ชนศีรษะเข้าน่ะเจ้าค่ะ"

"ชนศีรษะหรือ"

น้ำเสียงของเสิ่นเจาเย่ยิ่งทวีความร้อนรน เสียงฝีเท้าดูเหมือนจะขยับเข้ามาชิดบานประตูยิ่งขึ้น

"สาหัสหรือไม่ เรื่องกระทบกระเทือนศีรษะจะมองเป็นเรื่องเล็กมิได้ ให้ข้าเข้าไปดูดีหรือไม่"

"ไม่ต้องเจ้าค่ะ!"

ซูหร่วนตกใจจนเผลอขึ้นเสียงสูง ก่อนจะรีบลดระดับเสียงลง

"ไม่ต้องจริงๆ เจ้าค่ะ! ข้า…ข้านวดคลึงเองประเดี๋ยวก็ดีขึ้น ดึกดื่นค่อนคืนแล้วท่านโปรดกลับไปก่อนเถิด"

นอกประตูเงียบไปอีกพักใหญ่

เสิ่นเจาเย่คล้ายยังอยากจะพูดอะไรอีก ทว่าท้ายที่สุดก็มิได้เอ่ยออกมา "เช่นนั้น…เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด"

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครา คราวนี้ค่อยๆ ไกลออกไป กระทั่งเลือนหายไปในเสียงสายฝนโปรยปรายนอกระเบียง

เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของซูหร่วนคลายลงในที่สุด ทั้งร่างเอนพิงไปข้างหลังคล้ายคนหมดเรี่ยวแรง พลางถอนหายใจยาวเหยียด

"เฮ้อ…"

เยี่ยนเฉินหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วยังคงวนเวียนคลอเคลียอยู่ใต้แขนเสื้อของนางอย่างหยอกเย้า "กลัวเขาได้ยินถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

ต่อให้ซูหร่วนใจเย็นเพียงใดก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

นางออกแรงผลักเยี่ยนเฉินออกไปเต็มแรง ใช้ทั้งมือทั้งเท้าถอยกรูดไปจนชิดมุมเตียง คว้าผ้าห่มมาพันกายไว้อย่างลนลาน โผล่พ้นมาเพียงใบหน้าดวงน้อยที่แดงก่ำด้วยความโกรธ

"ท่านอ๋อง พวกเราทำเช่นนี้ไม่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมนะเจ้าคะ!"

เยี่ยนเฉินพิงเสาเตียง ได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ไม่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมหรือ"

"เจ้าค่ะ!"

ซูหร่วนกัดริมฝีปากล่าง ขอบตาแดงเรื่อ

"หากคนอื่นรู้เข้าว่าข้าซึ่งเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน ซุกซ่อนบุรุษไว้ในห้องกลางดึกสงัดเช่นนี้ หากเรื่องแพร่งพรายออกไปแล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรกันเจ้าคะ"

"หึ"

เยี่ยนเฉินหัวเราะแผ่วเบา

เขาโน้มตัวเข้ามาหานาง มือข้างหนึ่งยันลงบนฟูกข้างกาย กักขังนางไว้ในอ้อมแขนกลายๆ

"ในแคว้นเฉียนแห่งนี้" แววตาของเขาทอประกายยิ้มลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทว่ากลับยิ่งอันตราย "เหตุผลของเปิ่นหวางเท่านั้นถึงจะเป็นเหตุผล"

ซูหร่วนถูกคำพูดเผด็จการของเขาตอกกลับจนโมโหจนพูดไม่ออก

"ข้าคร้านจะสนทนากับท่านแล้ว!"

นางกัดฟันพลิกตัว หมายจะลงจากเตียง

ทว่าเท้ายังไม่ทันแตะพื้น เอวคอดก็ถูกฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าเอาไว้ ก่อนจะถูกดึงรั้งกลับไปด้านหลังทั้งร่าง

"จะหนีไปไหน"

ซูหร่วนไม่ทันตั้งตัวจึงถูกกระชากกลับไป นางอุทานด้วยความตกใจ ร่างทั้งร่างพลันทรุดลงนั่งบนตักของเขาเต็มแรง

"ซี๊ด…"

เสียงครางต่ำอย่างสะกดกลั้นดังขึ้นจากเบื้องล่าง

ซูหร่วนพลันตัวแข็งทื่อ ตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าเห่อร้อนแดงก่ำราวกับเปลวไฟ

"…"

ลูกกระเดือกของเยี่ยนเฉินขยับขึ้นลงอย่างแรง มือที่โอบรัดเอวบางพลันกระชับแน่นเข้าหาตัว น้ำเสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด

"เจ้าจงใจยั่วข้าหรือ"

"ข้าเปล่านะเจ้าคะ…" ซูหร่วนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ นางขยับดิ้นเบาๆ "ท่านปล่อยข้าก่อนสิเจ้าคะ…"

"อย่าขยับ"

เยี่ยนเฉินสูดหายใจเข้าลึก รวบกอดนางแน่นขึ้นกว่าเดิม

ฝ่ามือแนบชิดผ่านเนื้อผ้าบางเบาข้างเอวของนาง ออกแรงบีบกระชับจนแทบจะฝังลึกเข้าไปในเนื้อนวล

"ขยับอีก ผลที่ตามมาเจ้าต้องรับผิดชอบเอง"