บทที่ 81 ตกลงใครสั่งสอนให้เขาป้อนยาแบบนี้กันแน่?

ซูหร่วนพลันตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย กระทั่งปลายนิ้วยังเกร็งแน่นจนขาวซีด

ความร้อนผ่าวเบื้องล่างค่อยๆ ทวีความชัดเจนจนไม่อาจมองข้าม มันร้อนลวกเสียจนหัวใจของนางสั่นระริก

นอกหน้าต่างมีเพียงเสียงสายฝนซัดสาด แสงเทียนวูบไหวไปมา

คนทั้งสองนั่งนิ่งอยู่อย่างเงียบงันเช่นนั้น

ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมาสักคำ

มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกันที่สอดประสานในห้องอันเงียบสงัด ค่อยๆ ทวีความหนักหน่วงขึ้นทีละนิด

เนิ่นนานผ่านไป

ในที่สุดมือของเยี่ยนเฉินที่โอบรัดเอวของนางก็ค่อยๆ ผ่อนแรงลง เขาก้มหน้าลงซุกไซ้ตรงซอกคอของนาง

"ข้าอยากจะ…"

เขาสูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงอู้อี้ แฝงความจนใจระคนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"ช่างเถอะ"

ซูหร่วนน่ะเป็นสาวสายหื่นตัวแม่โดยแท้

ต้นฉบับนิยายอ่านมาไม่ต่ำกว่าร้อยรอบ มุกสองแง่สองง่ามโจ่งแจ้งหรือแอบแฝง มีประโยคไหนบ้างที่เธอจะไม่เก็ท

ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ดังนั้นเมื่อคำว่า "ช่างเถอะ" ดังอู้อี้ออกมาจากซอกคอ ตอนแรกเธอจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าหลังจากนั้น ส่วนลึกในใจกลับอ่อนยวบลงอย่างประหลาด

เดิมทีเธอคิดว่า…

เยี่ยนเฉินปฏิบัติต่อตนก็แค่แมวหยอกหนู นึกสนุกก็แกล้งเล่นสักทีสองที ไม่สบอารมณ์ก็บีบให้ตายคามือ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับอารมณ์ชั่ววูบ

อย่างไรเสียเขาก็เป็นวายร้ายเบอร์ใหญ่ที่สุดในนิยาย เป็นพญายมเดินดินที่ฆ่าคนไม่กะพริบตา จะไปหวังความจริงใจอะไรจากเขาได้

ทว่าสถานการณ์เมื่อครู่นี้…

เขาสามารถหักหาญน้ำใจเอาเธอได้โดยไม่ต้องสนหน้าอินทร์หน้าพรหมแท้ๆ

เพราะเขาไม่เคยเป็นคนประเภทที่จะยอมทนอึดอัดเพื่อเอาใจใส่ความรู้สึกของผู้อื่นอยู่แล้ว

ทว่าเขากลับยอมหยุด

ราวกับมีสายพิณเส้นหนึ่งในใจซูหร่วนถูกดีดเบาๆ ส่งเสียงก้องกังวานแผ่ออกไปจนหัวใจชาวาบ

นี่… แสดงว่าเขาก็มีความจริงใจให้ฉันอยู่บ้างใช่ไหม

"คิดอะไรอยู่"

เยี่ยนเฉินเห็นนางเหม่อลอย มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย พลางยื่นมือไปจับคางนางแล้วโยกเบาๆ

ซูหร่วนเบือนสายตาหลบด้วยความรู้สึกผิด

"เปล่าเจ้าค่ะ"

เยี่ยนเฉินมิได้ซักไซ้ไล่เลียง เขาเพียงดึงมือนางมาตรงหน้า พลิกดูฝ่ามือ แล้วพลิกดูหลังมือ สุดท้ายจึงก้มลงจุมพิตที่ปลายนิ้วนวล

แผ่วเบาและอ่อนโยนยิ่งนัก

ปลายนิ้วของซูหร่วนสั่นสะท้าน หัวใจพลันเต้นผิดจังหวะไปครึ่งจังหวะ

เขาเอ่ยถาม "วันนี้ล้มโดนตรงไหน"

ซูหร่วนไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ นางชะงักไปครู่หนึ่งถึงนึกขึ้นได้ว่าคงหมายถึงเรื่องที่เสิ่นเจาเย่พูดถึง

"ก็แค่…หน้าแข้งถลอกนิดหน่อยเจ้าค่ะ"

นางตอบอย่างอ้อมแอ้ม ไม่กล้าเอ่ยถึงบั้นท้ายอันน่าสงสารที่เกือบจะแตกเป็นแปดเสี่ยงของตน

"ถลอกนิดหน่อยรึ"

เยี่ยนเฉินเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

"ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าลื่นไถลลงมาจากเนินชัน ล้มกระแทกอย่างจัง แค่ถลอกนิดหน่อยงั้นรึ"

ซูหร่วนหลบสายตาอย่างมีพิรุธ ไม่ยอมปริปากพูดอะไร

เยี่ยนเฉินหัวเราะหึ สอดมือข้างเดียวเข้าช้อนใต้ข้อพับเข่าของนาง จัดการรวบตัวให้เอนกายนอนตะแคงลงบนเตียงได้อย่างง่ายดาย จากนั้นจึงโน้มกายลงมาครึ่งหนึ่ง ยื่นมือไปเลิกชายกระโปรงของนางขึ้น

"ท่านจะทำอะไรน่ะเจ้าคะ!"

ซูหร่วนตกใจ รีบกดมือเขาไว้ทันที

"ทำไมรึ"

เยี่ยนเฉินเลิกคิ้ว ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

"ไม่ยอมให้ข้าทายาให้ หรืออยากให้ข้าไปตามเสิ่นเจาเย่กลับมาทาให้เจ้าแทน"

ซูหร่วน "…"

คนผู้นี้ พูดจาอะไร เหตุใดกลิ่นหึงถึงได้ฟุ้งเปรี้ยวหึ่งขนาดนี้

นางยู่ปาก ทิ้งตัวลงนอนบนหมอนแต่โดยดี

"เช่นนั้นท่านก็เบามือหน่อยนะเจ้าคะ"

เยี่ยนเฉินส่งเสียงหึในลำคอ นิ้วเรียวยาวจับชายกระโปรงของนางค่อยๆ ร่นขึ้นทีละนิด

เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวก่อน ตามด้วยน่องเนียน แล้วจึงเป็นรอยฟกช้ำ

แม้ผิวจะไม่ถลอกจนมีเลือดซึม แต่ก็มีรอยเขียวคล้ำเป็นจ้ำกระจายไปทั่ว ดูขัดตายิ่งนักบนผิวขาวผุดผ่อง

เยี่ยนเฉินขมวดคิ้วแน่น "เจ้าไม่เจ็บหรือไร เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงทนเงียบไว้ไม่ยอมบอก"

ซูหร่วนแอบชำเลืองมองขาตัวเอง พลางคิดในใจ: ยังมีที่ที่เจ็บกว่านี้อีกนะยะ…

"ข้าทนเงียบที่ไหนกันล่ะเจ้าคะ…" นางพึมพำเสียงเบา "ก็แค่ถูกท่านรังแกไม่หยุด เลยไม่มีโอกาสได้พูดต่างหาก"

เยี่ยนเฉินไม่พูดจา ทว่าสีหน้ากลับดูไม่สู้ดีนัก

ซูหร่วนรู้สึกผิด จึงเสริมไปอีกประโยค "ความจริงก็ไม่ได้เจ็บขนาดนั้นเจ้าค่ะ แค่ดูน่ากลัวเฉยๆ…"

"หุบปาก"

เยี่ยนเฉินเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อแล้วเปิดจุกออก

กลิ่นหอมเย็นของยาสมุนไพรโชยตลบอบอวล

เขาใช้นิ้วแตะขี้ผึ้งสีเขียวอ่อนขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก้มลงป้ายลงบนรอยแดงถลอกตรงหน้าแข้งของนาง

"ซี๊ด…"

ทันทีที่ยาแตะโดนผิว ซูหร่วนก็เจ็บจนสูดปาก ขากระตุกถอยหนีตามสัญชาตญาณ

"อยู่นิ่งๆ"

เยี่ยนเฉินใช้มือข้างหนึ่งจับข้อเท้านางไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ส่วนมืออีกข้างก็ทายาต่อไป

"เหตุใดถึงได้บอบบางปานนี้"

ปากก็บ่นไปอย่างนั้น ทว่าการกระทำกลับผ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ค่อยๆ เกลี่ยขี้ผึ้งออกอย่างทะนุถนอมระมัดระวัง

ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาจึงนึกถึงรอยกรงเล็บเสือคราวนั้นขึ้นมา

ยังดีที่มันฟาดลงบนตัวเขา หากพลาดพลั้งไปโดนตัวนางเข้าจริงๆ ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่แค่สะกิดก็พร้อมจะแตกสลายเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะร้องไห้ขี้มูกโป่งขนาดไหน

ซูหร่วนมองคิ้วและตาที่หลุบต่ำของเขา ความรู้สึกอธิบายไม่ถูกพลันผุดขึ้นมาในใจอีกครา

วายร้ายตัวพ่อที่ฆ่าคนไม่กะพริบตาอย่างเขา กลับมานั่งยองๆ ทายาให้ฉันตรงนี้เนี่ยนะ…

ภาพนี้มันดูขัดหูขัดตายังไงพิกล

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นขวดกระเบื้องสีขาว สมองพลันส่งเสียง "ปิ๊ง" ขึ้นมา

ยา

ยาถอนพิษนี่!

"ท่านอ๋องเจ้าคะ"

ซูหร่วนเม้มปาก เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ยาถอนพิษของข้า ท่านพกมาด้วยหรือไม่เจ้าคะ"

มือที่กำลังทายาของเยี่ยนเฉินไม่ได้หยุดชะงัก แม้แต่เปลือกตาก็ไม่กระดิก "ข้าเคยบอกแล้ว ขอเพียงเจ้าว่าง่าย ยาถอนพิษข้าไม่ตระหนี่กับเจ้าแน่"

ซูหร่วนกะพริบตาปริบๆ ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด

"แล้วข้า…ว่าง่ายหรือไม่เจ้าคะ"

ในที่สุดเยี่ยนเฉินก็ยอมเงยหน้าขึ้นมองนาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แฝงแววเย้ยหยันราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว

"เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า"

ซูหร่วน "…"

นางทำสายตาน้อยเนื้อต่ำใจมองเขา

แววตานั้นเหมือนลูกสุนัขที่ถูกเจ้าของทอดทิ้ง ช่างน่าสงสารน่าเอ็นดู ทั้งยังไม่กล้าปริปากบ่นสักคำ

เยี่ยนเฉินมองจนลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรง เขาเบือนสายตาหนีแล้วก้มหน้าทายาต่อ

"แต่ว่า…"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงฟังดูไม่ใส่ใจนัก

"ถึงวันนี้เจ้าจะทำให้ข้าโมโหมาก แต่ถ้าเจ้าเอาอกเอาใจข้าดีๆ ไม่แน่ว่าข้าอาจจะ…"

ยังพูดไม่ทันจบ

ซูหร่วนก็ยื่นหน้าเข้าไป จุมพิตที่มุมปากของเขาอย่างรวดเร็ว พอแตะโดนก็รีบผละออกทันที

เยี่ยนเฉินชะงักไป ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ในดวงตาดำขลับล้ำลึกคู่นั้น คล้ายมีเปลวไฟบางอย่างถูกจุดประกาย และกำลังลุกโชนขึ้นทีละน้อย

ซูหร่วนถูกมองจนเสียวสันหลังวาบ รีบขยับถอยกรูด "แบบนี้…ถือว่าเอาใจหรือไม่เจ้าคะ"

เยี่ยนเฉินไม่ได้ตอบในทันที

เขาเพียงยกมือขึ้น ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้มุมปากตรงรอยจูบเมื่อครู่อย่างแช่มช้า ก่อนจะหัวเราะในลำคอแผ่วเบา

"นับสิ"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่ายิ่งนัก

"แต่มันยังไม่พอ"

ซูหร่วนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายคางก็ถูกบีบตรึงไว้ เห็นเพียงเขาหยิบเม็ดยาสีน้ำตาลเข้มออกมาจากแขนเสื้อ ส่งเข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้น…

ก็โน้มตัวลงมาจูบนาง

ริมฝีปากแนบสนิทชิดใกล้

เม็ดยาละลายอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟันของคนทั้งสอง รสขมจัดแผ่ซ่านจากปลายลิ้นไปทั่วทั้งโพรงปาก

"อื้อ…"

ซูหร่วนออกแรงดันแผงอกเพื่อผลักเขาออก

"ท่านทำอะไรน่ะเจ้าคะ!"

เยี่ยนเฉินยอมผละริมฝีปากออก ทว่ามือยังคงประคองท้ายทอยนางไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน

"มีแค่เม็ดนี้เม็ดเดียว" เขาแนบหน้าผากชิดกับนางพลางยิ้มหยอกเย้า "ไม่กิน ก็รอความตายไปเสีย"

ซูหร่วน "…"

นางจ้องมองใบหน้าอันราบเรียบไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเยี่ยนเฉิน ในใจก่นด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเขาไปรอบหนึ่งแล้ว

รสนิยมต่ำช้าสิ้นดี!

โรคจิต!

ใครสั่งใครสอนให้ป้อนยาแบบนี้กันยะ? อีตานี่คงไม่ได้ทะลุมิติมาเหมือนกันหรอกนะ? ในหัวต้องมีพล็อตนิยายน้ำเน่ายุคเก่าอยู่กี่ร้อยเล่มกัน ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้เนี่ย?!

แต่ด่าก็ส่วนด่า แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?

ไม่กินเหรอ? จะยอมนอนรอความตายหรือไงกัน?

เธอหลับตาลงแล้วเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปหา ริมฝีปากบางประกบแนบลงบนริมฝีปากของเขา ปลายลิ้นค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปอย่างระมัดระวัง

เยี่ยนเฉินชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

ชั่วพริบตาต่อมา มือที่โอบอยู่รอบเอวพลันรัดแน่นขึ้นอย่างกะทันหัน รั้งร่างของเธอทั้งร่างเข้ามาแนบอก กลายเป็นฝ่ายคุมเกมแล้วบดจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รุกรานตักตวงราวกับจะกลืนกินเธอลงท้องไปเสียให้ได้

หวานเหลือเกิน…

จูบเท่าไรก็ไม่พอ จะทำอย่างไรดี?