บทที่ 82 คนผู้นี้เกิดปีจอหรืออย่างไร?

ซูหร่วนถูกจูบจนสมองพร่าเบลอ มือขยุ้มสาบเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกประหนึ่งขี้ผึ้งลนไฟ

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด

เยี่ยนเฉินถึงยอมปล่อยนางให้เป็นอิสระ

"เด็กดี"

ปลายจมูกของเขาแตะชิดกับปลายจมูกของนาง ลมหายใจยังคงหอบกระชั้น เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน

"การปรนนิบัติเช่นวันนี้"

เขาก้มลงแตะจุมพิตที่ริมฝีปากของนางแผ่วเบาอีกครา

"ข้าพึงใจยิ่งนัก คราวหน้าทำเช่นนี้อีก"

ใบหูของซูหร่วนแดงก่ำไปหมด รีบซุกหน้าลงกับแผงอกของเขาแล้วพึมพำอู้อี้

"ยาขมเหลือเกินเจ้าค่ะ"

"อืม"

เยี่ยนเฉินกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น คางเกยอยู่บนกระหม่อมของนาง น้ำเสียงเจือความเกียจคร้านระคนอิ่มเอม

"คราวหน้าข้าจะเปลี่ยนเป็นรสหวานให้เจ้า"

ซูหร่วนส่งเสียง "อื้อ" ในลำคอคำหนึ่ง พลางหาวหวอด เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งลงมาทีละนิด

"ง่วงจัง…"

เยี่ยนเฉินยกมุมปากขึ้น

"นอนเถิด"

เขาสะบัดมือแผ่วเบา เปลวเทียนริบหรี่บนโต๊ะก็ดับวูบ ห้องทั้งห้องพลันจมสู่ความมืดมิด

เสียงฝนด้านนอกหน้าต่างยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย

เสียงซู่ซ่าเคาะกระทบกิ่งไผ่และขอบหน้าต่าง ชวนให้ง่วงงุนยิ่งนัก

ซูหร่วนมุดตัวลงใต้ผ้าห่ม พลิกกายหาท่านอนสบายๆ พลางหันหลังให้เยี่ยนเฉิน

"ตอนจะไป อย่าลืมปิดประตูด้วยนะเจ้าคะ…"

สิ้นเสียงนั้น ลำแขนข้างหนึ่งก็พาดผ่านเอวของนางจากด้านหลัง ดึงรั้งร่างทั้งร่างให้ถอยร่นเข้าไปในอ้อมกอดอันอบอุ่น

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเยี่ยนเฉินดังแว่วมาจากเหนือศีรษะ

"ใครบอกว่าข้าจะไปกันเล่า…"

ซูหร่วนง่วงงุนเกินทน ทั้งยังรู้ดีว่าปฏิเสธไม่ได้ จึงปล่อยเลยตามเลย

"ตามใจท่านเถิด"

กระทั่งล่วงเข้าช่วงค่อนคืน สายฝนจึงขาดเม็ด

แสงจันทร์ลอดผ่านรอยแยกของม่านเมฆ สาดส่องผ่านกระดาษกรุหน้าต่าง ทอดประกายสีเงินบางเบาลงบนพื้นห้อง

ซูหร่วนหลับสนิท ใบหน้าเล็กซุกซบอยู่ตรงแผงอกของเยี่ยนเฉิน ดูนุ่มนิ่มไร้เดียงสาประหนึ่งลูกแมวตัวน้อย

ทว่าเยี่ยนเฉินกลับมิอาจข่มตาหลับ

เขาก้มมองสตรีในอ้อมแขน สายตาเลื่อนจากเปลือกตาที่ปิดสนิท ไปยังไฝเม็ดเล็กจางๆ ตรงปลายจมูก สุดท้ายหยุดลงตรงริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นน้อยๆ

"ซูหร่วน"

เขาเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยเสียงแผ่วเบายิ่ง

คนที่อยู่ในอ้อมกอดขยับกาย มุดซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกเขามากขึ้น ละเมอพึมพำไม่ได้ศัพท์ออกมาคำหนึ่ง แล้วก็ผล็อยหลับลึกไปอีกครา

มุมปากของเยี่ยนเฉินยกโค้งขึ้น

เขากระชับวงแขนให้แน่นเข้า โอบรัดร่างบางไว้แนบอก คางเกยอยู่บนกระหม่อมของนาง

"อย่าทำให้ข้าผิดหวังเล่า"

…

ค่ำคืนนี้ซูหร่วนหลับสนิทเป็นพิเศษ

พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที แสงสว่างนอกหน้าต่างก็เจิดจ้าเสียแล้ว แสงแดดอุ่นหลังฝนซาเล็ดลอดผ่านกระดาษกรุหน้าต่างเข้ามา ทาบทับลงบนพื้นเป็นสีทองผืนใหญ่

"คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ"

หลีจื่อยกอ่างทองเหลืองเดินเข้ามาจากด้านนอก

ซูหร่วนพลิกตัวอย่างเกียจคร้าน เอาหน้าถูไถกับหมอนอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างอ้อยอิ่ง

"อืม…"

นางบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายชุดใหญ่ กระดูกทั่วร่างส่งเสียง 'กร๊อบ' เบาๆ พลันรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งตัว

หลีจื่อวางอ่างทองเหลืองลงบนชั้น บิดผ้าชุบน้ำอุ่นส่งมาให้พร้อมรอยยิ้มจนตาหยี

"คุณหนูเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนนะเจ้าคะ มื้อเช้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พอกินเสร็จพวกเราก็ต้องออกเดินทางกลับจวนแล้วเจ้าค่ะ"

"อืม"

ซูหร่วนยื่นมือไปรับผ้ามา ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตนเปลี่ยนมาสวมชุดนอนที่ไม่คุ้นตาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

ผ้าแพรเนื้อนุ่มสีขาวนวล บางเบาอย่างยิ่ง ตรงข้อมือและคอเสื้อปักลวดลายต้นกล้วยไม้โปร่งตา ฝีมือประณีตบรรจงกว่าชุดที่นางสวมใส่อยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเสียอีก

ซูหร่วนชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองหลีจื่อ

"เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้าหรือ"

หลีจื่อกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บที่นอน ได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา "เปล่านี่เจ้าคะ เมื่อคืนคุณหนูบอกเองไม่ใช่หรือเจ้าคะว่าจะล้างหน้าล้างตัวคนเดียว บ่าวเอาน้ำร้อนมาวางไว้หน้าประตูก็กลับไปแล้วเจ้าค่ะ"

หัวใจของซูหร่วนหล่นวูบ รีบดึงคอเสื้อเปิดออกแล้วก้มหน้ามองเข้าไปข้างในทันที

"!!!"

ใต้ไหปลาร้าลงไป เต็มไปด้วยรอยแดงและรอยฟันพราวไปหมด ลามจากกระดูกไหปลาร้าเรื่อยไปจนถึงเนินอก โดยมีขอบเอี๊ยมตัวในบดบังเอาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว

เยี่ยนเฉิน!

ซูหร่วนโมโหจนหน้ามืดตาลาย รีบดึงสาบเสื้อเข้าหากันตามสัญชาตญาณพลางเอามือกดไว้แน่น

"คุณหนูเจ้าคะ" หลีจื่อเห็นนางยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ จึงเอียงคอถามด้วยความสงสัย "เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ"

"ปะ…เปล่า ไม่มีอะไร!"

ซูหร่วนหัวเราะแห้งๆ พลางดึงคอเสื้อขึ้นไปอีก แทบอยากจะดึงขึ้นมาคลุมให้ถึงคางเสียเดี๋ยวนี้

"แค่รู้สึกหนาวนิดหน่อยน่ะ"

หลีจื่อหันไปมองแสงแดดเจิดจ้าอยู่นอกหน้าต่าง แล้วกะพริบตาปริบๆ อย่างกังขา

"หนาวหรือเจ้าคะ บ่าวว่าอากาศออกจะอบอุ่นดีนะเจ้าคะ…"

ใบหน้าของซูหร่วนยิ่งร้อนผ่าว ไม่อยากจะมานั่งถกเถียงเรื่องดินฟ้าอากาศกับสาวใช้แม้แต่น้อย จึงรีบโบกมือเปลี่ยนเรื่องคุย "เจ้าไปเอาเสื้อผ้าสะอาดๆ มาให้ข้าเปลี่ยนสักชุดเถอะ"

"เจ้าค่ะ"

หลีจื่อหมุนตัวเดินไปหยิบเสื้อผ้าอย่างว่าง่าย

ซูหร่วนอาศัยจังหวะที่นางไม่ทันสังเกต รีบดึงคอเสื้อเปิดออกแล้วก้มลงไปมองข้างในอีกรอบ

พอมองดูคราวนี้ แทบจะเป็นลมล้มพับไป

ไม่เพียงแค่ใต้กระดูกไหปลาร้า แม้แต่ช่วงเอวด้านข้างก็เต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาทิ้งเอาไว้ รอยแดงสีเข้มชัดจนเธออยากจะควักลูกตาตัวเองทิ้งไปเสีย

ไม่ใช่แล้วมั้ง?!

หมอนี่เกิดปีหมาหรือไง!

ทำไมทุกครั้งที่ฉันหลับ เขาถึงต้องทำตัวเหมือนหมาป่าหิวโซไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน คอยตามแทะตามเล็มฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าขนาดนี้ด้วยเนี่ย

ซูหร่วนอยากจะด่าทว่าก็ไม่กล้าส่งเสียงดัง ได้แต่กัดฟันกรอดสบถด่าในใจอย่างบ้าคลั่ง

หลีจื่อประคองกระโปรงสีเหลืองอ่อนเดินกลับมา

"คุณหนู ใส่ชุดนี้ดีไหมเจ้าคะ"

"อ้อ…ได้สิ"

ซูหร่วนขานรับพลางเลิกผ้าห่มขึ้นเตรียมจะลงจากเตียง ทว่าพอปลายเท้าแตะพื้น เธอก็ชะงักไปอีกรอบ

ซี๊ด…ไม่ถูกสิ…

เมื่อวานก้นเธอกระแทกจนบวมเป่ง ตอนกลางคืนยังเจ็บจนต้องสูดปากคราง แค่จะพลิกตัวยังลำบากยากเย็น

แต่ตอนนี้…

เธอลองเดินดูสองก้าว แล้วก็บิดเอวไปมา

ไม่เจ็บแล้ว

ไม่เจ็บเลยสักนิด!

ลางสังหรณ์อันเลวร้ายผุดวาบขึ้นมาในใจซูหร่วน

เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็แอบเอื้อมมือไปลูบข้างหลังตัวเองดู

ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความลื่นและเย็นเยียบ

เป็นขี้ผึ้งทาแผล!

เส้นยางอายที่แขวนต่องแต่งอยู่ในใจของซูหร่วนขาดผึง สิ้นชีพลงอย่างสมบูรณ์แบบ

ตุ้บ

เธอทิ้งตัวหงายหลังล้มตึงลงไปบนเตียง สายตาเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวาจ้องมองขื่อคานด้านบน

"คุณหนู?!"

หลีจื่อตกใจ รีบถลาเข้ามาหาทันที

"ทำไมถึงล้มลงไปอีกล่ะเจ้าคะ"

"ไม่เป็นไร…" เธอโบกมือให้อย่างหมดเรี่ยวแรง "ข้าแค่ต้องการเวลาสักหน่อย…เพื่อทำใจ"

จะให้พูดออกไปได้ยังไงกันล่ะว่า…

คุณหนูของเจ้าถูกคนเขาลูบคลำพลิกตัวไปมาแปดร้อยตลบเมื่อคืน กระทั่งก้นยังโดนทายาให้ แต่ฉันกลับหลับเป็นตายเหมือนหมู ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดตลอดทั้งคืน!

มันน่าอับอายขายหน้าเกินไปแล้ว!

ซูหร่วนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

เยี่ยนเฉินนะเยี่ยนเฉิน

นายเป็นถึงวายร้ายตัวพ่อผู้มีอำนาจล้นฟ้าล้นแผ่นดิน ไปทำเรื่องยิ่งใหญ่ที่มันสมกับฐานะของตัวเองไม่ได้หรือไง

จะฆ่าคนก็ดี จะก่อกบฏก็ช่าง

ใครใช้ให้นายไม่ยอมหลับยอมนอนตอนดึกดื่น แอบย่องมากัดคนอื่นยังพอว่า แต่นี่ถึงกับมาจับก้นสตรีทายา…

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย

โรคจิตหรือเปล่า!

ซูหร่วนสบถด่าในใจไปเป็นหมื่นคำ จนสุดท้ายก็เหลือเพียงความรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงอันลึกล้ำ

ครั้งหน้า ฉันจะไม่มีวันยอมให้เขาปีนขึ้นเตียงมาได้อีกเป็นอันขาด

ไม่มีทางเด็ดขาด!