บทที่ 83 ฉากเด็ดศึกสองชายแย่งหนึ่งหญิงชัดๆ

หลังมื้อเช้า ท้องฟ้าก็เปิดโล่งแจ่มใส

รถม้ากรุผ้าสีครามหลายคันจอดรออยู่ใต้บันไดหินชิงสือหน้าประตูวัด คนขับกำลังตักน้ำเติมหญ้าให้ม้าอยู่พอดี

แม่ของซูหร่วนยืนเคียงข้างฮูหยินฉินพูดคุยกันใต้เฉลียง ซูหมิงจี้เบื่อจนต้องเด็ดก้านหญ้ามาคาบไว้ในปาก ส่วนยวี่ชิงเหอยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง สายตาทอดมองทิวเขาสีเขียวขจีที่เพิ่งผ่านการชะล้างจากสายฝนเมื่อคืน

ซูหร่วนกระชับผ้าคลุมยืนอยู่บนขั้นบันได เธอก้มมองคอเสื้อที่ปิดมิดชิดของตนเอง แล้วก็นึกถึงเรื่องบ้าบอเมื่อคืนขึ้นมา ใบหูพลันร้อนผ่าวขึ้นมาเงียบๆ

“มู่หยางล่ะ” ฮูหยินฉินชะเง้อมอง “ทำไมยังไม่ออกมาอีก สั่งให้คนไปตามแล้วไม่ใช่หรือ”

“พี่เวินอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย” แม่ของซูหร่วนยิ้มปลอบ “มู่หยางบาดเจ็บที่แขน ขยับตัวไม่สะดวก ค่อยๆ เดินมานั่นแหละถูกแล้ว ประเดี๋ยวประด๋าวแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก”

ฮูหยินฉินถอนหายใจ แล้วสั่งให้สาวใช้ข้างกายไปตามอีกรอบ ปากก็อดบ่นไม่ได้ “เด็กคนนี้ ปกติไม่เคยโอ้เอ้แบบนี้แท้ๆ …”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นฉินมู่หยางสาวเท้าเดินออกมาจากทางเดินหินชิงสือหลังเขา

วันนี้เขาเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมผ้าไหมสีขาวจันทร์ปักดิ้นเงิน เกล้าผมสวมกวานหยก เอวห้อยแผ่นหยกสีคราม

แม้บนใบหน้าจะยังมีรอยถลอกสีแดงจากเมื่อวาน ทว่าทั้งตัวกลับคืนสู่มาดบัณฑิตผู้สง่างามหมดจดแล้ว

และในอ้อมแขนของเขา กำลังประคองช่อดอกท้อสามสีช่อใหญ่

สีชมพูขาว แดงชาดระเรื่อ และม่วงอ่อนแซมสลับกัน ดอกบานสะพรั่งเบียดเสียดแนบชิด บนกลีบดอกยังมีหยาดน้ำค้างยามเช้าเกาะพราว ชัดเจนว่าเพิ่งเด็ดลงมาจากต้นสดๆ ร้อนๆ

ทันทีที่ฮูหยินฉินเห็นสภาพของเขา ความกังวลบนใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันควัน หันไปขยิบตากับแม่ของซูหร่วน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ดังไม่เบา

“ข้าก็ว่าเด็กคนนี้หายไปไหนแต่เช้าตรู่ ที่แท้ก็แอบไปเก็บดอกไม้ที่หลังเขานี่เอง!”

พูดพลางแอบส่งสายตามีเลศนัยมาทางซูหร่วน

“ต้องเป็นเพราะเมื่อวานหร่วนหร่วนไม่ได้เห็นดอกท้อสามสีแน่ๆ ในใจเขาถึงได้ยังพะวงไม่ลืม ถึงได้กระตือรือร้นไปเด็ดมาให้นางเช่นนี้ ถือว่ายังรู้จักเอาใจใส่”

แม่ของซูหร่วนได้ยินก็ยิ้มตาม แม้มิได้เอ่ยสิ่งใด แต่สีหน้านั้นเห็นได้ชัดว่าพึงพอใจยิ่ง

ซูหร่วนกระตุกมุมปาก ยิ้มตอบอย่างว่าง่าย ทว่าในใจกลับกลอกตาบนไปหนึ่งรอบ

เสแสร้ง เก่งจริงเรื่องเสแสร้ง

เมื่อวานตอนอยู่บนเขาด่าฉันว่าเป็น ‘คนไร้สมองจิตใจอำมหิต’ ยังไม่ใช่สีหน้าแบบนี้นี่ พอพระอาทิตย์ขึ้นวันนี้ ก็กลายร่างกลับมาเป็นคุณชายฉินผู้อบอุ่นดั่งหยกอีกแล้วเหรอ

เมื่อเห็นฉินมู่หยางเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ซูหร่วนก็ร่างคำพูดไว้ในใจ กำลังครุ่นคิดว่าจะแอบเหน็บแนมเขาสักสองสามประโยคอย่างไร ให้รอยยิ้มจอมปลอมนั่นหลุดออกจากหน้า

ทว่าฉินมู่หยางกลับเดินผ่านหน้าเธอไปโดยมองตรงไปข้างหน้า ไม่แม้แต่จะปรายตาแลเธอเลยสักนิด

ซูหร่วน: “…?”

เธอเผลอมองตามเขาไปโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นเขาเดินตรงเข้าไปหายวี่ชิงเหอ

“แม่นางยวี่” เขาพยักหน้าเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มอบอุ่น “เมื่อวานข้าพลัดตกหน้าผา โชคดีที่แม่นางยื่นมือเข้าช่วย มู่หยางซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

พูดพลางยื่นช่อดอกท้อสามสีในอ้อมแขนออกไป น้ำเสียงทั้งนุ่มนวลและจริงใจ

“ข้าได้ยินมาว่าดอกท้อสามสีที่หลังเขาวัดหานซานนั้นหาได้ยากยิ่ง จึงไปเด็ดมาสองสามกิ่งแต่เช้าตรู่เพื่อแสดงความขอบคุณ หวังว่าแม่นางยวี่จะไม่รังเกียจ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินฉินพลันแข็งค้าง

แม่ของซูหร่วนก็ชะงักไปเช่นกัน สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างฉินมู่หยางกับซูหร่วนอย่างรวดเร็ว

ความพึงพอใจในแววตาค่อยๆ มอดดับลง กลายเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย

ยวี่ชิงเหอเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ย่อมต้องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว

“คุณชายฉินเกรงใจเกินไปแล้ว”

เธอยิ้มน้อยๆ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความห่างเหิน

“เมื่อวานเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ใครอื่นมาพบเข้าก็คงทำเช่นเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณจริงๆ เจ้าค่ะ”

ชะงักไปนิดหนึ่ง สายตาของเธอก็เบนไปทางซูหร่วน พลางเสริมขึ้นมา “อีกอย่าง เมื่อวานหร่วนหร่วนเองก็ตกใจไม่น้อย ดอกไม้นี้…ยกให้หร่วนหร่วนจะดีกว่า”

ซูหร่วนที่กำลังทำหน้าชอบอกชอบใจรอชมเรื่องสนุก จู่ๆ ก็ถูกลากชื่อเข้ามาเอี่ยวจนสมองเอ๋อไปชั่วขณะ

เฮ้ย เดี๋ยวสิ!

ฉันไม่ได้มีเอี่ยวอะไรกับไอ้สวะนี่นะยะ!

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก ฉินมู่หยางก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “แม่นางยวี่ไม่ต้องถ่อมตัวไป ดอกไม้นี้ข้าตั้งใจไปเด็ดมาให้แม่นางเพียงคนเดียว”

พูดจบก็ยื่นดอกไม้ไปข้างหน้าอีกนิด

นิ้วมือของยวี่ชิงเหอกระตุกเกร็งเล็กน้อย มิได้รับมา

บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันควัน

ในที่สุดฮูหยินฉินก็ได้สติ รอยยิ้มบนหน้าเริ่มจะฝืนไม่อยู่ กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง

“เจาเย่?!”

ซูหมิงจี้พลันตาเป็นประกาย ตะโกนเรียกเสียงดังไปทางด้านหลังของทุกคน

ทุกคนหันมองตามสายตาของเขา

เห็นเพียงบนขั้นบันไดหินอีกด้านหนึ่งของประตูวัด ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งกำลังก้าวลงมา

วันนี้เสิ่นเจาเย่เปลี่ยนมาสวมชุดคลุมคอกลมแขนแคบสีเขียวอมเทา เอวรัดสายหนังสีดำขลับ รวบเกล้าผมดำขลับไว้สูง เผยให้เห็นแนวสันกรามคมกริบ

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบมาจากด้านหลัง เคลือบขอบร่างของเขาด้วยประกายสีทองบางๆ ขับเน้นให้ดูอาจหาญองอาจยิ่งขึ้น

และในมือของเขา ก็กำลังประคองช่อดอกท้อสามสีอยู่ช่อหนึ่งเช่นกัน

ดวงตาของซูหร่วนเบิกกว้างเป็นประกาย

ต่อมคลั่งรักที่กู่ไม่กลับในใจพลันผุดขึ้นมาอีกระลอก อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจเงียบๆ ไม่เสียแรงที่เป็นผู้ชายที่ฉันเคยคิดจะทุ่มเงินเก็บทั้งหมดเพื่อให้ได้นอนด้วยในตอนนั้น

หล่อแบบไร้ที่ติจริงๆ

เธอแอบปรายตามองฉินมู่หยางข้างๆ ตามสัญชาตญาณ อันที่จริงหากเทียบในหมู่คนทั่วไป เขาก็ถือว่าโดดเด่นสะดุดตาอยู่หรอก

ทว่าเมื่อคู่แข่งคือเสิ่นเจาเย่…

ซูหร่วนส่งเสียงจิ๊จ๊ะในใจเบาๆ

ใบหน้าที่เดิมทีพอดูว่าหล่อเหลาหมดจดของฉินมู่หยาง กลับดูจืดชืดธรรมดาเกินไปถนัดตา

“เจาเย่!”

ซูหมิงจี้สาวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว เอื้อมแขนไปกอดคอเสิ่นเจาเย่ไว้ ยิ้มแป้นจนตาหยี

“ข้ากำลังคิดอยู่พอดีว่าจะไปหาเจ้าดื่มเหล้าเมื่อไหร่ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ได้!”

เสิ่นเจาเย่ถูกเขาโถมกอดคอจนตัวเอียงไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปัดออก เพียงแค่ยิ้มแล้วตบไหล่เขากลับ

“ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ”

“ก็ไม่ได้เจอกันนานน่ะสิ!”

ซูหมิงจี้หัวเราะหึๆ สายตาเหลือบไปเห็นช่อดอกท้อสามสีในมือเขา ดวงตาพลันสว่างวาบ

“โอ๊ะ เจ้าก็มาส่งดอกไม้เหมือนกันรึนี่”

พูดพลางหันไปมองช่อดอกไม้ที่เหมือนกันเปี๊ยบในมือของฉินมู่หยาง น้ำเสียงล้อเลียน

“พวกเจ้าสองคนดูเหมือนนัดกันมาเลยนะ”

เสิ่นเจาเย่มองตามไป สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฉินมู่หยางชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนลงไปยังช่อดอกไม้ในมือเขา

ฉินมู่หยางเองก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

สายตาของบุรุษทั้งสองสบประสานกันกลางอากาศอยู่ชั่วครู่ แล้วต่างก็เบนสายตาออกไปอย่างรู้กัน

ซูหร่วนมองดูภาพนี้ด้วยดวงตาเป็นประกาย ตัวตนตัวน้อยในใจเริ่มปรบมือรัวๆ อย่างบ้าคลั่ง

ลานประลองรักชวนปวดตับ!

นี่แหละฉากศึกชิงนางที่ฉันโปรดปรานที่สุด!

พระเอกเสิ่นเจาเย่ถือดอกไม้มาสารภาพรักกับนางเอกยวี่ชิงเหอ ส่วนตัวประกอบชายฉินมู่หยางที่ไม่เจียมกะลาหัว ก็บังเอิญถือดอกไม้มาประจบประแจงนางเอกเหมือนกัน

ฉากเด็ดสองชายแย่งหนึ่งหญิงในตำนานชัดๆ!

ซูหร่วนตื่นเต้นจนแทบจะห้ามใจไม่ให้ถูมือไม่อยู่ เสียดายจริงที่ก้นไม่มีเก้าอี้ให้นั่ง ในมือไม่มีเมล็ดแตงให้แทะ

ตีกันเลย! ซัดกันให้ยับไปเลย!