บทที่ 84 เมื่อก่อนฉันทำเกินไปขนาดนั้นจริงเหรอ?

ข้อนิ้วของฉินมู่หยางที่กุมกิ่งดอกไม้ค่อยๆ บีบแน่นจนกิ่งไม้ในฝ่ามือส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะเบาๆ

เสิ่นเจาเย่คือแม่ทัพหนุ่มผู้กำลังเป็นที่โปรดปราน ชาติตระกูลและพระเมตตาจากองค์เหนือหัวล้วนเหนือกว่าเขาไม่ใช่แค่ขั้นสองขั้น

ส่วนยวี่ชิงเหอในยามนี้ใบหูแดงระเรื่อ สายตาเหลือบมองไปทางเสิ่นเจาเย่แวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ปลายเท้ายังขยับถอยไปด้านข้างครึ่งก้าวอย่างลืมตน

ครึ่งก้าวนั้นไม่ได้ไกลเลยสักนิด

ทว่ากลับเพียงพอให้ฉินมู่หยางมองเห็นท่าทีของนางอย่างชัดเจน

นางไม่อยากรับดอกไม้ของเขา

และไม่อยากข้องแวะกับเขามากไปกว่านี้

นิ้วมือของฉินมู่หยางยิ่งกำแน่นขึ้นไปอีก หนามแหลมเล็กบนกิ่งดอกไม้ทิ่มตำเข้าเนื้อจนเขาต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

เสิ่นเจาเย่และซูหมิงจี้เดินเคียงคู่กันเข้ามา

“ท่านป้าซู ฮูหยินฉิน” เขาประสานมือคารวะผู้อาวุโสทั้งสองก่อนอย่างมีมารยาทครบถ้วน

ฮูหยินฉินปั้นยิ้ม เอ่ยทักทายตามมารยาทสองสามคำ

ชิวหว่านโหรวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม สายตาจับจ้องไปที่ดอกท้อในมือเขา ในใจคิดคำนวณไปสารพัด

หากชิงเหอได้เกี่ยวดองกับตระกูลเสิ่นจริงๆ ย่อมดีกว่าจวนกั๋วกงมู่เป็นพันเป็นหมื่นเท่า

เสิ่นเจาเย่มีความดีความชอบทางทหาร อีกทั้งกำลังเป็นที่โปรดปราน วันข้างหน้าย่อมมีอนาคตไร้ขีดจำกัด หากมีเขาเป็นที่พึ่งพา ชาตินี้ของชิงเหอก็ไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีกแล้ว…

ความคิดยังไม่ทันตกผลึก เสิ่นเจาเย่ก็หมุนตัว เดินตรงไปยังทิศทางที่ซูหร่วนกับยวี่ชิงเหอยืนอยู่

ยวี่ชิงเหอเห็นเขาเดินเข้ามา หัวใจพลันเต้นระรัวขึ้นมาหลายจังหวะ รอยแดงตรงใบหูลามมาถึงพวงแก้มอย่างเงียบเชียบ

เสิ่นเจาเย่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

นางหลุบตาลงเล็กน้อย รอคอยให้เขาเอ่ยปาก

ทว่าฝีเท้าของเสิ่นเจาเย่กลับไม่ได้หยุดลงตรงหน้านางอย่างที่คิด เขากลับเดินผ่านหน้านางไปตรงๆ มุ่งหน้าไปยังจุดที่อยู่ไกลออกไปทางด้านหลัง

ตรงนั้น มีซูหร่วนยืนอยู่

ยวี่ชิงเหอเงยหน้าขึ้น สายตามองตามแผ่นหลังของเขาไป สีเลือดบนดวงหน้าค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย

เสิ่นเจาเย่หยุดยืนลงตรงหน้าซูหร่วน

“หร่วนหร่วน”

เขาก้มมองนาง ยื่นช่อดอกไม้ในมือไปข้างหน้าเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบางๆ

“ให้เจ้า”

หน้าประตูวัดเงียบกริบลงทันตา

สายตาของทุกคน ไม่ว่าจะเป็นความประหลาดใจ ความไม่เข้าใจ หรือความตกตะลึง ต่างพากันพุ่งเป้ามาที่ซูหร่วนเป็นตาเดียว

ซูหร่วนเองก็อึ้งไปเช่นกัน

นางก้มมองช่อดอกท้อสามสีตรงหน้า แล้วเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเสิ่นเจาเย่ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ในหัวดังวิ้งขึ้นมาทันที

นี่มันหมายความว่าไงเนี่ย?!

นางอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ทว่าลำคอกลับเหมือนถูกใครบางคนบีบเอาไว้ ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่คำเดียว

เสิ่นเจาเย่เห็นนางไม่ขยับ ก็แย้มยิ้มพลางยื่นดอกไม้ไปข้างหน้าอีกนิด น้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนลงยิ่งกว่าเดิม

"ไม่ชอบหรือ?"

ในที่สุดซูหร่วนก็ได้สติกลับมา

นางแอบเหลือบมองยวี่ชิงเหอที่สีหน้าซีดเผือดดูย่ำแย่เหลือทนอย่างรวดเร็ว ในใจแทบอยากจะคุกเข่าลงไปกราบสาบานเสียตรงนั้นเลยให้ตายสิ!

ฉันกับพระเอกไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันจริงๆ นะโว้ย!

"ข้า…"

เธอหัวเราะแห้งๆ อย่างขมขื่น แอบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะถอยกรูดใหญ่อีกหนึ่งก้าว

"คือว่า… ข้าแพ้เกสรดอกท้อเจ้าค่ะ"

พูดจบ โดยไม่รอให้เสิ่นเจาเย่ได้ทันตั้งตัว นางก็รวบชายกระโปรง หมุนตัวสาวเท้าไม่กี่ก้าววิ่งพรวดขึ้นรถม้าของจวนตนเองไปทันที

ม่านรถม้าสะบัดปิดลงเสียงดัง "พรึ่บ"

มือของเสิ่นเจาเย่ที่ถือดอกไม้ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มตรงมุมปากแข็งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความขมขื่น

"ดูท่า ข้าคงจริงใจไม่พอกระมัง"

นิ้วมือของเขาคลึงกิ่งดอกไม้เบาๆ แล้วหมุนตัวยื่นดอกไม้ให้หลีจื่อที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ

"เจ้ารับไว้เถอะ"

หลีจื่อที่กำลังชะเง้อคอมุงดูเรื่องสนุกอยู่นั้น จู่ๆ ช่อดอกไม้ก็ถูกยัดเข้ามาในอ้อมแขนจนยืนเอ๋อไปเลย

"ให้… ให้ข้าหรือเจ้าคะ?"

"อืม" เสิ่นเจาเย่ยิ้ม "กลับไปหาแจกันสวยๆ สักใบมาปักไว้ ดูเล่นได้อีกหลายวัน"

หลีจื่ออุ้มช่อดอกไม้ด้วยสีหน้างุนงง

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ…

ดอกไม้ช่อนี้ของแม่ทัพน้อยเสิ่นไม่ควรจะมอบให้คุณหนูญาติหรอกหรือ? ไฉนถึงเอามาให้คุณหนูของตนเล่า? แล้วพอคุณหนูไม่ยอมรับ ดันวกมายัดใส่มือตนหน้าตาเฉยได้อย่างไรกัน?

ซูหมิงจี้เห็นบรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน จึงหัวเราะฮ่าๆ ชิงเปิดปากทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"ในเมื่อคนมากันครบแล้ว ก็ออกเดินทางเถอะ"

พูดพลางก้าวเข้าไปตบไหล่เสิ่นเจาเย่ "เจาเย่ เราสองคนไม่ได้เจอกันตั้งนาน ระหว่างทางคุยกันหน่อยดีกว่า ข้าจะขี่ม้าไปเป็นเพื่อนเจ้า"

เสิ่นเจาเย่พยักหน้า ทว่าสายตากลับเหลือบมองไปยังรถม้าคลุมผ้าโปร่งสีเขียวคันนั้นอย่างห้ามไม่อยู่

ม่านรถปิดสนิท มองไม่เห็นสิ่งใดเลย

เขาถอนสายตากลับมา แล้วพลิกตัวขึ้นหลังม้า

ความกระอักกระอ่วนบนใบหน้าของชิวหว่านโหรวเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว กลับคืนสู่ความสง่างามตามปกติ นางหมุนตัวเดินตรงไปยังรถม้า

ตอนที่เดินผ่านยวี่ชิงเหอ ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ทำเพียงตบหลังมือนางเบาๆ โดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

ยวี่ชิงเหอหลุบตาลง สีหน้าราบเรียบดั่งน้ำนิ่งไร้ระลอกคลื่น ก่อนจะหมุนตัวก้าวขึ้นรถม้าตามไปเช่นกัน

"แม่นางยวี่!" ฉินมู่หยางกำช่อดอกไม้ที่ยังส่งไปไม่ถึงมือแน่น รีบสาวเท้าตามไปสองก้าว "ดอกไม้…"

"ดอกม้งดอกไม้อะไรกัน!"

ฮูหยินฉินกระชากแขนเสื้อเขาไว้เต็มแรง ด้วยความโมโหจนแทบทนไม่ไหวจึงหยิกเข้าที่ท่อนแขนเขาอย่างจัง

"กลับไปข้าค่อยคิดบัญชีกับเจ้า!"

…

บนเส้นทางกลับจวน ซูหมิงจี้กับเสิ่นเจาเย่ขี่ม้าเคียงคู่กัน ตามหลังรถม้าของจวนตระกูลซูอยู่ห่างๆ

เสียงเกือกม้าดังกระทบพื้นเป็นจังหวะ ย่ำเศษโคลนกระเด็นเป็นเม็ดเล็กๆ

ซูหมิงจี้ปรายตามองใบหน้าของเสิ่นเจาเย่ไปมาสองรอบ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องเอ่ยปาก

"ข้าว่านะ เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่?"

เสิ่นเจาเย่กำลังมองรถม้าคลุมผ้าโปร่งสีเขียวคันข้างหน้าอย่างเหม่อลอย พอได้ยินจึงหันหน้ามา

"อะไรหรือ?"

"ยังจะมาตีหน้าซื่ออีก?" ซูหมิงจี้เชิดคาง บุ้ยใบ้ไปทางรถม้าของซูหร่วน "สายตาเจ้านี่แทบจะแปะติดไปกับรถม้าอยู่แล้ว เห็นข้าตาบอดหรือไร?"

มุมปากของเสิ่นเจาเย่ยกโค้งขึ้นเล็กน้อย

"ความหมายของข้า ยังไม่ชัดเจนพออีกหรือ?"

ซูหมิงจี้ชะงักงันไป ก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง "เดี๋ยวสิ เจ้า… ถูกใจหร่วนหร่วนบ้านข้าเข้าจริงๆ หรือ?"

เสิ่นเจาเย่ไม่ได้ปฏิเสธ ทำเพียงยิ้มบางๆ

"ไม่ถูกสิ" ซูหมิงจี้ขมวดคิ้วแน่น คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก "เมื่อก่อนเจ้ารำคาญนางจะตายไปมิใช่หรือ?"

เขาหยุดไปนิด แล้วเริ่มขุดคุ้ยเรื่องเก่า

"อย่างคราวก่อน หร่วนหร่วนเซ้าซี้จะให้ข้าพานางไปจวนเจ้าให้ได้ ข้าขัดนางไม่ได้ ก็นึกว่าเจ้าคงไว้หน้าข้าบ้าง ที่ไหนได้ เจ้าเล่นไล่นางออกมาพร้อมกับข้าเลย แถมยังไม่ยอมคุยกับข้าไปตั้งเดือนเต็มๆ"

ยิ่งพูดยิ่งโมโห เขายื่นมือไปต่อยไหล่เสิ่นเจาเย่เบาๆ ทีหนึ่ง "เจ้ารู้หรือไม่ว่าเดือนนั้นข้าใช้ชีวิตอย่างไร? หร่วนหร่วนร้องไห้อยู่บ้านทุกวัน ส่วนข้าก็โดนท่านแม่ด่าเช้าด่าเย็น หาว่าเป็นพี่ชายแท้ๆ แต่ดันพาน้องสาวออกไปขายหน้าข้างนอก!"

เสิ่นเจาเย่ได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดมุ่นขึ้นมาเล็กน้อยเช่นกัน

"เมื่อก่อนข้า… ทำเกินไปขนาดนั้นเชียวหรือ?"

ซูหมิงจี้ถูกเขาถามกลับจนสะอึก นึกถึงท่าทางตามตื๊อเสิ่นเจาเย่อย่างไม่ลืมหูลืมตาของซูหร่วนในอดีตขึ้นมาได้

สองสามวันทีก็ส่งบทกวีรักไปให้ถึงจวน กลางวันแสกๆ ก็ไปดักรอเขาตอนไปกลับราชสำนัก แถมยังเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วอย่างไม่มียางอายว่าไม่ช้าก็เร็วท่านแม่ทัพน้อยเสิ่นจะต้องเป็นสามีของนาง…

พูดตามตรง ซูหร่วนน่ะทำเกินไปยิ่งกว่าเสียอีก

เขาถูจมูกแก้เก้อ ส่งเสียง "อืม" ในลำคออย่างคลุมเครือ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"ตกลงว่าช่วงสองเดือนที่ข้าไม่อยู่นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ข้านึกว่าเท่าที่ข้ารู้จักเจ้า เจ้าควรจะชอบสตรีแบบชิงเหอมากกว่าเสียอีก"

ยวี่ชิงเหอ

ในหัวของเสิ่นเจาเย่ผุดภาพเงาร่างในชุดสีฟ้าอ่อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ คิ้วตาที่หมดจดอ่อนหวาน เป็นสตรีประเภทที่ใครเห็นก็ย่อมต้องเกิดความรู้สึกดีๆ ให้

อย่าว่าแต่ซูหมิงจี้เลย แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังเคยคิดว่า ตนเองน่าจะชอบสตรีแบบยวี่ชิงเหอ

กระทั่งว่า ยวี่ชิงเหอมีแรงดึงดูดตามธรรมชาติต่อเขาอย่างประหลาด ทำให้เขาเผลอทอดสายตามองโดยไม่รู้ตัว เผลออยากจะเข้าใกล้ อยากจะทำความรู้จัก และอยากจะปกป้องนางโดยไม่รู้ตัว

ราวกับมีบางสิ่งในความมืดมิดคอยชักนำให้เขาเดินไปบนเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

แต่ทว่า…

นับตั้งแต่วันที่ได้พบซูหร่วนอีกครั้งในงานกวีเทศกาลบุปผา ทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนจะเบี่ยงเบนออกไปจากเส้นทางเดิมอย่างกะทันหัน