บทที่ 85 จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะชอบสตรี?

สายตาของเขามักจะอดไม่ได้ที่จะคอยจับจ้องอยู่ที่ตัวนาง

มองดวงตาเป็นประกายคู่นั้นยามที่นางเกาะขอบกำแพงชะเง้อดูการแข่งตีคลี มองยามที่นางถูกเฉียวจิงม่อหาเรื่องแล้วใช้ฝีปากกล้าเถียงกลับไป มองยามที่นางปีนขึ้นต้นไม้อย่างเก้ๆ กังๆ เพื่อไปเก็บว่าวสายป่านขาดตัวนั้น

อยากมองดูทุกรอยยิ้มและอาการบึ้งตึงของนาง

อยากให้นางยิ้มและบึ้งตึงให้เขาเพียงคนเดียว

ตอนที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา แม้แต่เสิ่นเจาเย่เองก็ยังตกใจไม่น้อย

เขานึกถึงวันที่นำทัพตีเมืองหลวงของพวกเป่ยตี๋จนแตกพ่าย แล้วได้เห็นกรงนกทองคำตั้งอยู่ลึกเข้าไปในพระราชวัง

ตัวกรงหล่อขึ้นจากทองคำแท้ ทั้งใหญ่โตและงดงามตระการตา ซี่กรงทุกซี่สลักลวดลายวิจิตรบรรจง ภายในกรงปูด้วยผ้าต่วนเนื้อนุ่ม ขังพระสนมคนโปรดที่สุดของราชาเป่ยตี๋เอาไว้

ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี

ทว่าตอนนี้เขากลับเข้าใจขึ้นมาในทันใด

หากทำได้ เขาก็อยากจะขังซูหร่วนไว้ในกรงเช่นนั้นเหมือนกัน ขังไว้ในมุมที่ไม่มีใครตามหาพบ ให้อยู่เคียงข้างเขาเพียงคนเดียวชั่วกาลนาน

"เฮ้ย!" ซูหมิงจี้เห็นเขาใจลอยไปไกล จึงยกมือขึ้นตบไหล่เขาอีกที "ข้าถามอยู่นะ!"

เสิ่นเจาเย่ได้สติกลับมาแล้วหัวเราะเบาๆ

"เรื่องของความรู้สึก ใครเล่าจะอธิบายได้?" เขาจ้องมองรถม้าคันหน้า แววตาพลันอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว "ข้าก็แค่… ปล่อยให้หัวใจพาไปเท่านั้น"

ซูหมิงจี้ส่งเสียง "จิ๊" พลางถูแขนตัวเองเกินจริง "พอเลยๆ ไปจำคำพูดเลี่ยนๆ พวกนี้มาจากไหนกัน? ขนลุกซู่ไปหมดแล้วเนี่ย!"

เสิ่นเจาเย่ยิ้มพลางหันไปมองเขา จู่ๆ ก็เอ่ยถาม "ตามที่เจ้าเห็น ข้ายังมีหวังอยู่หรือไม่?"

ซูหมิงจี้พ่นลมหายใจ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ถ้าข้าบอกว่าไม่มีหวัง เจ้าจะยอมถอดใจหรือ?"

"เรื่องนั้นย่อมไม่มีทาง"

เสิ่นเจาเย่ตอบอย่างเด็ดขาด แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"หากเจ้าบอกว่ามีหวัง ข้าก็จะหาทางเข้าทางพี่ภรรยาอย่างเจ้า แต่หากเจ้าบอกว่าไม่มี ข้าก็คงต้องยอมอ้อมค้อม ไปหาทางเข้าทางท่านพ่อตาแทน"

"เจ้ากล้าพูดนักนะ?!" ซูหมิงจี้ด่าปนหัวเราะ "เรื่องยังไม่ทันถึงไหนเลย เจ้าก็เรียกพี่ภรรยากับพ่อตาเสียแล้ว? ลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อก่อนเคยพูดกับข้าว่าอย่างไร?"

เขาทำหน้าขึงขัง กระแอมไอในลำคอ แล้วเลียนแบบน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใยของเสิ่นเจาเย่ในอดีต

"ข้าขอเตือนให้เจ้าดูแลน้องสาวเจ้าให้ดี หากยังตามตื๊อไม่เลิกเช่นนี้อีก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้อง"

เลียนแบบจบ เขาก็เหลือบตามองอีกฝ่าย "เป็นอย่างไรล่ะ? คราวนี้ไม่ให้ข้าดูแลให้ดีๆ แล้วหรือ?"

เสิ่นเจาเย่หลุดหัวเราะ "ยังจำฝังใจอยู่อีกหรือ?"

เขายื่นมือไปล้วงป้ายคำสั่งออกมาจากกระเป๋าหนังข้างอานม้า แล้วโยนไปให้ซูหมิงจี้

ซูหมิงจี้รับไว้ได้อย่างว่องไว สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่หนักอึ้ง ด้านหน้าของป้ายสลักคำว่า "เสิ่น" อย่างดุดันทรงพลัง ส่วนด้านหลังเป็นตราสัญลักษณ์ของจวนโหวหย่งอัน

"นี่หมายความว่าอย่างไร?"

"ข้าเพิ่งได้อาวุธชั้นดีมาสิบกว่าชิ้น ทั้งหมดเก็บไว้ในคลังส่วนตัว" เสิ่นเจาเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ "กระบี่พั่วจวินที่คราวก่อนเจ้าอยากได้แทบเป็นแทบตายก็อยู่ในนั้นด้วย หากว่างก็ถือป้ายนี้ไปเลือกเอาเองเถอะ"

ดวงตาของซูหมิงจี้เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันใด

พั่วจวิน!

นั่นคือผลงานชิ้นสุดท้ายก่อนปิดเตาหลอมของปรมาจารย์ตีดาบแห่งราชวงศ์ก่อนเชียวนะ คมกริบถึงขั้นเป่าเส้นผมขาด ฟันเหล็กขาดเหมือนหยวกกล้วย

เขาอยากได้จนน้ำลายหกมาสองปีเต็มๆ เพียรตื๊อเสิ่นเจาเย่ตั้งกี่ครั้งกี่หน แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้เขาแม้แต่จะมองนานๆ เสียด้วยซ้ำ

"จริงรึ?!"

เขารีบยัดป้ายคำสั่งเข้าไปในอกเสื้อทันควัน ทั้งยังกลัวว่าเสิ่นเจาเย่จะเปลี่ยนใจ จึงเอามือกดหน้าอกไว้แน่นหนา

จากนั้นก็ยิ้มหน้าบานพลางยกแขนขึ้นกอดคอเสิ่นเจาเย่แล้วเขย่าอย่างแรง

"วางใจได้เลยน้องเขยคนดี! เรื่องของเจ้าก็เหมือนเรื่องของข้า พี่ภรรยาคนนี้รับรองว่าจะผูกด้ายแดงของพวกเจ้าสองคนให้แน่นปึ้ก ดาบฟันไม่ขาด ไฟเผาไม่มอดอย่างแน่นอน!"

เสิ่นเจาเย่ได้ยินเขาเรียก "น้องเขย" รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้น จึงยกมือขึ้นตบบ่าเขาเช่นกัน

"เช่นนั้นก็ต้องขอบใจพี่ภรรยาแล้ว"

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังรถม้าคันหน้าอีกครั้ง

ประจวบเหมาะกับที่ม่านรถม้าถูกเปิดออกมุมหนึ่งจากด้านใน เผยให้เห็นใบหน้าขาวผ่องดวงเล็ก

ซูหร่วนดูเหมือนเพียงแค่อยากเปิดรับลม ทว่าทันทีที่เลิกม่านขึ้น สายตากลับประสานเข้ากับสายตาเปื้อนยิ้มของเสิ่นเจาเย่ที่ทอดมองมาอย่างพอดิบพอดี

สี่ตาประสาน

ซูหร่วนชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะสะดุ้งราวกับถูกของร้อนลวก มือสั่นสะท้านแล้วรีบปล่อยม่านลงทันใด

มุมปากของเสิ่นเจาเย่ยกขึ้นเล็กน้อย มิได้เอ่ยคำใด

ภายในรถม้า

หลีจื่ออุ้มช่อดอกท้อสามสีขนาดใหญ่ไว้เต็มอ้อมแขน นางนั่งอยู่ตรงข้ามซูหร่วน คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้

"คุณหนู ท่านว่าแม่ทัพน้อยเสิ่นมอบดอกไม้ให้บ่าว…นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่เจ้าคะ"

ซูหร่วนกำลังกุมหน้าอกที่เต้นระรัวของตนเองอยู่ ได้ยินเช่นนั้นก็แทบไม่กระดิกเปลือกตา "เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า"

หลีจื่อครุ่นคิดไปเอง จู่ๆ ก็สูดหายใจเข้าลึก ดวงตาเบิกกว้างกลมโต

"เขาคงไม่ได้…ชอบบ่าวหรอกนะเจ้าคะ"

ซูหร่วนชะงักไป เงยหน้าขึ้นมอง

"หา"

หลีจื่อหน้าแดงระเรื่อ นิ้วมือเด็ดกลีบดอกไม้เล่นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงยิ่งพูดยิ่งแผ่วเบาลง

"ในหนังสือนิยายก็เขียนแบบนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่หรือเจ้าคะ ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรองอาจ ตกหลุมรักสาวใช้ตัวน้อยผู้ต่ำต้อย ก้าวข้ามพันธนาการเรื่องชาติตระกูลเพื่อความรัก สุดท้าย…สุดท้ายก็มีลูกด้วยกันสี่ห้าหกเจ็ดแปดคน อยู่อย่างมีความสุขชั่วกาลนาน"

ซูหร่วนมองท่าทางเคลิบเคลิ้มเพ้อฝันของอีกฝ่าย ชั่วขณะนั้นถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"มันมีความเป็นไปได้ไหมว่าเขาอาจจะชอบข้า เพราะตอนแรกดอกไม้นี่เขาก็จงใจมอบให้ข้านะ…"

"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดเจ้าค่ะ!"

หลีจื่อส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิด น้ำเสียงมั่นอกมั่นใจเป็นที่สุด

"คนทั่วทั้งเมืองหลวงมีใครบ้างไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพน้อยเสิ่นหลบเลี่ยงคุณหนูราวกับหลบอสรพิษ เมื่อก่อนบทกวีรักที่คุณหนูส่งไปให้ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองก็เผาทิ้งเสียแล้ว ตอนที่คุณหนูไปดักหน้ารถม้า เขายังแกล้งสั่งให้อัศวินขับรถม้าเลี้ยวเข้าตรอกแคบอ้อมหนีไปอีกทางเลย…"

"แล้วเขาจะมาชอบคุณหนูได้อย่างไรกันเจ้าคะ"

พูดพลางนางก็ก้มลงสูดดมกลิ่นหอมของดอกไม้ในอ้อมอกฟอดใหญ่ หรี่ตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม

"ที่เขาเอามาให้คุณหนูก่อน ก็ต้องเป็นเพราะไม่กล้ามอบให้ข้าตรงๆ เลยจำต้องอ้อมค้อมแบบนี้ไงเจ้าคะ คุณหนูลองคิดดูสิเจ้าคะ เขาเป็นถึงแม่ทัพ อยู่ๆ จะมายื่นดอกไม้ให้สาวใช้ มันจะน่าขายหน้าขนาดไหนกัน"

"…"

ซูหร่วนมองท่าทาง 'ข้ามองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว' ของอีกฝ่าย ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้อีกคำรบว่า นิยายประโลมโลกนี่มันล้างสมองคนได้ร้ายกาจจริงๆ

หลีจื่อไม่ได้สังเกตสีหน้าของนางเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังขมวดคิ้วมุ่น เริ่มคิดหนักกับปัญหาต่อไปเสียแล้ว

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านว่า…หากแม่ทัพน้อยเสิ่นมาสู่ขอข้าจริงๆ ข้าควรจะตกลงดีหรือไม่เจ้าคะ"

"หรือว่าจะลองใจเขาดูอีกสักหน่อยดี? อย่างไรเสียตอนนี้ข้ากับเขา…ก็ยังไม่ได้มีใจให้กันสักนิดนี่นา"

นางยกมือเท้าคาง พลางครุ่นคิดด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งยวด

"อีกอย่างบ้านเขาก็เป็นถึงจวนโหว กฎระเบียบต้องเคร่งครัดมากแน่ๆ ข้าแต่งเข้าไปแล้วจะโดนรังแกหรือไม่นะ แต่ในหนังสือนิยายบอกไว้ว่า รักแท้ย่อมชนะทุกสิ่ง…"

เมื่อได้ยินถ้อยคำเพ้อเจ้อที่ชักจะเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่ ซูหร่วนจึงตัดสินใจหลับตาลง ไม่ขอเอ่ยปากพูดอะไรอีกต่อไป

เหนื่อยใจจะเคลียร์ ช่างหัวมันเถอะ!