บทที่ 86 ชื่อเสียงของพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ล้ำค่ากว่าลูกสาวตั้งเยอะ

พอกลับถึงจวนตระกูลซู ดวงตะวันก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้ว

รถม้าหยุดนิ่งสนิทลงหน้าประตูด้านข้าง หลีจื่อกระโดดลงจากรถก่อนเป็นคนแรกแล้วยื่นมือมารับซูหร่วน

"คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนเหยียบม้านั่งลงมา พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ตามสัญชาตญาณ พบว่าเสิ่นเจาเย่กับซูหมิงจี้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว ไม่รู้ว่าพากันไปที่ใดอีก

เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะมาตลอดทางของเธอ ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง

บนรถม้าคันหน้า อวี๋เติงกำลังประคองยวี่ชิงเหอลงจากรถ ปิ่นระย้าไข่มุกที่เสียบอยู่บนมวยผมของเธอทิ้งตัวลงมา แกว่งไกวเบาๆ ข้างแก้ม บดบังสีหน้าไปเกินครึ่ง

ซูหร่วนสูดหายใจเข้าลึก

"พี่หญิง…"

คำพูดยังไม่ทันจบ ยวี่ชิงเหอก็ก้าวไปข้างกายแม่ของซูหร่วนเสียก่อน ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเอ่ย "ท่านน้าเจ้าคะ หลานรู้สึกเหนื่อยล้านิดหน่อย อยากกลับไปพักผ่อนที่เรือนไจอวิ๋นก่อนเจ้าค่ะ"

แม่ของซูหร่วนกำลังให้แม่นมจางประคองลงจากรถ พอได้ยินดังนั้นก็รีบยื่นมือไปแตะหน้าผากของเธอทันที "เป็นหวัดหรือเปล่า หรือว่าเมื่อเช้าตื่นเช้าเกินไปจนพักผ่อนไม่พอ"

"คงเป็นเพราะเสียงฝนเมื่อคืนรบกวนการนอน เช้านี้ก็ตื่นเช้าไปหน่อย ไม่เป็นอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ" ยวี่ชิงเหอยิ้มบางๆ สีหน้าของเธอดูซีดเซียวลงกว่าปกติจริงๆ

"เช่นนั้นก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะให้ห้องครัวเคี่ยวน้ำแกงสงบจิตส่งไปให้" แม่ของซูหร่วนตบมือเธออย่างเอ็นดู "ระวังสุขภาพด้วย อย่าฝืนตัวเองเลย"

"ขอบพระคุณท่านน้าเจ้าค่ะ"

ยวี่ชิงเหอยอบกายคารวะ แล้วพยักหน้าให้ทางซูหร่วนเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเรือนไจอวิ๋น

ซูหร่วนมองตามแผ่นหลังของเธอ คำอธิบายที่มาจ่ออยู่ริมฝีปากจำต้องกลืนกลับลงไป

ช่างเถอะ

ดูท่าทางของยวี่ชิงเหอตอนนี้แล้ว คงไม่มีกะจิตกะใจมาฟังเธอพูดอะไรหรอก

เธอก็อยากจะชิ่งเหมือนกัน

แต่พอก้าวเท้าจะขยับ เสียงเย็นชาไม่บอกอารมณ์ของแม่ซูหร่วนก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"เจ้าตามข้ามานี่"

ใจของซูหร่วนกระตุกวูบ

อะไรอีกเนี่ย

เธอลองคิดทบทวนดู สองวันมานี้ที่วัดหานซาน นอกจากจะ "บังเอิญ" ชนฉินมู่หยางตกหุบเขา แล้วก็ "บังเอิญ" ใช้หนังสติ๊กยิงเขาไปสองสามที ก็เหมือนจะ…

ไม่ได้ทำเรื่องอะไรล้ำเส้นเป็นพิเศษนี่นา

หรือว่าท่านแม่จะรู้เรื่องแล้ว

"เจ้าค่ะ"

แม้ในใจของซูหร่วนจะเต้นรัวเหมือนตีกลอง แต่ภายนอกกลับขานรับอย่างว่าง่าย มือยกชายกระโปรงแล้วก้าวตามไป

ตลอดทางเดินลัดเลาะผ่านระเบียงทางเดินข้ามลานเรือน บรรดาสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยที่เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของแม่ซูหร่วนมาแต่ไกล ต่างก็รู้ความ ก้มหน้าหลบทางให้อย่างเงียบเชียบ

"พวกเจ้าออกไปให้หมด"

ครั้นเข้าไปในห้องโถงหลักของเรือนอี๋หลาน แม่ของซูหร่วนก็ออกคำสั่งกับแม่นมจางที่เดินตามหลังมาก่อน จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้พนักโค้งไม้จันทน์ม่วงริมหน้าต่าง

"เจ้าค่ะ"

แม่นมจางรับคำ พลางพาบ่าวไพร่ถอยออกไปอย่างเงียบกริบ พร้อมมือปิดประตูห้องลงอย่างแผ่วเบา

ภายในห้องพลันเงียบสงัดลงทันตา เหลือเพียงเสียงหยดน้ำจากนาฬิกากะลาแว่วดังติ๋งๆ

ซูหร่วนยืนประสานมืออยู่กลางห้อง สำรวมสายตา ก้มหน้ามองปลายเท้า รอให้แม่ซูหร่วนเป็นฝ่ายเปิดปาก

แม่ของซูหร่วนยกถ้วยชาข้างมือขึ้นมา ค่อยๆ ปาดฟองชาออก ทว่ามิได้จิบ แล้ววางกลับลงไป

ถ้วยกระเบื้องกระทบโต๊ะเสียงดัง "กึก"

"เจ้ากับแม่ทัพน้อยเสิ่น" สายตาคมกริบของนางตกลงบนใบหน้าของซูหร่วน "มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง

เธอเม้มปาก แสร้งทำสีหน้าไร้เดียงสา "ลูก… ลูกก็ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าค่ะ"

"ไม่ทราบงั้นรึ" น้ำเสียงของแม่ซูหร่วนเข้มขึ้น "วันนี้แม่ทัพน้อยเสิ่นนำดอกไม้มามอบให้เจ้าต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น เจ้ายังจะบอกว่าไม่ทราบอีกหรือ"

ฟ้าดินเป็นพยานด้วยเถอะ!

ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ นะเนี่ย…

"บางที… บางทีเขาอาจจะแค่ให้ส่งเดชก็ได้เจ้าค่ะ" เธอกะพริบตาปริบๆ หาข้ออ้างมั่วซั่วขึ้นมา "หลีจื่อบอกว่า ความจริงแล้วแม่ทัพน้อยเสิ่นมีใจให้นาง เมื่อครู่นี้เพียงแค่แกล้งทำเป็นมอบดอกไม้ให้ลูก ลูกฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่นะเจ้าคะ…"

"ซูหร่วน!"

สีหน้าของแม่ซูหร่วนพลันดำทะมึน ฝ่ามือตบลงบนโต๊ะอย่างแรงจนถ้วยชากระทบกันส่งเสียงดังกริ๊ง

"เจ้าอย่ามาเล่นลิ้น พูดจาเหลวไหลแถวนี้! ข้ามีชีวิตมาค่อนคนแล้ว สายตาที่บุรุษใช้มองสตรีเป็นเช่นไร ข้าจะดูไม่ออกเชียวหรือ ท่าทางที่เสิ่นเจาเย่มองเจ้าในวันนี้ มันชัดเจนอยู่แล้วว่า…"

ดูเหมือนนางจะรู้สึกว่าคำคำนั้นยากจะเอ่ยออกมา จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงเกรี้ยวกราด "ข้าขอถามเจ้า ลับหลังเจ้าไปทำอะไรมา ถึงได้ทำให้เสิ่นเจาเย่ปฏิบัติต่อเจ้าจน… จนไม่เห็นแก่เกียรติเช่นนี้"

นิ้วมือของนางกำที่เท้าแขนแน่น สายตาราวกับใบมีดเฉือนแทงเข้ามา ประหนึ่งจะมองทะลุตัวซูหร่วนให้ได้

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรคือความเหมาะสมระหว่างชายหญิง อะไรคือการแอบมอบสิ่งของให้กันโดยพลการ วันนี้หน้าประตูวัดมีคนเห็นมากมายปานนั้น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป แล้วมีคนเอาไปใส่สีตีไข่ ชื่อเสียงของเจ้ายังจะเอาอยู่หรือ"

ซูหร่วนหลุบตาลง ปลายนิ้วค่อยๆ บิดชายแขนเสื้อในความมืด รอจนอีกฝ่ายพูดจบจึงค่อยสูดหายใจเข้าลึก

"ท่านแม่ ทั่วทั้งเมืองหลวงนี้ใครบ้างไม่รู้ว่าคุณหนูรองซูหลงใหลแม่ทัพน้อยเสิ่นจนหน้ามืดตามัว ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์น่ะมันป่นปี้ไปนานแล้วเจ้าค่ะ แต่พี่หญิงน่ะสิ…"

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ชำเลืองมองไปทางเรือนไจอวิ๋น

"พี่หญิงรักนวลสงวนตัวมาโดยตลอด อ่อนหวานและเปี่ยมด้วยกิริยามารยาท เป็นแบบอย่างของสตรีในห้องหอของเมืองหลวง ทว่าวันนี้กลับถูกคุณชายฉินมอบดอกไม้ให้ต่อหน้าธารกำนัลเช่นกัน คำพูดของคุณชายฉินนั่นก็กล่าวไว้อย่างชัดถ้อยชัดคำ ว่าดอกไม้นั้นตั้งใจไปเด็ดมาให้พี่หญิงเพียงผู้เดียว"

เธอหันกลับมา สบสายตากับรูม่านตาที่หดเกร็งกะทันหันของแม่ซูหร่วน "หากคำพูดนี้แพร่งพรายออกไป คนอื่นจะคิดกันอย่างไรเล่าเจ้าคะ ไม่แน่อาจจะถูกนำไปแต่งเป็นเรื่องราวความรักระหว่างบัณฑิตกับสาวงามก็ได้กระมัง"

"แทนที่ท่านแม่จะมาซักไซ้เอาความกับลูกตรงนี้ มิสู้ไปสั่งสอนพี่หญิงให้ดีเสียก่อนว่า อะไรคือความเหมาะสมระหว่างชายหญิง อะไรคือการแอบรับสิ่งของโดยพลการ อย่างไรเสีย ชื่อเสียงของพี่หญิงก็ย่อมมีค่ายิ่งกว่าลูกอยู่แล้ว"

"เจ้า…!"

แม่ของซูหร่วนถูกคำพูดที่โต้กลับมาอย่างรวดเร็วและตรงจุดจนพูดไม่ออก อัดอั้นตันคอจนสีหน้าเปลี่ยนจากดำคล้ำเป็นเขียวคล้ำ

ทว่าซูหร่วนกลับทำราวกับมองไม่เห็นโทสะของนาง หลังจากเงียบไปชั่วอึดใจ ก็เอ่ยต่ออีก

"ลูกอยากจะถามท่านแม่จริงๆ ว่าที่ท่านแม่พูดมาทั้งหมดในวันนี้ เป็นเพราะหวังดีต่อลูกจริงๆ หรือว่า…"

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าจางๆ

"หรือว่าท่านแม่คิดว่า ชาติตระกูลของซื่อจื่อมู่กั๋วกงไม่คู่ควรกับพี่หญิงแล้ว ตอนนี้ถึงได้มองเห็นต้นอู๋ถงที่สูงส่งกว่าอย่างแม่ทัพน้อยเสิ่น แล้วกลัวว่าลูกจะไม่รู้ความ จนไปขัดขวางวาสนาด้ายแดงอันรุ่งโรจน์ของพี่หญิงกันแน่เจ้าคะ"

ดวงตาของแม่ซูหร่วนไหวระริกเล็กน้อย

ซูหร่วนเห็นปฏิกิริยานั้นเต็มสองตา ความอบอุ่นหยดสุดท้ายในใจก็พลันเย็นเยียบลง

"หากเป็นเช่นนั้นจริง ท่านแม่ก็วางใจได้เจ้าค่ะ"

เธอยกยิ้มที่มุมปาก ทว่าแววตากลับจืดชืดไร้ประกาย

"ลูกไม่ได้มีใจให้เสิ่นเจาเย่ ไม่ได้สนใจซื่อจื่อมู่กั๋วกง และสำหรับคนเสแสร้งมือถือสากปากถือศีลอย่างฉินมู่หยาง ลูกยิ่งไม่คิดแม้แต่จะปรายตามอง"

"ดังนั้นเรื่องคู่ครองของพี่หญิง ท่านแม่เชิญเลือกสรรอย่างช้าๆ คัดกรองให้ดีเถิดเจ้าค่ะ ลูกจะไม่ไปขวางหูขวางตาเด็ดขาด"

"บังอาจ!"

แม่ของซูหร่วนผุดลุกขึ้นยืนพรวด จ้องมองใบหน้าที่สงบนิ่งจนเกินไปของซูหร่วนด้วยความโมโห ก่อนจะเงื้อฝ่ามือขึ้นสูง

ซูหร่วนไม่ได้หลบ

เธอกลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ยื่นแก้มซีกนั้นเข้าไปใกล้ตรงหน้าแม่ของตนเองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

"หากท่านแม่อยากตบ คราวหน้าก็ลงมือได้เลยเจ้าค่ะ ไม่ต้องมาเสียเวลาเปลืองน้ำลายกับลูกมากมายเช่นนี้"

มือของแม่ซูหร่วนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

แสงแดดลอดผ่านร่องนิ้วมือของนาง ตกกระทบลงบนใบหน้าของซูหร่วน ขับเน้นให้ดวงตาคู่นั้นสว่างวาบเป็นพิเศษ

ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่มีความโกรธเกรี้ยว กระทั่งความผิดหวังก็ยังเลือนราง

มีเพียงความเย็นชาและเหินห่าง

ราวกับมีม่านหมอกบางๆ ขวางกั้นอยู่ อยู่ใกล้แค่เอื้อมแท้ๆ แต่กลับมองไม่เห็นก้นบึ้งของหัวใจ

ปลายนิ้วของแม่ซูหร่วนสั่นเทา

นางนึกถึงคราวก่อนที่ศาลบรรพชน ตอนที่ตนบันดาลโทสะฟาดฝ่ามือลงไป ยายเด็กคนนี้ก็มองนางด้วยสายตาเช่นนี้ จากนั้นก็หนีออกจากบ้านไปจนไร้ข่าวคราว…

ความหวาดกลัวที่ตามมาทีหลัง ผสมปนเปกับเพลิงโทสะที่ถูกตอกหน้าในยามนี้ พลุ่งพล่านตีวนอยู่ในอกของนาง

ท้ายที่สุด ฝ่ามือนี้ก็ไม่อาจฟาดลงไปได้

แม่ของซูหร่วนชักมือกลับอย่างแรง หันหลังให้ซูหร่วน น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย

"ไสหัวไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน"

"หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาด"

ซูหร่วนไม่เอ่ยคำใดอีกแม้แต่ครึ่งคำ เพียงแค่หันหลัง ดึงบานประตูเปิดออกแล้วก้าวเดินออกไป