บทที่ 87 เจ้าไม่ต้องอธิบายกับข้าหรอก

ซูหร่วนคุกเข่าอยู่บนเบาะรองในศาลบรรพชน มองป้ายวิญญาณเต็มฝาผนังแล้วทอดถอนใจยาวเหยียด

"บรรพบุรุษทุกท่านเจ้าคะ" นางประสานมือคารวะอย่างไม่ค่อยจริงจังเท่าไรนัก "ลูกหลานอกตัญญูมารายงานตัวอีกแล้วเจ้าค่ะ"

"ไม่ใช่ว่าข้าอยากมารบกวนความสงบของทุกท่านหรอกนะเจ้าคะ แต่ท่านแม่เห็นลูกสาวคนนี้ขัดหูขัดตาเหลือเกิน หากพวกท่านจะโทษก็ไปโทษนางเถอะเจ้าค่ะ"

ลมราตรีพัดลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างเข้ามา เปลวไฟบนตะเกียงไหววูบ เงาบนผนังจึงพลอยขยับไหวราวกับกรงเล็บปีศาจ

ซูหร่วนนวดหัวเข่าที่คุกเข่าจนเริ่มชา ท้องไส้เจ้ากรรมพลันส่งเสียง "โครก" ประท้วงขึ้นมา

"หิวชะมัด…"

นางเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปยังโต๊ะบูชา

บนนั้นมีผลไม้เซ่นไหว้ลูกกลมโตอวบอิ่มวางเรียงอยู่หลายจาน ทั้งแอปเปิล ส้ม สาลี่ มีครบครัน

"บรรพบุรุษคง…ไม่ถือสาหรอกเนอะ?"

นางค่อยๆ ย่องไปหน้าโต๊ะบูชาอย่างเงียบเชียบ มือไวหยิบแอปเปิลลูกที่ใหญ่และแดงที่สุดลงมา เช็ดกับแขนเสื้อลวกๆ แล้วกัดดัง "กรวบ"

"หวานใช้ได้แฮะ"

นางหรี่ตาลง กัดคำโตอีกคำ พลางเคี้ยวตุ้ยๆ บ่นพึมพำกับป้ายวิญญาณ

"บรรพบุรุษอย่าเพิ่งตำหนิข้าเลยนะเจ้าคะ ไว้พรุ่งนี้ข้าออกไปได้เมื่อไร จะเอามาถวายคืนให้เยอะๆ เลย ลูกใหญ่กว่านี้ แดงกว่านี้แน่นอนเจ้าค่ะ"

นางกัดกินไปอีกสองคำ ขณะที่กำลังเคี้ยวอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากระเบียงทางเดิน

หูของซูหร่วนกระดิกทันที นางรีบลนลานยัดแอปเปิลที่กินค้างไว้ครึ่งลูกลงใต้เบาะรอง ใช้ชายกระโปรงคลุมทับจนมิดชิด แล้วรีบปาดมุมปากอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็ยืดหลังตรง หลุบตาลง แกล้งทำท่าทางสำนึกผิดอย่างว่าง่ายและเคร่งขรึมยิ่ง

"เอี๊ยด—"

ประตูศาลบรรพชนถูกผลักเปิดออก ร่างระหงร่างหนึ่งถือกล่องอาหารก้าวเข้ามาด้านใน

เป็นยวี่ชิงเหอนั่นเอง

ซูหร่วนชะงักไปครู่หนึ่ง มองอีกฝ่ายเดินตรงมายังเบาะรองนั่งข้างกายตน ก่อนจะย่อเข่าทรุดตัวลงคุกเข่าเคียงข้างกัน

"เจ้า…"

ซูหร่วนกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง

"ถูกลงโทษให้มาคุกเข่าเหมือนกันหรือ"

ยวี่ชิงเหอเอียงหน้ามามองพลางแย้มยิ้มบางๆ "เปล่าหรอก ข้าขอมาเอง"

"หา?" ซูหร่วนเบิกตากลมโต "เจ้าเพี้ยนไปแล้วหรือ มีที่ไหนวิ่งโร่มาขอรับโทษเองกันเล่า"

ยวี่ชิงเหอไม่ได้ตอบคำถาม นางเพียงวางกล่องอาหารลงบนพื้นกระเบื้องสีครามอย่างแผ่วเบา จากนั้นจึงเปิดฝาออก หยิบจานขนมกุ้ยฮวาที่ยังกรุ่นไอควันร้อนๆ ออกมาหนึ่งจาน

"เจ้าไม่ได้กินมื้อเย็น คงหิวแย่แล้วใช่หรือไม่" น้ำเสียงของนางนุ่มนวลอ่อนโยน "ข้าให้ห้องครัวเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ รีบกินตอนร้อนๆ เถิด"

ซูหร่วนก้มมองขนมกุ้ยฮวา แล้วเงยหน้ามองยวี่ชิงเหอ ในใจพลันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาตงิดๆ

"เจ้าคงไม่ได้… วางยาพิษข้าหรอกนะ"

ยวี่ชิงเหอได้ยินก็หลุดขำพรืดออกมา ส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

"ข้าจะวางยาพิษเจ้าไปเพื่ออะไรกัน เพียงเพราะดอกไม้ช่อเดียวของแม่ทัพน้อยเสิ่น จนถึงกับต้องมาหึงหวงแย่งชิงกับเจ้าน่ะหรือ"

นางชะงักไปเล็กน้อย หยิบขนมกุ้ยฮวาในจานขึ้นมากัดคำเล็กๆ เคี้ยวช้าๆ แล้วกลืนลงคอ ก่อนจะหยิบอีกชิ้นยื่นมาตรงหน้าซูหร่วน

"วางใจเถิด ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก"

ซูหร่วนรับขนมกุ้ยฮวามา ลังเลอยู่แวบหนึ่ง สุดท้ายก็อ้าปากกัดเข้าไปคำหนึ่ง

เนื้อแป้งนุ่มเหนียวหวานหอม ละลายในปากทันที

"อร่อย!"

ดวงตาของนางเป็นประกาย เคี้ยวกลืนชิ้นในมือลงท้องไปในสองสามคำ แล้วยื่นมือไปหยิบอีกชิ้นมาทันที

ยวี่ชิงเหอนั่งมองนางกินเงียบๆ รอจนอีกฝ่ายเริ่มเคี้ยวช้าลง จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เรื่องที่เจ้าคุยกับท่านป้าที่เรือนอี๋หลาน ข้าได้ยินหมดแล้ว"

การเคี้ยวของซูหร่วนชะงักลงทันที

"หากท่านป้าลงโทษเจ้าเพราะกิ่งท้อช่อนั้น" สายตาของยวี่ชิงเหอทอดมองเปลวเทียนที่ไหวระริก น้ำเสียงแผ่วเบา "ข้าเองก็สมควรถูกลงโทษเช่นกัน"

"คิดมากไปแล้ว" ซูหร่วนกลืนขนมในปากลงคอ พลางปัดเศษขนมบนมือ "ไม่เกี่ยวกับกิ่งท้ออะไรนั่นหรอก ท่านแม่แค่ไม่ชอบขี้หน้าข้าเป็นทุนเดิม เลยหาเรื่องมาทรมานข้าก็เท่านั้น"

นางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเบะปาก

"อีกอย่าง หนุ่มสาวมีใจปฏิพัทธ์ต่อกัน มอบดอกไม้สักช่อเพื่อแสดงความในใจมันจะทำไมกัน เป็นเรื่องธรรมดาสามัญจะตายไป มีอะไรให้ต้องถูกลงโทษกันเล่า"

พอพูดคำนี้ออกไป จู่ๆ นางก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้ จึงรีบหันขวับไปมองยวี่ชิงเหอแล้วละล่ำละลักอธิบาย

"เอ่อ ข้าไม่ได้หมายความว่าระหว่างข้ากับเสิ่นเจาเย่มีความรู้สึกอะไรทำนองนั้นหรอกนะ! ข้าแค่พูดตามเนื้อผ้าเฉยๆ เจ้าอย่าได้เข้าใจผิดเชียว…"

ยวี่ชิงเหอหันหน้ากลับมา มองท่าทางกระตือรือร้นที่จะปัดความสัมพันธ์ให้พ้นตัวของนาง ริมฝีปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

"เจ้ามิต้องอธิบายกับข้าหรอก" นางขยี้แขนเสื้อเบาๆ "อันที่จริงข้ากับแม่ทัพน้อยเสิ่น…มิได้มีความเกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด หากจะพูดให้ถูก จนถึงตอนนี้ข้ากับเขายังไม่เคยได้สนทนากันจริงๆ จังๆ แม้แต่ประโยคเดียวด้วยซ้ำ"

สายตาของนางทอดมองออกไปไกลเล็กน้อย คล้ายกำลังนึกถึงภาพเหตุการณ์หน้าประตูวัด "ดังนั้นเขาอยากจะมอบดอกไม้ให้ผู้ใด ย่อมขึ้นอยู่กับใจของเขาเอง ข้าไม่โทษเขา และไม่มีทางโทษเจ้าด้วย"

"แน่นอนว่า…" นางถอนสายตากลับมา รอยยิ้มแฝงความอ้างว้างจางๆ "ด้วยฐานะของข้า ย่อมไม่มีสิทธิ์ไปโทษผู้ใดทั้งนั้น"

ในใจของซูหร่วนพลันรู้สึกผิดขึ้นมา

ถ้าไม่ใช่เพราะผีเสื้อตัวน้อยอย่างฉันขยับปีกมั่วซั่วจนเส้นเรื่องพังยับเยิน พระเอกกับนางเอกก็คงได้สบตากันหน้าพระประธานที่วัดหานซานตั้งแต่เมื่อวาน จากนั้นก็ค่อยๆ เกิดความรู้สึกดีต่อกัน แล้วก้าวเดินไปบนถนนสายใหญ่สู่จุดจบแบบแฮปปี้เอนดิงอย่างราบรื่นไปแล้ว

คราวนี้ดีล่ะสิ…

เสิ่นเจาเย่ดันมาถูกตาต้องใจฉันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ถึงสีหน้าของยวี่ชิงเหอจะดูสงบนิ่ง แต่ในใจก็คงรู้สึกแย่อยู่ดีนั่นแหละ

"ที่ข้าพูดไม่ใช่ถ้อยคำประชดประชัน แต่เป็นความรู้สึกจากใจจริง"

ยวี่ชิงเหอคล้ายสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของนาง จึงยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของนางเบาๆ

"แม้ว่า…ข้าจะรู้สึกดีต่อแม่ทัพน้อยเสิ่นอยู่บ้างจริงๆ และตอนที่เห็นเขายื่นดอกไม้ให้เจ้า ในใจก็ควบคุมความผิดหวังไว้ไม่อยู่จริงๆ ก็ตาม"

"แต่มันก็มีเพียงแค่นั้นแหละ" นางยิ้มอย่างเปิดเผย "ความรู้สึกดีเพียงเท่านี้ ยังห่างไกลจากขั้นที่จะทำให้ข้าต้องไปแก่งแย่งชิงดีเพื่อเขา จนพี่น้องต้องมาผิดใจกัน"

ซูหร่วนคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยอมรับความรู้สึกดีที่มีต่อเสิ่นเจาเย่อย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ จึงอดอึ้งไปไม่ได้

"เจ้า…เจ้ายอมบอกข้าตรงๆ เช่นนี้เลยหรือ ไม่กลัวข้าเอาออกไปพูดจาเพ้อเจ้อข้างนอกบ้างหรือไร"

ยวี่ชิงเหอเอียงคอมองนาง รอยยิ้มในดวงตาลึกซึ้งขึ้น ทั้งยังดูจริงใจยิ่งขึ้น

"เมื่อก่อนอาจจะกลัว แต่ตอนนี้ไม่แล้ว"

"ทำไมล่ะ"

"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน" ยวี่ชิงเหอส่ายหน้า คล้ายกำลังสับสนอยู่บ้างเช่นกัน "แค่รู้สึกว่า…เจ้าดูไม่เหมือนเมื่อก่อนเอาเสียเลย ดังนั้นคำพูดบางคำ พอนำมาพูดกับเจ้าแล้วกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก"

ซูหร่วนกัดขนมคำหนึ่งอย่างเชื่องช้า

ไม่เหมือน…

ย่อมไม่เหมือนอยู่แล้ว

ก็ฉันไม่ใช่ซูหร่วนคนเดิมเลยน่ะสิ

แต่น่าขันนัก คำพูดนี้ยวี่ชิงเหอเคยพูด แม้กระทั่งเฮ่อเชียนเยี่ยนก็ยังมองออกว่าเธอยามนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป

ทว่ามารดาผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูร่างนี้มา กลับไม่เคยระแวงสงสัยเลยแม้แต่น้อยว่า ร่างนี้ได้เปลี่ยนวิญญาณข้างในไปเรียบร้อยแล้ว

ยวี่ชิงเหอยักไหล่ น้ำเสียงผ่อนคลายลง

"ที่ข้าพูดเรื่องพวกนี้กับเจ้า เพียงแค่อยากจะบอกว่า หากเจ้าชอบแม่ทัพน้อยเสิ่นจริงๆ ก็จงกล้าที่จะชอบเขาเหมือนอย่างแต่ก่อนเถอะ ไม่จำเป็นต้องเกรงใจข้า"

นางชะงักไปเล็กน้อย เชิดคางขึ้นแผ่วเบา แสงเทียนสะท้อนประกายความดื้อรั้นในแววตาออกมา

"อีกอย่าง คนอย่างข้ายวี่ชิงเหอดวงตาไม่อาจทนรับแม้เศษเม็ดทราย และไม่คิดว่าตัวเองจำเป็นต้องคอยแหงนหน้ามองบุรุษที่ไม่ได้ชอบข้า แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นเสิ่นเจาเย่ก็ตาม"