บทที่ 88 เจ้าเองก็เหมือนกัน ต่างจากที่ข้าคิดไว้มากทีเดียว

ซูหร่วนพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ

สตรีตรงหน้านี้ช่างรู้แจ้งและใจกว้าง มีจิตใจเปี่ยมความโอบอ้อมอารีเหนือกว่ากุลสตรีทั่วไปในยุคสมัยนี้อย่างเทียบไม่ติด

ช่างแตกต่างจากภรรยาตัวน้อยแบนราบไร้มิติที่คลั่งรักจนหน้ามืดตามัวในนิยายต้นฉบับราวกับคนละคน

ในจังหวะนั้นเอง เธอก็คิดตกขึ้นมาได้ในทันใด

สวรรค์คงมีตา ถึงได้ส่งของมาผิดออร์เดอร์ ยัดเธอเข้ามาในร่างของซูหร่วนนางร้ายตัวประกอบ แทนที่จะได้เป็นยวี่ชิงเหอนางเอกของเรื่อง… บางทีมันอาจจะสมเหตุสมผลแล้วก็ได้

เพราะหากปล่อยให้เธอเป็นนางเอกจริงๆ พอต้องมาเจอฉากเด็ดอย่างพระเอกเอาดอกไม้ไปให้ตัวประกอบหญิง เธอไม่มีทางใจเย็นพอที่จะมานั่งวิเคราะห์ ยอมปล่อยมืออย่างเปิดอก หรือกระทั่งเอ่ยปากอวยพรได้อย่างยวี่ชิงเหอแน่ๆ

เธอคงจะเต้นผางด้วยความโมโห หาทางแย่งดอกไม้คืนมา แล้วค่อยซ้อมนังตัวประกอบนั่นให้เละคามือไปเลยมากกว่า

พอคิดมาถึงตรงนี้ ซูหร่วนก็ขำตัวเองจนหลุดหัวเราะ "พรืด" ออกมา

"หัวเราะอะไรหรือ"

ยวี่ชิงเหอใช้ข้อศอกสะกิดเธอเบาๆ

"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนส่ายหน้า ทว่าแววขบขันในดวงตากลับไม่อาจซ่อนมิด

"แค่จู่ๆ ก็รู้สึกว่า… พี่ดีจริงๆ ดีกว่าที่ข้าเคยคิดไว้เสียอีก"

ยวี่ชิงเหอก็ยิ้มเช่นกัน ดวงตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว "เจ้าเองก็เหมือนกัน ต่างจากที่ข้าคิดไว้มากทีเดียว"

"แอ๊ด…"

ประตูศาลบรรพชนถูกแง้มเปิดออกอีกบาน

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน

ซูหมิงจี้ค้อมตัวย่องเข้ามาเหมือนขโมย ในมือถือกล่องใส่อาหารใบใหญ่กว่าเดิม

พอเห็นว่ายวี่ชิงเหอก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

"ชิงเหอ? เหตุใดเจ้าก็อยู่ด้วยเล่า"

เขารีบแทรกตัวเข้ามา มืออีกข้างเอื้อมไปปิดประตูให้สนิท แล้วสาวเท้าเร็วๆ มาข้างกายคนทั้งสอง วางกล่องอาหารลง

"ข้ากลัวว่ายัยหนูนี่จะหิวโซ ก็เลยแอบให้ห้องครัวทำน้ำแกงเห็ดหูหนูขาวกับถั่วกวนม้วนมาให้"

เขาพูดพลางเปิดฝากล่องอาหาร พลันเหลือบไปเห็นจานขนมกุ้ยฮวาบนพื้นที่พร่องไปแล้วครึ่งหนึ่ง จึงยิ้มกว้างออกมา

"ดูท่าจะมีคนลงมือไวกว่าข้าเสียแล้ว"

ทั้งสามคนสบตากันแล้วก็พากันหัวเราะ

ซูหร่วนยื่นมือจะไปยกชามน้ำแกงเห็ดหูหนูขาว แต่ปลายนิ้วเพิ่งจะแตะโดนขอบชาม ก็โดนซูหมิงจี้ตีเผียะเข้าให้

"ร้อน! จะรีบร้อนอะไรปานนั้น รอให้เย็นลงหน่อยค่อยกิน"

ซูหร่วนสูดปากเบาๆ ชักมือกลับมา ลูบหลังมือพลางทำหน้าตาละห้อย

"เจ็บนะเจ้าคะ!"

ซูหมิงจี้ขยี้หัวเธอด้วยความเอ็นดูระคนขำ พลางหยิบช้อนกระเบื้องคันเล็กออกมาวางพาดไว้ข้างชามเบาๆ

"พวกเจ้ารออยู่ที่นี่สักประเดี๋ยวนะ ท่านพ่อใกล้จะกลับมาแล้ว ข้าจะไปดักรอที่ประตูใหญ่ ให้ท่านพ่อไปช่วยขอร้องต่อหน้าท่านแม่ ไม่ช้าพวกเจ้าก็คงได้ออกไปแล้ว"

พูดจบเขาก็กำชับอีกสองสามประโยคทำนองว่า "อย่ากินขนมเยอะเกินไปล่ะ" แล้วจึงหันหลังรีบร้อนจากไป

ภายในศาลบรรพชนกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ทั้งสองคนคุกเข่าเคียงข้างกันบนเบาะรอง แบ่งกันกินน้ำแกงเห็ดหูหนูขาวและขนม พลางกระซิบกระซาบคุยกันเป็นระยะ

ราตรีค่อยๆ ดึกสงัด เปลวเทียนเริ่มหดสั้นลงไปอีกส่วน

พอซูหร่วนกินอิ่ม ความง่วงงุนก็ถาโถมเข้ามาเป็นระลอก

นางยกมือป้องปากหาวหวอดๆ เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง ร่างกายเอนเอียงไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว

ยวี่ชิงเหอยื่นมือมาพยุงไหล่ของนางไว้

"ง่วงแล้วหรือ"

"อือ…"

ซูหร่วนพึมพำตอบอย่างงัวเงีย เอียงศีรษะแล้วซบลงบนไหล่ของยวี่ชิงเหอทันที

ร่างของยวี่ชิงเหอเกร็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง ทั้งยังขยับท่าทางเพื่อให้ซูหร่วนซบได้สบายขึ้น จากนั้นจึงยกมือลูบหลังนางเบาๆ

"นอนพักสักประเดี๋ยวเถิด"

"อือ…" ซูหร่วนตอบรับเสียงอู้อี้ เปลือกตาปิดสนิทลง "พอพี่ชายมา… ปลุกข้าด้วยนะ…"

เปลวเทียนไหววูบอีกครา

เงาสองร่างที่อิงแอบกันอย่างเงียบสงัด ถูกแสงสลัวทอดเงายาวไกลออกไป

…

วันรุ่งขึ้นหลังจากออกจากศาลบรรพชน ซูหร่วนก็ถูกท่านแม่สั่งกักบริเวณอย่างเป็นทางการ

วันคืนพลันน่าเบื่อหน่ายจนถึงขีดสุด

สิ่งที่ซูหร่วนทำได้ในแต่ละวัน มีเพียงการเปิดอ่านหนังสือนิยายภาพสองสามเล่มหัวเตียงที่เธอพลิกอ่านจนแทบเปื่อย แล้วก็นั่งฟังหลีจื่อจ้อเรื่องซุบซิบในจวน

"ได้ยินมาว่าเมื่อวานท่านแม่ทัพน้อยเสิ่นมาอีกแล้วเจ้าค่ะ"

หลีจื่อหวีผมให้นางไปพลางกดเสียงต่ำรายงานไปพลาง "บอกว่ามาหานายท่านใหญ่ แต่นายท่านใหญ่ออกจากจวนไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว เขากลับยังนั่งอยู่ที่เรือนโถงหน้าตั้งนานสองนาน คุยกับฮูหยินอยู่นานทีเดียวเจ้าค่ะ"

มือที่กำลังเปิดหนังสือนิยายภาพของซูหร่วนชะงักไปเล็กน้อย

"แล้วอย่างไรต่อ"

"แล้วอย่างไรต่อน่ะหรือเจ้าคะ" หลีจื่อเอียงคอคิด "แล้วฮูหยินก็ให้คุณหนูเปี่ยวพาเขาไปเดินเล่นในสวนเจ้าค่ะ บอกว่าอะไรนะ… เพิ่งย้ายดอกโบตั๋นมาปลูกใหม่สองสามต้น กำลังบานสะพรั่งงดงาม เลยชวนเขาไปช่วยดูชมเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนส่งเสียง "อ้อ" คำหนึ่ง แล้วก้มหน้าเปิดหนังสือนิยายภาพต่อ

ทว่าในใจกลับรู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก

ไม่ใช่หึงหวงหรอก

เพราะความรู้สึกนิดๆ หน่อยๆ ที่มีต่อเสิ่นเจาเย่ เธอก็ตัดทิ้งไปตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าตัวเองทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบแล้ว

แค่รู้สึกว่า แม่ของซูหร่วนช่างมุ่งมั่นที่จะจับคู่เสิ่นเจาเย่กับยวี่ชิงเหอเสียจริง ในใจไม่มีที่ว่างให้ลูกสาวแท้ๆ คนนี้เลยสักนิด…

"คุณหนูเจ้าคะ" หลีจื่อเห็นนางเงียบไปนาน จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ท่านไม่พอใจหรือเจ้าคะ"

"เปล่าสักหน่อย" ซูหร่วนเอาหนังสือนิยายภาพปิดหน้าไว้ แล้วทิ้งตัวลงนอนหนุนหมอนอย่างเกียจคร้าน "ข้าแค่รู้สึกว่า นิยายภาพเล่มนี้มันน่าเบื่อเกินไป"

"น่าเบื่อตรงไหนกันเจ้าคะ" หลีจื่อขยับเข้ามาใกล้ด้วยความสงสัย "นี่เพิ่งออกมาใหม่เลยนะเจ้าคะ ใครๆ ก็ว่าสนุกมาก เล่าเรื่องความรักของบัณฑิตกับปีศาจจิ้งจอกเชียวนะเจ้าคะ"

"ก็สนุกดี" เสียงอู้อี้ของซูหร่วนดังออกมาจากใต้หนังสือนิยายภาพ "บัณฑิตกับปีศาจจิ้งจอกจีบกันไปตั้งสามสิบสองหน้า แม้แต่ปากยังไม่ได้ประกบกันสักนิดเดียว"

หลีจื่อ "…"

"นี่มันนิยายรักประสาอะไรกันเนี่ย" ซูหร่วนกางหนังสือนิยายภาพทิ้งไว้ ลุกขึ้นมานั่งบ่นอย่างขัดใจ "จูบกันสักทีมันจะตายหรือไง จับมือนิดๆ หน่อยๆ มันจะตายเรอะ แห้งแล้งจืดชืด ไม่มีฉากเด็ดให้ตื่นเต้นสักนิด น่าเบื่อยิ่งกว่า《บัญญัติสตรี》เสียอีก!"

หลีจื่อได้ยินคำตัดพ้อของนางก็ถึงกับยืนอ้าปากค้าง "คุณหนู ท่าน… อยากดูอะไรที่ตื่นเต้นแบบไหนกันเจ้าคะ"

ซูหร่วนอ้าปากตั้งใจจะบอกว่า 'อย่างพวก《บุปผาในกุณฑีทอง》ทำนองนั้นน่ะสิ' แต่พอถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนคำพูดกลับลงไป

"ไม่มีอะไรหรอก" นางกระแอมแห้งๆ ล้มตัวลงนอนตามเดิม แล้วเอาหนังสือนิยายภาพปิดหน้าไว้ "ข้าแค่… ลุ้นแทนเจ้าบัณฑิตนั่นมากไปหน่อย"

"อ้อ…" หลีจื่อพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเข้าใจ "เช่นนั้น ให้บ่าวไปหาหนังสือนิยายภาพเล่มอื่นมาให้ดีหรือไม่เจ้าคะ ได้ยินมาว่าร้านหนังสือทางทิศตะวันออกของเมืองเพิ่งได้บันทึกการเดินทางเล่มใหม่มา เล่าเรื่องประเพณีวิถีชีวิตแถบซีอวี้ น่าจะน่าสนใจกว่านะเจ้าคะ"

"เอาเถอะ"

ซูหร่วนตอบรับอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"มีให้อ่านก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรทำ"

วันเวลาแห่งการถูกกักบริเวณผ่านไปห้าวันในพริบตา

ซูหร่วนนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน พลิกอ่านบันทึกการเดินทางที่หลีจื่อไปเสาะหามาจนเปลือกตาเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

ในขณะที่กำลังสะลึมสะลือเคลิ้มจะหลับอยู่นั้น

"แปะ"

ดอกฉาฮวาดอกหนึ่งก็ลอยละลิ่วข้ามหน้าต่างเข้ามา โดนเข้าที่หัวของนางพอดิบพอดี

"โอ๊ย!"

ซูหร่วนกุมศีรษะ เงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้ายิ้มระรื่นของซูหมิงจี้โผล่อยู่ที่ริมหน้าต่าง

"พี่ใหญ่?"

ดวงตาของซูหร่วนเป็นประกาย โยนบันทึกการเดินทางทิ้งทันที

"ท่านมาได้อย่างไรเนี่ย"

ซูหมิงจี้เท้าศอกกับขอบหน้าต่าง เลิกคิ้วมองนาง "ทำไม ไม่ต้อนรับหรือ"

"ต้อนรับสิ! ต้อนรับแน่นอนอยู่แล้ว!" ซูหร่วนรีบสวมรองเท้าวิ่งไปที่ริมหน้าต่าง มองเขาตาละห้อย "วันนี้มีของอร่อยอะไรติดไม้ติดมือมาให้ข้าบ้าง"

"รู้แต่เรื่องกิน!" ซูหมิงจี้หัวเราะในลำคอ พลางดีดหน้าผากนางไปทีหนึ่ง "จะพาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นต่างหาก"