บทที่ 89 ไม่อยากเห็นหน้าข้าขนาดนั้นเลยหรือ?

“ออกไปเที่ยวหรือ” ซูหร่วนเบิกตากลมโตขึ้นมาทันที “ข้าออกไปข้างนอกได้แล้วหรือเจ้าคะ”

“ก็ใช่น่ะสิ!”

ซูหมิงจี้เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ มือข้างหนึ่งยันขอบหน้าต่างแล้วกระโดดปีนเข้ามาในห้องอย่างคล่องแคล่ว

“พี่ชายเจ้าคนนี้อ้อนวอนแทบแย่ ตามตื๊อท่านแม่จนปากเปียกปากแฉะอยู่ตั้งหลายวัน นางถึงยอมใจอ่อนยกเลิกกักบริเวณเจ้า ทำไม ไม่อยากออกไปหรือ”

“ไปสิ ไปสิ! ไปแน่นอน!” ซูหร่วนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก “จะไปเที่ยวที่ไหนหรือเจ้าคะ ไปชมฤดูใบไม้ผลิ เดินตลาด หรือว่าไปฟังนิทานล่ะ”

“เดี๋ยวๆ รอก่อน!”

ซูหมิงจี้คว้าคอเสื้อดึงตัวนางเอาไว้ กวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจดเท้าแล้วขมวดคิ้วส่ายหน้า

“เจ้าจะใส่ชุดนี้ไปจริงๆ หรือ”

ซูหร่วนก้มลงมองชุดหรูฉวินลำลองสีเขียวอ่อนกึ่งเก่ากึ่งใหม่บนตัว แล้วดึงแขนเสื้อไปมา

“แบบนี้ก็ดีไม่ใช่หรือ ใส่สบายแถมยังคล่องตัวด้วย”

“ดีกะผีน่ะสิ!”

ซูหมิงจี้เคาะกะโหลกนางไปทีหนึ่ง

“วันนี้จะพาเจ้าไปล่องเรือชมวสันต์ คุณชายคุณหนูในเมืองหลวงไปกันตั้งมากมาย เจ้าแต่งตัวตามสบายขนาดนี้ ไม่กลัวจะถูกแม่นางคนอื่นเปรียบเทียบจนแพ้ราบคาบหรือไร”

ซูหร่วนลูบท้ายทอยคิดจะเถียง แต่ซูหมิงจี้ก็ตะโกนเสียงดังออกไปข้างนอกเสียแล้ว

“หลีจื่อ!”

“เจ้าค่ะ! มาแล้วเจ้าค่ะ!” หลีจื่อวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องราวกับลมพัด “นายท่านใหญ่มีสิ่งใดจะสั่งหรือเจ้าคะ”

ซูหมิงจี้ดันตัวซูหร่วนที่ยังคงงุนงงไปตรงหน้าหลีจื่อเบาๆ “เร็วเข้า แต่งเนื้อแต่งตัวให้คุณหนูของเจ้าให้ดี ยิ่งงดงามเท่าไรยิ่งดี! แป้งผัดหน้า ชาดแต้มปาก ปิ่นปักผมเครื่องประดับ เลือกเอาที่สีสันสดใสมาให้หมด!”

หลีจื่อขานรับเสียงใสทันที “เจ้าค่ะ! บ่าวจะแต่งตัวให้คุณหนูงดงามประดุจนางสวรรค์เลยเจ้าค่ะ!”

ซูหร่วนยังพยายามดิ้นรน

“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นก็ได้กระมัง…”

“เร็วเข้าเถอะน่า” ซูหมิงจี้ไม่ฟังเสียง กดตัวนางให้นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “ข้าจะรอเจ้าอยู่ในลานเรือน”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

หลีจื่อบิดผ้าเช็ดหน้าเช็ดทำความสะอาดผิวหน้าให้ซูหร่วนอย่างคล่องแคล่ว แล้วเปิดกล่องเครื่องประทินโฉม หยิบแท่งเขียนคิ้ว ชาดทาปาก และแป้งชาดออกมาวางเรียงทีละชิ้น

ซูหมิงตี้นั่งไขว่ห้างแทะเมล็ดแตงอยู่บนม้าหินในลานเรือน พลางตะโกนถามเข้าไปในห้องเป็นระยะ

“เสร็จหรือยัง”

“ใกล้แล้วเจ้าค่ะ ใกล้แล้ว!”

หลีจื่อขานรับผ่านบานหน้าต่าง

ซูหมิงจี้แทะเมล็ดแตงไปอีกสองสามเม็ด กำลังจะอ้าปากเร่งอีกรอบ ประตูห้องก็เปิดออกเสียงดัง ‘เอี๊ยด’

ซูหร่วนยกชายกระโปรงก้าวออกมา

นางเปลี่ยนมาสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีม่วงดอกติงเซียง เนื้อผ้าบางเบาราวกับสายหมอก ชายกระโปรงปักลายต้นกล้วยไม้ทิ้งระยะห่างอย่างประณีต ผูกสายคาดเอวสีเดียวกัน ขับเน้นให้เอวคอดกิ่วดูบอบบางนุ่มนิ่ม

บนมวยผมปักปิ่นหยกขาวลายดอกกล้วยไม้เฉียงๆ ข้างใบหูห้อยต่างหูไข่มุกเม็ดเล็กเทียมเมล็ดข้าว ยามเยื้องกรายชวนมองยิ่งนัก ขับเน้นให้ดวงหน้าพริ้มเพราแลดูสดใสงดงามหยาดเยิ้มสะดุดตา

เปลือกเมล็ดแตงในมือของซูหมิงจี้ร่วงลงพื้น

เขาผุดลุกขึ้น เดินวนรอบตัวซูหร่วนสองรอบ พลางส่งเสียง ‘จิ๊จ๊ะ’ ชื่นชมไม่หยุดปาก

“ไม่เลว ไม่เลว น้องสาวข้าพอแต่งเนื้อแต่งตัวนิดหน่อย ก็กลายเป็นแม่นางที่งดงามที่สุดในเมืองหลวงแล้ว!”

จากนั้นก็บีบแก้มของนางอย่างพึงพอใจ “แบบนี้จะไม่ทำให้เขาหลงจนหัวปักหัวปำได้ยังไง”

“เขา?”

ซูหร่วนหรี่ตาลงอย่างระแวง

“ใครกันหรือ”

สายตาของซูหมิงจี้เลิ่กลั่กไปวูบหนึ่ง ก่อนจะโบกมือปัดไปมาอย่างคลุมเครือ “ไม่มีใครหรอก ข้าแค่พูดไปเรื่อยเปื่อย”

เขาพูดพลางดึงแขนซูหร่วนให้เดินออกไปข้างนอก “ไปๆ มัวแต่อืดอาดประเดี๋ยวฟ้าก็มืดกันพอดี”

“นี่ ท่านช้าๆ หน่อยสิเจ้าคะ”

ซูหร่วนถูกเขาดึงจนเซถลา จึงหันไปตะโกนบอกหลีจื่อ

“หลีจื่อ หยิบเสื้อคลุมของข้ามาด้วยนะ”

“เจ้าค่ะ! มาแล้วๆ!”

หลีจื่อหันกลับไปคว้าเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนฉากกั้นลม แล้ววิ่งเหยาะๆ ตามมา

…

ริมทะเลสาบไท่ชุน บรรยากาศแห่งฤดูใบไม้ผลิกำลังเบ่งบานเต็มที่

กิ่งหลิวลู่ลมผลิใบเขียวสด ดอกท้อและดอกซิ่งริมฝั่งบานสะพรั่งงดงามตระการตาราวกับเมฆหมอกสีชมพู เงาสะท้อนลงบนผืนน้ำสีมรกตใสกระจ่าง แสงแดดส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดทองคำ ชวนให้ละลานตายิ่งนัก

รถม้าของซูหมิงจี้ไม่ได้จอดเทียบที่ท่าเรือหลักซึ่งมีผู้คนพลุกพล่าน หากแต่แล่นเลียบฝั่งทะเลสาบต่อไปอีกระยะหนึ่ง แล้วเลี้ยวเข้าไปยังเวิ้งน้ำอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง

ริมน้ำมีเรือภาพวาดลำหนึ่งผูกเทียบท่าไว้ ขนาดไม่ใหญ่นักแต่ทว่าประณีตงดงามยิ่ง ราวกั้นสีชาด หน้าต่างสลักลวดลาย ม่านแพรทิ้งตัวลงมาปิดบังสายตา

“ถึงแล้ว”

ซูหมิงจี้กระโดดลงจากรถม้า แล้วหันกลับไปประคองซูหร่วน

ซูหร่วนวางมือบนแขนของเขาแล้วก้าวลงจากรถ พลางมองสำรวจเรือลำนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เรือลำนี้สวยงามไม่เบาเลยนะเจ้าคะ”

“ล่องทะเลสาบทั้งที แน่นอนว่าต้องมีบรรยากาศหน่อยสิ” ซูหมิงจี้ยิ้มกว้างจนดูสดใสเกินเหตุ ก่อนจะพยุงนางก้าวขึ้นสะพานไม้พาดเรือโดยไม่เปิดโอกาสให้ซักไซ้ “ระวังหน่อยนะ ขึ้นไปเถอะ”

หลีจื่อที่กอดเสื้อคลุมไว้ในอ้อมแขนกำลังจะก้าวตามขึ้นไป แต่กลับถูกซูหมิงจี้คว้าตัวไว้เสียก่อน “เจ้าจะรีบไปไหน”

เขายื่นคางบุ้ยใบ้ไปทางป้ายร้านสุราที่อยู่ไม่ไกล “ขนมบัวหิมะกุหลาบกับนมอัลมอนด์ของหอจุ้ยชุนขึ้นชื่อเป็นเลิศ เจ้าไปเป็นเพื่อนข้าซื้อกลับมาลองชิมสักหน่อยสิ”

ดวงตาของหลีจื่อเป็นประกายขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าความตะกละโดนขนมหวานล่อลวงเข้าให้แล้ว “แต่ว่าคุณหนูอยู่คนเดียว…”

“ไม่เป็นไรหรอก ข้าจะเดินหายไปไหนได้เล่า” ซูหร่วนหลุดขำ พลางโบกมือ “ไปเถอะๆ ซื้อมาเยอะๆ หน่อยนะ ข้าเองก็อยากกินนมอัลมอนด์ของร้านนั้นอยู่เหมือนกัน”

“เช่นนั้นคุณหนูขึ้นไปรอบนเรือก่อนนะเจ้าคะ บ่าวกับนายท่านใหญ่ซื้อของเสร็จแล้วจะรีบกลับมาเจ้าค่ะ!” หลีจื่อขานรับอย่างเบิกบานใจ แล้วหมุนตัวเดินตามซูหมิงจี้ไปทันที

ซูหมิงจี้เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หันกลับมาขยิบตาให้ซูหร่วน “หร่วนหร่วน รีบขึ้นไปเถอะ”

เมื่อมองตามแผ่นหลังของคนทั้งสองที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป ซูหร่วนก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วหันกลับมาก้าวขึ้นสะพานไม้แคบๆ ที่เชื่อมระหว่างเรือกับตลิ่งอย่างระมัดระวัง

สะพานไม้โคลงเคลงขึ้นลงตามแรงกระเพื่อมของผิวน้ำ

ซูหร่วนเดินโซเซเล็กน้อย กว่าจะก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือได้ ตัวเรือก็ถูกคลื่นน้ำซัดจนเอียงวูบอีกระลอก

“ว้าย!”

ซูหร่วนเสียหลัก เท้าลื่นไถล ร่างทั้งร่างซวนเซถลาไปข้างหน้า

“ระวัง!”

ลำแขนคู่หนึ่งยื่นเข้ามารับไว้ได้ทันท่วงที โอบประคองเอวของนางอย่างมั่นคง แล้วรวบดึงร่างของนางเข้ามาแนบชิดในอ้อมอก

ซูหร่วนที่ยังขวัญหนีดีฝ่อเงยหน้าขึ้น สายตาปะทะเข้ากับดวงตาลึกล้ำที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มคู่นั้นอย่างจัง

เสิ่นเจาเย่

วันนี้เขาสวมชุดคลุมผ้าต่วนสีชิงหลังพิรุณอันนวลตา รวบผมด้วยกวานหยก ความดุดันเฉียบคมอย่างในสนามรบลดทอนลงไปไม่น้อย ทว่ากลับเพิ่มความสูงศักดิ์หล่อเหลาตามแบบฉบับคุณชายตระกูลใหญ่เข้ามาแทนที่

“เป็นอะไรหรือไม่”

ใบหน้าของซูหร่วนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นางรีบผละตัวออกจากอ้อมอกของเขา และจงใจถอยห่างออกมาเพื่อเว้นระยะห่าง “เสิ่น…แม่ทัพน้อยเสิ่น ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้เจ้าคะ”

เสิ่นเจาเย่มองท่าทีหลบเลี่ยงดั่งไม่อยากเข้าใกล้ของนาง ประกายแสงในแววตาหม่นลงไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่รอยยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ข้าไปหาที่จวนตระกูลซูตั้งหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้พบเจ้าเลย จำต้อง…ขอให้หมิงจี้ช่วยแล้วล่ะ”

ซูหร่วนเข้าใจแจ่มแจ้งในพริบตาเดียว

หนอย ซูหมิงจี้! ล่องเรือชมวสันต์บ้าบออะไร ซื้อขนมอะไร ทั้งหมดมันเป็นแค่ข้ออ้างทั้งเพ!

ที่แท้ก็รับผลประโยชน์จากคนอื่นเขามา แล้วมารับบทเป็นเฒ่าจันทราผูกด้ายแดงตรงนี้นี่เอง นี่กะจะแกล้งนางให้ตายไปข้างเลยใช่ไหม!

ในใจนางครวญครางด้วยความขมขื่นอย่างที่สุด ทว่าบนใบหน้ากลับทำได้เพียงฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา สายตาลอบมองกลับไปที่ริมฝั่งไม่หยุด

“…เอ่อ คือว่า พี่ชายกับหลีจื่อไปซื้อขนมกัน ข้าลงไปรอพวกเขาข้างล่างก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”

พูดจบ นางก็หมุนตัวคิดจะเผ่นกลับไปทางสะพานไม้ทันที

“หร่วนหร่วน”

เสิ่นเจาเย่ก้าวตามมาหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปดึงรั้งแขนเสื้อของนางจากด้านหลังไว้เบาๆ ก่อนน้ำเสียงเปล่าเปลี่ยวระคนตัดพ้อจะลอยมาให้ได้ยิน

“เจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้าขนาดนั้นเลยหรือ”