บทที่ 90 เขา… กำลังสารภาพรักอยู่หรือ?

ซูหร่วนหันกลับไป สบเข้ากับดวงตาของเขาพอดี

ในดวงตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนเงาร่างของนางอย่างชัดเจน ทั้งยังแฝงแววหยั่งเชิงอย่างระแวดระวังอยู่หลายส่วน

เหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกเจ้านายทอดทิ้ง หูลู่ลง และมองมาด้วยสายตาเปียกชื้นน่าเวทนา

ซูหร่วนพลันรู้สึกตัดใจไม่ลงขึ้นมา

นางไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ ต้องมาเผชิญหน้ากับใบหน้าหล่อเหลาเช่นนี้ สายตาที่ดูน้อยอกน้อยใจเช่นนี้ อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามยังเป็นพระเอกที่ร่างเดิมเคยรักปักใจมาก่อน…

จะให้ทำใจแข็งโป๊กเลยมันก็ยากเกินไปหน่อยจริงๆ

"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น…" น้ำเสียงของนางแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว "เพียงแต่ว่า…"

"ไม่ใช่ก็ดีแล้ว"

เสิ่นเจาเย่เอ่ยตัดบทคำปฏิเสธที่ยังพูดไม่ทันจบของนาง รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง ในขณะเดียวกันก็ยกฝ่ามือขึ้น ซัดพลังเบาๆ ไปยังทิศทางของแผ่นกระดานทอดสะพานริมฝั่ง

"อ๊ะ?!"

ซูหร่วนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกว่าตัวเรือโคลงเคลงไปวูบหนึ่ง แผ่นกระดานนั้นก็พลันร่วงลงสู่น้ำเสียงดัง "ตู้ม"

เมื่อเรือสำราญไร้สิ่งยึดโยง ก็ค่อยๆ ลอยเคว้งออกห่างจากฝั่ง มุ่งหน้าสู่ใจกลางทะเลสาบตามระลอกคลื่นเบาๆ

"ท่าน…"

ในใจของซูหร่วนกรีดร้องโอดครวญด้วยความสิ้นหวัง

ไม่ควรใจอ่อนกับผู้ชายจริงๆ เล้ย!

ทว่าเสิ่นเจาเย่กลับหันกายไปแล้ว มือหนึ่งเลิกม่านไม้ไผ่ที่ห้อยอยู่หน้าประตูห้องโดยสาร ส่วนอีกมือหนึ่งยื่นมาทางนางอย่างเป็นธรรมชาติ หมายจะประคองนางเข้าไปด้านใน

"ข้างนอกลมแรง เข้าไปนั่งในเรือเถิด"

ซูหร่วนมองมือที่มีข้อนิ้วเรียวชัดคู่นั้นแล้วเม้มริมฝีปาก นางไม่ยอมยื่นมือไปจับ แต่กลับยกมือขึ้นเลิกม่านอีกด้านหนึ่งด้วยตัวเอง แล้วก้มหน้ามุดเข้าไป

มือของเสิ่นเจาเย่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มออกมาอย่างไม่ถือสา แล้วก้มตัวเดินตามเข้าไปในห้องโดยสารเช่นกัน

ไม่รีบร้อน

เขาบอกกับตัวเอง

ค่อยเป็นค่อยไป

ห้องโดยสารไม่ได้กว้างใหญ่นัก แต่กลับจัดตกแต่งไว้อย่างประณีตงดงาม

ริมหน้าต่างมีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งตั้งอยู่ พร้อมเบาะรองนั่งสองใบ บนโต๊ะมีกล่องอาหารหลายกล่องวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ข้างๆ ยังมีกาน้ำชาหนึ่งกา กำลังส่งไอความร้อนกรุ่นขึ้นมา

บานหน้าต่างเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ทัศนียภาพของผืนน้ำและขุนเขาส่องลอดเข้ามา สายลมอ่อนๆ ที่พัดพาละอองน้ำมาด้วยทำให้ม่านโปร่งสีเขียวมรกตแกว่งไหวเบาๆ

เสิ่นเจาเย่นั่งลงบนเบาะรองนั่งฝั่งหนึ่งของโต๊ะเตี้ย แล้วส่งสัญญาณให้นางนั่งลงฝั่งตรงข้าม

จากนั้นก็เปิดฝากล่องอาหารออกทีละใบ

ขนมกุ้ยฮวาขาวผ่องนุ่มละมุน ครีมนมอัลมอนด์หอมหวานสีขาวนวล ขนมเปี๊ยะกุหลาบกรอบซ้อนกันเป็นชั้นๆ อีกทั้งยังมีขนมดอกบัวชิ้นเล็กกะทัดรัด เกี๊ยวแก้วใสแจ๋วแวววาว…

ล้วนเป็นของที่ซูหร่วนชอบกินเป็นประจำทั้งสิ้น

"ลองชิมดูสิ" เสิ่นเจาเย่เลื่อนขนมไปตรงหน้านาง "ดูว่าชอบหรือไม่"

ซูหร่วนยิ้มรับตามมารยาท "พ่อครัวของจวนแม่ทัพ ฝีมือคงยอดเยี่ยมมากเป็นแน่เจ้าค่ะ"

"ไม่ใช่พ่อครัวทำหรอก"

เสิ่นเจาเย่ส่ายหน้า มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย

"ข้าทำเอง"

"ท่านทำเองหรือ?!"

ซูหร่วนเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง

"อืม"

เสิ่นเจาเย่พยักหน้า ใบหูแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

"ข้าฝึกอยู่ในครัวตั้งหลายวัน หน้าตาอาจไม่ประณีตเท่าพ่อครัวในจวนทำ แต่รสชาติน่าจะพอใช้ได้อยู่นะ"

ซูหร่วนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าบนข้อนิ้วของเขามีรอยแผลเล็กๆ อยู่หลายรอย บางรอยตกสะเก็ดแล้ว บางรอยยังคงแดงระเรื่อ

ดูคล้ายแผลมีดบาด ทั้งยังมีรอยลวกอีกด้วย

แม่ทัพหนุ่มผู้หนึ่ง ถึงกับถลกแขนเสื้อ นวดแป้ง ปรุงไส้ อยู่ในห้องครัวเพื่อฝึกทำขนม…

ภาพนี้แค่คิดขึ้นมาก็สะเทือนอารมณ์เกินไปแล้ว จนทำให้นางทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

"ท่านแม่ทัพ…"

นางกำชายกระโปรงบนตักแน่นจนปลายนิ้วเริ่มซีดขาว ลังเลอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา

"ท่านไม่จำเป็นต้องเปลืองความคิดเพื่อข้าถึงเพียงนี้เลยเจ้าค่ะ ข้า…ไม่คู่ควรให้ท่านทำเช่นนี้หรอก"

"คู่ควรหรือไม่ ข้าเป็นคนตัดสินเอง"

เสิ่นเจาเย่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ หยิบขนมกุ้ยฮวาชิ้นหนึ่งขึ้นมายื่นให้ตรงหน้านางอีกครั้ง

"คิดเสียว่า…เป็นการขอขมาที่ข้าเคยไม่รู้ความในอดีต ลองชิมดูเถิด"

ลมจากทะเลสาบพัดผ่านช่องว่างของม่านไม้ไผ่เข้ามาได้จังหวะ หอบเอาเศษกลีบดอกไม้จากต้นท้อริมฝั่งลอยละล่องเข้ามาสองสามกลีบ แล้วตกลงบนเรือนผมของซูหร่วน

สายตาของเสิ่นเจาเย่มองตามไปยังกลางกระหม่อมของนาง เขายื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ หมายจะช่วยปัดออกให้

ทว่าซูหร่วนกลับเอียงศีรษะหลบไปตามสัญชาตญาณ

มือของเสิ่นเจาเย่ค้างอยู่กลางอากาศ ปลายนิ้วงอเข้าหากันเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็ยังคงยื่นเข้าไปเบาๆ เพื่อหยิบกลีบดอกไม้นั้นลงมา แล้วแบมือให้นางดู

"กลีบดอกไม้น่ะ"

"…ขอบคุณเจ้าค่ะ"

ซูหร่วนเอ่ยขอบคุณด้วยความกระอักกระอ่วน ความตึงเครียดในใจไม่ได้คลายลงเลยสักนิด กลับยิ่งเครียดหนักกว่าเดิม

เสิ่นเจาเย่วางกลีบดอกไม้ลงบนโต๊ะเตี้ย ชักมือกลับ แล้วทอดสายตามองเสี้ยวหน้าของนางที่ก้มต่ำอยู่

"หร่วนหร่วน แต่ก่อนเจ้าไม่ได้เป็นเช่นนี้"

"เมื่อก่อน เจ้ามักจะสรรหาสารพัดวิธีเพื่อมาปรากฏตัวในทุกที่ที่ข้าอาจจะเดินผ่าน มักจะถลึงตาอย่างดุร้ายใส่สตรีทุกคนที่เข้ามาคุยกับข้าจนพวกนางต้องหนีไป"

ซูหร่วนเบือนสายตาหนีด้วยความรู้สึกผิด

นั่นมันนางร้ายตัวจริงย่ะ ไม่ใช่ฉัน!

"แต่ว่าตอนนี้…"

เสิ่นเจาเย่ชะงักไปชั่วครู่ สายตาจับจ้องดวงตาที่คอยหลบเลี่ยงของนาง แฝงความกดดันอันอ่อนโยนเอาไว้ในที

"เจ้ากลับดูเหมือนจะกลัวข้ามาก มักจะคิดแต่จะหลบหน้าข้า"

"ข้าเปล่า…"

ซูหร่วนปฏิเสธออกไปโดยไม่ทันคิด แต่น้ำเสียงกลับไร้ความมั่นใจอย่างยิ่ง

"เจ้ามี"

เสิ่นเจาเย่พลันโน้มตัวไปข้างหน้า ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด

"เจ้าไม่กล้ามองข้า ไม่กล้ารับดอกไม้ของข้า แม้แต่ความจริงใจที่ข้าประคองมาไว้ตรงหน้าเจ้า…"

สายตาของเขากวาดมองขนมเหล่านั้นด้วยความผิดหวัง

"เจ้าก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะมองสักนิด"

เขาอยากจะเอื้อมไปกุมมือนาง ปลายนิ้วขยับไหว ทว่ากลับต้องข่มใจไว้ด้วยเกรงว่าจะทำให้นางตกใจจนถอยหนีไปอีก

"หร่วนหร่วน เมื่อก่อนเจ้าเดินมาหาข้าเก้าสิบเก้าก้าว ข้ากลับไม่ยอมขยับเลยสักก้าว หรือกระทั่ง…ยังถอยหลังแล้วผลักไสเจ้าออกไป เป็นข้าเองที่โง่เขลา เป็นข้าเองที่ตาบอด"

"ตอนนี้ เจ้าช่วยหยุดยืนอยู่ตรงนั้นได้หรือไม่ ให้ข้าเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเจ้าทีละก้าว…ได้หรือไม่"

เสียงของเขาสั่นเครือจนคุมไม่อยู่ แม้แต่ขอบตาก็ยังแดงระเรื่อ แววตาที่จ้องมองนางเต็มไปด้วยความเว้าวอน

"ข้ามิได้ขอให้เจ้าตอบรับในทันที ขอเพียงเจ้าให้โอกาสข้าได้เริ่มใหม่อีกสักครั้ง อย่าหลบหน้าข้า อย่าผลักไสข้า…ได้หรือไม่"

หัวใจของซูหร่วนเต้นผิดจังหวะไปหมด มันรัวกระหน่ำชนแผ่นอก ตึกตักๆ เร็วเสียจนนางเวียนหัวตาลาย

เขา…นี่กำลังสารภาพรักอยู่เหรอ

ภายในห้องโดยสารพลันเงียบสงัด มีเพียงเสียงระลอกคลื่นซัดกระทบกราบเรือแผ่วเบา และเสียงลมหายใจกระชั้นถี่ของทั้งสองคน

เสิ่นเจาเย่เห็นว่านางมิได้ปฏิเสธในทันที ประกายแห่งความหวังจึงค่อยๆ ผุดวาบขึ้นในดวงตา

"หร่วนหร่วน…"

เขาลองหยั่งเชิง ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาหมายจะแนบชิดริมฝีปากที่เม้มแน่นของนาง

ซูหร่วนสะดุ้งได้สติ ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะได้แตะต้อง นางก็เบือนหน้าหนีไปอย่างรวดเร็ว

"ขออภัยด้วย พวกเรา…"

ทว่ายังไม่ทันได้พูดจบ

"โครม!!!"

เสียงชนปะทะหนักหน่วงดังสนั่นพร้อมกับตัวเรือที่โคลงเคลงอย่างรุนแรงจากกราบเรือสำราญด้านหนึ่ง

แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ซูหร่วนที่ไม่ได้ตั้งตัวถลาล้มไปทั้งร่าง

"ระวัง!"

เสิ่นเจาเย่มีไหวพริบว่องไว เขารวบกอดซูหร่วนเข้ามาแนบอกอย่างแน่นหนาในทันที ขณะเดียวกันมืออีกข้างก็ยันผนังเรือไว้สุดแรงเพื่อพยุงร่างของทั้งสองให้ทรงตัวอยู่ได้

เรือสำราญถูกชนจนหมุนคว้างอยู่บนผิวน้ำ โคลงเคลงอยู่หลายตลบกว่าจะค่อยๆ นิ่งสงบ ถ้วยชาและขนมบนโต๊ะเตี้ยในห้องโดยสารกลิ้งเกลื่อนตกกระจายเต็มพื้น

ซูหร่วนเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก มองข้ามไหล่ของเสิ่นเจาเย่ไปยังทิศทางที่เกิดเสียงชน

เห็นเพียงเรือสำราญอีกลำที่หรูหราประณีตยิ่งกว่า กำลังชนเข้ากับกราบเรือด้านข้างของพวกเขาในแนวทแยง

ที่หัวเรือลำนั้น มีคนยืนอยู่สองสามคน

บุรุษผู้ยืนอยู่หน้าสุดสวมชุดคลุมผ้าต่วนสีดำปักลายเมฆ ร่างสูงสง่าผึ่งผายดุจต้นสน กำลังยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง

สายลมเหนือผิวน้ำพัดชายแขนเสื้อกว้างของเขาให้โบกสะบัด ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก มีเพียงดวงตาล้ำลึกสุดหยั่งคู่หนึ่งที่มองข้ามผิวน้ำมาในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล ทอดมองตรงมายังแขนของเสิ่นเจาเย่ที่กอดรัดซูหร่วนไว้แน่นอย่างเย็นเยียบ

คือเยี่ยนเฉิน!